زنگه زور و مهاجرانی

لباتو لوله کن بگو زنگزور

چیزی نیست که. خانم مهاجرانی، سخنگوی دولت پزشکیان عکس نقشه ایران رو نشون میده، در حالی که یک بخش از بالایش که سر گربه میشه رو میخواهند بدهند آمریکا برای ۱۰۰ سال خاک وطنش بشه، لب هایش رو طوری لوله می‌کنه و میگه زنگزور انگار چیز ناچیزی رو داریم از دست می‌دهیم!

بعد، لابد وقتی آمریکایی انگلیسی زبان سه نقطه پایین ترش رو تو آذربایجان شرقی به نامهای Jerusalem  و Felan  و Bahman  روی نقشه میهنی ما تغییر داد و خواست ازشون مثل بیت المقدس و الخلیل و قدس که در جایی کنار سواحل دریایی مدیترانه تغییر نام داده به Jerusalem
Hebron
و یک نام دیگه و بعد هم خواسته از اونها به عنوان خاک وطنش حفاظت کنه، باید بگیم: چیزی نیست که، اینها نقاط کوچکی در نقشه هستند. البته برای کوچک کردن به سبک گفتار درمانی خانم مهاجرانی باید این گفتگو اینطور صورت بگیره: لبهامون رو باید لوله کنیم و بگیم که چیزی نیست که، مثل سه نقطه نشان گذاری بودا روی صورت آدم کوچک و ناچیز هستند!
وطن
 ابوظبی امارات مثل بحرین نیست که به تازگی و در زمان محمدرضا پهلوی از دست داده باشیم.
ما برای رفتن به اون با وجودی که روابط تجاری و گردشگری خوبی داریم، ولی با بی برنامگی هایی از نظر مرز خشکی-دریایی مواجهیم. مثلا ممکنه قصدمان سفر در روز باشه و شب برسیم. کاروان و تور تعریف شده باشیم و عملا جدا از هم به آن طرف مرز منتقل شویم. یا اینکه امارات روابط خوبی با آمریکا و اسرائیل داره، یکباره ببینیم خودروی پلیس آمریکا که دشمن واضح ماست از کنار دستمون رد شد.
البته که این چیزی نیست. مثل پایگاه العدیده قطر که با آن هواپیمای جنگی تو جنگ دوازده روزه میفرستادند ایران رو بزنه. یک رادار گنده هم قدر یک ساختمان بزرگ گذاشته بودن اونجا که هر موشک و جنبنده ای از سمت ایران رو باهاش ردگیری کنه، اگر کار دیگه ای به جز آن، مثل گرمایش زمین و اینها بهش نسپرده باشند!
در نهایت فرض کنید ورزشکار بودیم و راه کوهنوردی را سالم طی کردیم و پایمان رسید ابوظبی و شب در مجموعه خود خواستیم بخوابیم. خوبه طبق قوانین اونجا، خیلی عادی ببینیم یک مردی از مجموعه خودمون، و نه کشور دیگر و تور دیگری، کنار اتاقمون داشت نرمش میکرد و خیلی عادی یک سر هم به اتاقمون زد! چیزی نیست که، مثل قضیه پسر محسن رضایی که رفته بود هتلی تو امارات و اونجا هم برق ۲۲۰ گرفته و جان به جان تسلیم کرده، از این اتفاقات عادی تو خاکی که متعلق به وطن نیست زیاد رخ میده و کسی هم پاسخگو نیست.
البته، همه اینها در برابر اراده این ملت چیزی نیست که! لباتو لوله کن و بگو زنگزور

___________________________

Pucker your lips and say Zangzur
Map of East Azerbaijan

It's nothing. Ms. Mohajerani, the spokesperson for the government of Pezeshkian, shows a photo of the map of Iran, while Azarbayjan and Armanestan want to give the upper part of it, which is like a cat's head, to the United States to become its homeland for 100 years, she puckers her lips and says Zangzur as if we are losing something insignificant!
Then, when the English-speaking American changed the three lower points in East Azerbaijan to Jerusalem, Felan and Bahman on our national map and asked to protect them like Beit al-Maqdis, Al-Khalil and Quds, which were renamed somewhere along the Mediterranean coast to Jerusalem
Hebron
and another name, and then asked to protect them as his homeland, we should say: It's nothing, these are small points on the map. Of course, to make it smaller in Ms. Mohajerani's speech therapy style, this conversation should be like this: We should pucker our lips and say that it's nothing, like the three dots marking Buddha on a person's face, small and insignificant!

Homeland
Abu Dhabi, the UAE, is not like Bahrain, which we recently lost during the time of Mohammad Reza Pahlavi.
Although we have good trade and tourism relations, we are faced with some unplanned travel plans in terms of the land-sea border. For example, we may intend to travel during the day and arrive at night. We may have a defined caravan and tour and practically be transferred to the other side of the border separately. Or the UAE has good relations with the US and Israel, and suddenly we see an American police car, which is our clear enemy, pass by us.
Of course, this is nothing. It is like the Al-Udeidah base in Qatar, where they sent warplanes to attack Iran during the Twelve Day War. They had placed a huge radar the size of a large building there to track any missile or moving object from Iran, if they had not assigned it any other task besides that, such as global warming and such!
Finally, suppose we were athletes and we completed the mountaineering route safely and arrived in Abu Dhabi and wanted to sleep in our complex for the night. Well, according to the rules there, it is very normal to see a man from our group, and not from another country and another tour, having sex next to our room and very normally he suddenly entered our room! It is not something that, like the case of Mohsen Rezaei's son who went to a hotel in the Emirates and there he got 220 volts of electricity and surrendered himself, these normal incidents happen a lot in a land that does not belong to the homeland and no one is held accountable. Of course, all this is nothing against the will of this nation! Shut up and say Zangzour

شبکه برق 220 ولت

انگلستان یک کابل برقی دور کل جهان بسته و داده یکی یکی کشورها بسته اند. مثلا داده کرواسی بسته و اون هم با اینکه مشکوک بوده خطر برق گرفتگی داره یا نه، دوشاخه رو خود رئیس جمهوری شخصا زده به پریز برق.
کار سطحی انجام شده و هر کی بچه اش رو نزدیک کابل ها ببرند بهش میگویند خطر برق گرفتگی داره و بچه رو اونجا رها نکن که فکر کردی طبیعته و جیز نیست. اونجا کابله و خطر برق گرفتگی داره.
من هم طبق عادت همیشگی تو دسته بچه ها قرار گرفته ام و باز سر راهم یه مشت پول خورده سکه ۲۵ تومنی و اینها رو زمین رها شده دیده ام و برداشتم. از نظر وزن و قدمت تاریخی فلز با ارزشه و از نظر معامله بی‌ارزش‌. با این حال مهم اینه که به اون خانم تذکر بدهم که این کابل که دور کل دنیا چرخانده اند از نظر همه خطرناکه و خودم دیده ام که حتی موقعی که به پریز برق وصلش میکنند ترس از خطر برق گرفتگی دارند.
امسال به طرز بی سابقه‌ای انگلستان پرآب در سالروز همکاری با آمریکا برای اجرای کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ در ایران اعلام می‌کنه که دچار کم آبی شده!
شاید به خاطر شبکه برق ۲۲۰ ولتی هست که داد یکی یکی کشورها یکی پس از دیگری زدند و الان همان هوایی دچار تنش آبی شده اند که آن شبکه برق از کشورشان میگذره و کل دنیا متصل شده!

در این اوضاع و احوال تنش آبی و سالروز کودتای انگلیسی این سوال برای من پیش آمده که چه لزومی داره حالا که از ما میخواهند موتور برق و پنل خورشیدی برای تامین برق خودمان بخریم، شبکه برقمان هم ۲۲۰ ولت باشه؟ بکنندش ۱۱۰، مثل آلمان، ژاپن و عربستان سعودی، اتفاقی نمی افته، بلکه مخاطرات کمتری داره.

______________________

England has built an electric cable around the world, and countries have built one by one. For example, Croatia has built one, and even though it was suspected that there was a risk of electrocution, the president himself personally plugged the plug into the outlet.
The work is superficial, and anyone who takes their child near the cables is told that there is a risk of electrocution and do not leave the child there, thinking that it is natural and harmless. There are cables there and there is a risk of electrocution.
I, too, as usual, am in a group of children, and on my way I saw a handful of 25-toman coins and such left on the ground, and I picked them up. In terms of weight and historical age, the metal is valuable, but in terms of trade, it is worthless. However, it is important to remind that woman that this cable that has been laid around the world is dangerous for everyone, and I have seen myself that even when they plug it into an outlet, they are afraid of the risk of electrocution.
This year, in an unprecedented way, on the anniversary of the collaboration with the United States to carry out the coup d'état of 1953 in Iran, England, which is rich in water, announces that it is experiencing a water shortage!
Perhaps it is because of the 220-volt electricity grid that one country after another has switched to, and now they are experiencing water tension, as that electricity grid passes through their country and the entire world is connected!
In this situation of water tension and the anniversary of the British coup, this question has occurred to me: why is it necessary for our electricity grid to be 220 volts, now that they are asking us to buy electric motors and solar panels to supply our own electricity? If they make it 110, like Germany, Japan, and Saudi Arabia, nothing will happen, and there are fewer risks.

برسد به دست بحرینی

در روزگاری آلودگی هوای بحرین جدا شده از ایران را شاهدیم که در چنین روزهایی این جزیره را محمدرضا پهلوی دو دستی تقدیم انگلیس کرد و این تقدیم بی سر و صدا را دستاورد خواند.

در چنین روزهایی، زمانی نه چندان دور با نامه با هم وطنان خود در بحرین ارتباط می‌گرفتیم و روی آن می نوشتیم:
مقصد: ایران، بحرین

برسد به دست بحرینی

__________________________

سالروز جدایی بحرین از ایران، ۲۳ مرداد (مطابق با ۱۴ اوت) است. در این روز در سال ۱۳۵۰، بحرین رسماً اعلام استقلال کرد و ایران یک ساعت بعد، این استقلال را به رسمیت شناخت. این جدایی در دوره حکومت محمدرضا پهلوی و با تصمیماتی که از سوی حکومت ایران و انگلستان گرفته شد، رقم خورد.

We once witnessed the air pollution of Bahrain, separated from Iran, when on such days, Mohammad Reza Pahlavi presented the island to England with both hands and quietly called this presentation an achievement.
On such days, not so long ago, we used to communicate with our compatriots in Bahrain by letter and write on it:
Destination: Iran, Bahrain
Reach the hands of a Bahraini
The anniversary of Bahrain's separation from Iran is 23 Mordad (corresponding to 14 August 1971). On this day in 1350, Bahrain officially declared independence and Iran recognized this independence an hour later. This separation took place during the reign of Mohammad Reza Pahlavi and with decisions taken by the governments of Iran and England.

برقراری صلح از راه فساد نیست

خواب آمریکا برای ایران در منطقه
فلسطین برای مسلمانان یک مقدس است که با حضور رژیم صهیونی از عبادت در آن محروم شده اند. و چون انسان به آنچه منعش میکنند علاقه بیشتری دارد، خیلی ها دوست دارند حداقل یک سر آنجا بروند. ایرانی ها به ویژه دوست دارند آنجا بروند چون شخصیت آزاده آنها با قلدری های رژیم صهیونسیتی کاملا در تضاد است.
چون ایرانی ماموریت دارد که خاک فلسطین را از چنگال رژیم صهیونیستی آزاد کند، پس آمریکا باید برای او خوابی ببیند که فرصت رویاپردازی و اجرای عملیات آزادسازی فلسطین را کنار بگذارد. ایران و ایرانی باید آنگونه که آمریکا در طول پنجاه-صد سال اخیر حضور داشته و برنامه ریزی کرده زیست داشته باشد؛ خوابش، خوراکش، فکرش و هر آنچه که به زیست مربوط میشه.
مثلا ایرانی ها بعد از زبان انگلیسی که استاندارد بین المللی تحصیل علوم میشه سراغ یادگیری زبان عربی میروند که مسائل دینی خود را بهتر بدانند. برای این مسأله که ممکن بوده ایرانی نزدیک به عرب ها شود، صلح ابراهیم را در نظر گرفته و کشورهای عربی را همسو با اسرائیل در قرارداد صلح ابراهیم تعریف کرده است. در این قرارداد عادی سازی روابط با اسرائیلی صورت میگیره که برای فلسطینی ها راهی جز اینکه در قحطی پس از حمله نظامی بمیرند نگذاشته. در تمام طول این مدت هم، ایرانی ها لازم است در تنگنای مالی و اقتصادی به اضافه پاسخگویی به حملات نظامی احتمالی از سوی آمریکا باشند.
اگر در پروژه اسرائیل بزرگ، ایران سراغ زبانهای سایر کشورها بروند، چه؟
آمریکا قبلاً فکرش را کرده. او تاکنون چیزی بیش از شصت تن بمب بر سر مردم منطقه آسیای جنوبی مثل ویتنام ریخته. ویتنام امروز هرچه باشد بهتر از سرزمین ناشناخته دیگریست که ممکن است ایرانی ها آنجا بروند و روابط دیپلماتیک خود را آنجا گسترش دهند. آنها لازم است در هر گام که پیشروی نیروهای اشغالگر صورت میگیره احساس اضطرار برای نشستن بر سر میز مذاکره تسلیم داشته باشند. هدف اینه مقاومت ایرانی بشکند.
نقش آمریکا در براندازی است
ایرانی پایبند به اخلاقیات و سیاست، حتی یک نفر هم که باشد میتواند تهدید بزرگی برای رژیمی باشد که بر روی تلی از خاک قتل عام شدگان از زمان تاسیسش ایستاده. رژیم صهیونی که از ابتدا با قتل عام مردم مسلمان فلسطین در قدس، حیفا، صبرا و شتیلا و هم اکنون غزه پایگاه خود را تأسیس کرده است باید نشان دهد راهی به جز نسل کشی مردم بیگناه و کودکان و زنان و سالمندان نداشته است. موفقیت ایران، در هر صورت برای او مانع محسوب میشود، چراکه ایرانی ها دارای پیشینه تاریخی حکمرانی خوبی در منطقه وسیعی از اوراسیا بوده اند و اکنون نیز که بیش از ۴۰ سال از انقلاب اسلامی ایران میگذرد به الگو و مدل خوبی برای پیشرفت با وجود تحریم های همه جانبه تبدیل شده است. امروز ایرانی که از سال ۱۳۳۰ تحریم های آمریکا علیه او اعمال شد، همچنان به زیست خود در میان ده کشور برتر جهان ادامه می‌دهد و این برای اسرائیل که بارها در انتظار شکست ایران بود و در این انتظار گزافه گویی میکرد سخت تمام می‌شود.
بالاخره برد با کیست؟ آمریکا یا ایران؟
برد با ایران است اگر از حق برنگردد. لازم است حق و حقیقت آشکار شود. این حقیقت که رژیم صهیونی نامشروع است و آمریکا با آنچه صلح مینامد، فاصله بسیار دارد را لازم است همه دریابند. ما چیزی به اسم صلح آمیخته با فساد یا ناگزیر از فساد نداریم. ما چیزی به اسم صلح تحمیلی نداریم. خداوند انسان ها را آزاده آفریده و به آنها حق انتخاب داده است که خود راه درست را از نادرست تشخیص دهند و راه درست را بروند. در این انتخاب خدا او را تنها نگذاشته و با عناصری چون خانواده خوب، فکر اقتصادی سالم و سایر ارکان نظام اسلامی به او در اداره مناسب امور کمک می‌کند. چیزهایی هست که ما نمی‌دانیم، اما همین قدر که میدانیم برایمان کفایت میکند که برای برقراری صلح، راه نادرست فساد را طی نکنیم. ما را همین بسنده میکند که خدایی داریم، قادر، دانا و توانا و اوست که ما را هدایت میکند. در این راه، مقاومت و ایران اسلامی تنها نیست و به مرور زمان که صدای مستضعفان عالم بلند و رسا میشود حقیقت است که پیروز میشود.
آمریکا و سلطه طلبان باید پاسخگوی اعمال خود باشند و خود بهتر میدانند که اگر حقیقت پیروز شود از نظر حقوقی جنایاتشان پیگرد قانونی دارد و رها نخواهند شد که هر جنایتی خواستند بکنند و زیست عادی روی زمین داشته باشند.
__

America's Dream for Iran in the Region
Palestine is a holy place for Muslims, where they are deprived of worship due to the presence of the Zionist regime. And since humans are more interested in what they are forbidden from, many would like to go there at least once. Iranians especially like to go there because their free personality is in complete contrast to the bullying of the Zionist regime.
Since the Iranians have a mission to liberate the land of Palestine from the clutches of the Zionist regime, America must dream for them a dream that will leave them free to dream and carry out the operation to liberate Palestine. Iran and Iranians must live as America has been present and planned for the last fifty to a hundred years; their sleep, their food, their thoughts, and everything related to life.
For example, after learning English, which is the international standard for studying science, Iranians go on to learn Arabic to better understand their religious issues. For this reason, so that Iranians could become closer to the Arabs, the Peace of Abraham was taken into account and the Arab countries were defined in the Abrahamic Peace Agreement as being aligned with Israel. This agreement normalizes relations with Israel, leaving the Palestinians no choice but to die of starvation after a military attack. All the while, the Iranians need to be in financial and economic distress, in addition to responding to possible military attacks from the United States.
What if Iran turns to the languages of other countries in the Greater Israel project?
The United States has already thought about it. It has already dropped more than sixty tons of bombs on the people of the South Asian region, such as Vietnam. Vietnam today is better than another unknown land where the Iranians might go and expand their diplomatic relations. They need to feel the urgency to sit down at the negotiating table with surrender at every step of the occupying forces' advance. The goal is to break the Iranian resistance.
The role of the United States in subversion
An Iranian committed to morality and politics, even one person, can be a great threat to a regime that stands on a mound of the soil of those massacred since its founding. The Zionist regime, which has established its base from the beginning by massacring the Muslim people of Palestine in Jerusalem, Haifa, Sabra and Shatila, and now Gaza, must show that it has no choice but to commit genocide against innocent people, children, women, and the elderly. Iran’s success is an obstacle for it in any case, because the Iranians have a historical background of good governance in a vast region of Eurasia, and now, more than 40 years after the Islamic Revolution of Iran, it has become a good role model for progress despite all-out sanctions. Today, Iran, which has been under US sanctions since 1955, continues to live among the top ten countries in the world, and this will be difficult for Israel, which has repeatedly expected Iran to fail and exaggerated in this expectation.
Who will win? America or Iran?
Iran will win if it does not back down from the truth. The truth and the truth need to be revealed. Everyone needs to understand the fact that the Zionist regime is illegitimate and that America is far from what it calls peace. We do not have such a thing as peace mixed with corruption or inevitable corruption. We do not have such a thing as imposed peace. God created humans free and gave them the right to choose to distinguish the right path from the wrong and to follow the right path. In this choice, God did not leave him alone and helps him in the proper management of affairs with elements such as a good family, a sound economic thought and other pillars of the Islamic system. There are things that we do not know, but as much as we know, it is enough for us not to take the wrong path of corruption to establish peace. It is enough for us that we have a God, who is powerful, wise and capable and He is the one who guides us. On this path, the resistance and Islamic Iran are not alone and over time, when the voices of the oppressed of the world become loud and clear, the truth will triumph. America and the hegemonists must be held accountable for their actions and they know better than anyone that if the truth triumphs, their crimes will be prosecuted legally and they will not be left free to commit any crime they want and live a normal life on earth.

مسکن مهر و ملی

یکی از همکاران، بعد از طلاق در سن 50 سالگی با مادرش زندگی میکرد. وقتی 12 سالش بود هنوز خونه شون بخشی از روستا بود که سال 55، تازه شهر آن را در خود بلعیده بود. شوهرش مرد بددهنی بود که دوست نداشت با او با به زندگی ادامه بدهد. او که خوب گذاشته بود بچه هایش بزرگ شوند و صاحب نوه شود تا طلاق بگیرد، با مادرش زندگی میکرد و پدرش فوت کرده بود. به سختی کار میکرد تا در سن پیری بی سرپناه نشود. چند ماه از کار که میگذره مادرش فوت میکند. بعد از سی سال خانه داری مهرش رو بخشید و طلاق گرفت. ماحصل این طلاق، زنی آسیب دیده، و امیدوار در حال انجام کار سخت کارگری بود، بدون بیمه و آینده بازنشستگی، ولو برای یک روز! هنوز خبر فوت مادرش را کامل نداده بودند که خواهرش بعنوان نزدیکان ازش پرسید تو کجا زندگی می‌کنی؟
خواهر همکار با این سوال در واقع داشت بهش می‌گفت که حالا که مامان فوت کرده به فکر انحصار وراثت باش و حواست باشه ما به این فکر می‌کنیم که تو در سن ۵۰ سالگی از شوهرت طلاق گرفتی، تنها کسی بودی که کنار مادر ما زندگی می‌کردی. گو اینکه او کنگر خورده لنگر انداخته در خانه پدری زندگی می‌کرد و پاسخ خوشگذرانی های او در این مدت این بود که خانه ای برای خودش جور کند تا پس از تقسیم خانه منتظر دریافت سهمش از ارث باشد.
پس از این اتفاق که برای همکارم افتاد به فکر فرو رفتم که حتماً برای خودم خانه‌ای جور کنم. از اون زمان چندین سال می‌گذرد و فقط توانسته‌ام زمین آن خانه را جور کنم. قطعاً من هم فکرم به طرح‌هایی مثل مسکن مهر و مسکن ملی می‌رسه، ولی رویکرد چند ساله این دولت‌ها در این مدت منجر به این میشه که این کلمات در حد یک کلمه برای ذهن من باقی بمونه.
مسکن مهر و مسکن ملی به عنوان کمکی از سمت دولت، اگر در جای درست خودش با رعایت ژئوپلیتیک منطقه و رودخانه‌ها و منابع آبی و خاکی طراحی بشه و اجرا بشه خیلی خوبه. حتی این خوب بود که اون زمینی که من خریدم هم ساخته بشه. با این حال به یک وضعیتی از نظر شغلی رسیدیم که تقریباً میشه گفت شغل پایدار نداریم و امیدی هم به خانه‌ای از مسیر دولت پزشکیان نداریم. برای ما فرزند پدری بودن که با کنار هم چیدن لگوهای ساختارهای شیمیایی بتواند زندگی خوبی در میان دار و درخت برای خود طراحی کند رویای دور است. مخصوصاً در این اوضاع اقتصادی و با این شرایط جنگی اخیر و جنگ 12 روزه که دولت هم اینفوگرافیک داده که بدهی داریم و نداریم.
__________________________

A colleague of mine was living with her mother after her divorce at the age of 50. When she was 12, their house was still part of the village, which was just swallowed up by the city in 1975. Her husband was a bad-mouthed man who didn’t want her to continue living with him. She had let her children grow up and have grandchildren before she got divorced, but she was living with her mother and her father had died. She worked hard so that she wouldn’t be homeless in her old age. After a few months of work, her mother died. After thirty years of housework, she gave up her dowry and got divorced. The result of this divorce was a damaged, hopeless woman doing hard labor, without insurance or the prospect of retirement, even for a day! The news of her mother’s death had not yet been fully reported when her sister, as a relative, asked her where she lived.
With this question, the colleague's sister was actually telling her that now that her mother has passed away, think about the inheritance monopoly and be careful. We are thinking that you were the only one living with our mother when you divorced your husband at the age of 50. It seems that she was living in her father's house, and the answer to her pleasures during this time was to arrange a house for herself so that she could wait to receive her share of the inheritance after the house was divided.
After what happened to my colleague, I started thinking that I would definitely arrange a house for myself. Several years have passed since then and I have only been able to arrange the land for that house. Of course, I also think about projects such as Mehr Housing and National Housing, but the approach of these governments for several years during this time has led to these words remaining as one word in my mind.
Mehr Housing and National Housing as government assistance would be great if they were designed and implemented in the right place, taking into account the geopolitics of the region, rivers, and water and soil resources. It would even be good if the land I bought was built. However, we have reached a situation in terms of employment where we can almost say that we do not have a stable job and we have no hope of a house from the Pezeshkian government. For us, being the son of a father who can design a good life for himself by putting together the Legos of chemical structures is a distant dream. Especially in this economic situation and with the recent war and the 12-day war, where the government has also provided an infographic showing what debt we have and what debt we do not have.