مرگ بر شاهی

یک آدرس برای کار به من داده بودند.
آن روز هنوز در حال معرفی خودم به عنوان مربی توانبخشی بودم. راهی توانبخشی شدم، اما مسیر طولانی بود و وقتی رسیدم شب شده بود. ساختمان توانبخشی قدیمی به نظر می‌رسید. کنار در ورودی، بنری نصب کرده بودند درباره روش‌های نوین آموزش کودکان استثنایی؛ همین کافی بود تا بفهمم آن‌ها نگاه و نظریه خاص خودشان را دارند. وقتی مسئول آنجا تا دم در پایین آمد، همان لحظه در دلم افتاد که این شغل را به من نخواهند داد.
زنی که در توانبخشی بود، مانع ورود من شد. فقط آدرس را گرفت و اجازه نداد بالاتر بروم. همان شب، در راه، دو دختر از اعضای مجاهدین خلق را دیدم؛ آن‌ها ظاهر خاصی داشتند، شبیه عکس لبوبو و پیدا بود که قصد داشتند به بهانه گرفتن آدرس، کیفم را بردارند.
بعدتر به خانه‌ی امیرعلی دعوت شدم. او بزرگ‌تر شده بود؛ مربیان بعد از من به او یاد داده بودند که فاصله پسران بزرگسال را از دخترها رعایت کند، اما هنوز در آب خوردن مشکل داشت. مادرش همه مربی‌های قبلی از جمله من را به خانه دعوت کرده بود.
سر سفره شام همه‌چیز عادی پیش می‌رفت، تا اینکه ناگهان یکی از دخترها ــ که میان جمع غریبه نبود و همه او را می‌شناختند ــ از پشت سر دندان‌هایش را بیرون آورد و گردن مرا گرفت. سفره چند ردیف داشت و من پشت به جمعی دیگر نشسته بودم. درست در همان لحظه که مادر امیرعلی برای کاری از اتاق بیرون رفته بود، او آویزان گردن من شد و دست‌بردار هم نبود.

بعد از شام، در راه، به دستشویی عمومی رفتم. همان دو دختر با یکی از دوستانشان وارد شدند و باز سعی کردند کیفم را به‌عنوان جایزه بردارند. اما اشتباهی سراغ کیف دیگری رفتند؛ من می‌دانستم که آن، کیف اصلی من نبود.

می‌خواستم برای برگشتن ماشین بگیرم، اما نشد. ماشینی که در اختیار داشتیم، متعلق به توانبخشی بود و باید آن را تحویل می‌دادیم. وقتی ماشین را بردیم تحویل بدهیم، در همان نقطه‌ای بودم که اگر دخترها به آدرس اصلی دست پیدا کرده بودند، احتمالاً همان‌جا ما را می‌زدند.
همان موقع نیروهای دشمن بی‌امان میزدند. کمی آن‌طرف‌تر، آسمان با نورهای چندگانه روشن می‌شد و بمب‌ها بر سر مردم فرود می‌آمد. با خودم فکر می‌کردم همان‌جاها هم اهمیت داشتند.
از جایی که ایستاده بودیم نور انفجارها پیدا بود. چند نفر سمت در و پنجره رفتند، و جمعی دیگر شعار سر دادند:
مرگ بر شاهی، مرگ بر شاهی.

______________

Some people had given me an address for work.
That day I was still introducing myself as a rehabilitation instructor. I went to rehabilitation, but it was a long way and when I arrived it was already night. The rehabilitation building looked old. Next to the entrance, there was a banner about new methods of educating exceptional children; that was enough to tell me that they had their own view and theory. When the person in charge came down to the door, I immediately knew that they would not give me this job.
A woman who was in rehabilitation stopped me from entering. She just took the address and did not let me go any higher. That night, on the way, I saw two girls from the MEK; they had a special appearance, similar to the photo of Labobo, and it was clear that they were trying to take my bag under the pretext of getting the address.
Later I was invited to Amir Ali’s house. He was older; the instructors after me had taught him to keep the distance between adult boys and girls, but he still had trouble drinking water. His mother had invited all the previous coaches, including me, to the house.
Everything was going normally at the dinner table, until suddenly one of the girls - who was not a stranger in the group and everyone knew her - pulled her teeth out from behind and grabbed my neck. The table had several rows and I was sitting with my back to another group. At the very moment when Amir Ali's mother had left the room for something, she hung on to my neck and did not even take her hand.
After dinner, on the way, I went to the public restroom. The same two girls entered with one of their friends and tried to take my bag as a prize again. But they mistakenly went for another bag; I knew that it was not my original bag.

I wanted to get a car to go back, but I couldn't. The car we had belonged to the rehabilitation center and we had to hand it over. When we took the car to hand it over, I was at the very spot where if the girls had gotten the original address, they would probably have shot us right there.
At that moment, the enemy forces were shooting relentlessly. A little further away, the sky was lit up with multiple lights and bombs were falling on people. I thought to myself that those places were important too.
The light of the explosions was visible from where we were standing. A few people went to the doors and windows, and another group chanted:
Death to Kingdom, death to Kingdom.