پلیس: مدافع در برابر مهاجم

زمانی که پلیس جمهوری اسلامی ایران می‌شویم، تنها داشتن لباس فرم و ظاهر منظم بعنوان نیروی انتظامی کافی نیست؛ بلکه باید به مجموعه‌ای از دانش‌ها، مهارت‌ها و اصول اخلاقی مسلح بود. در راس این آموزه‌ها، رعایت اخلاق اسلامی و تسلط بر ورزش‌های دفاع شخصی قرار دارد؛ زیرا پلیس در خط مقدم مواجهه با مهاجمان و تهدیدات امنیتی است و باید در برابر هرگونه تعرض، توان دفاع از خود و دیگران را داشته باشد.

در حوزه ورزش‌های رزمی و دفاع شخصی، رشته‌های متعددی مورد توجه قرار می‌گیرند که از جمله مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به نینجوتسو، کاراته، کونگ‌فو، جودو، ووشو و هاپکیدو اشاره کرد.
کاراته به‌طور خاص بر پایه اصول دفاعی طراحی شده است؛ هدف آن نه صرفاً تهاجم، بلکه مقابله مؤثر با حملات دشمن است.
نینجوتسو، هنری با ریشه‌های شرفی است که در آن آموزش دفاع با چوب و سایر سلاح‌های سنتی ژاپنی که ابزار کشاورزی هم محسوب میشدند نقش اساسی دارد.
هاپکیدو نیز به عنوان یک هنر رزمی، تکنیک‌های پیشرفته‌ای برای مقابله با مهاجمین ارائه می‌دهد که به سه بخش اصلی تقسیم می‌شود:
1- مقابله با دست خالی در برابر حریف بدون سلاح
2- مقابله با دست خالی در برابر حریف مسلح
3- مقابله سلاح با سلاح
این تکنیک‌ها، هم در قالب حمله و هم دفاع تمرین می‌شوند و عمدتاً شامل حرکات ضربه‌ای، قفل کردن مفاصل، پیچاندن و پرتاب حریف یا تکنیک‌های خفه‌سازی هستند. در کنار این فنون، استفاده از انواع سلاح‌های سرد مانند چاقو، شمشیر کوتاه و بلند، چوبدستی و عصا نیز آموزش داده می‌شود. هنرجوی هاپکیدو باید به مرحله‌ای از مهارت برسد که استفاده از سلاح برای او چنان طبیعی و روان باشد که گویی سلاح، امتداد بدن اوست؛ این سطح از تسلط فقط از طریق تمرین مستمر و اصولی حاصل می‌شود.
اما در دنیای امروز، تهدیدات فقط محدود به عرصه فیزیکی نیست. جنگ‌های معاصر، ماهیتی ترکیبی و چندلایه پیدا کرده‌اند؛ به همین دلیل یک پلیس باید علاوه بر توانمندی بدنی، به مهارت‌های نرم نیز مجهز باشد. از جمله این مهارت‌ها می‌توان به سواد رسانه‌ای، شناخت جنگ نرم، و قدرت روایت و استدلال در مواجهه با حملات فکری و فرهنگی دشمن اشاره کرد.
پس از تقویت مهارت‌های فردی، نوبت به آموزش‌های تخصصی‌تر در زمینه رزم فیزیکی می‌رسد. پلیس‌های عملیاتی باید آشنایی کامل با انواع سلاح‌های جنگی همچون آر.پی.جی، و فنون رزم در فضاهای باز، مناطق شهری، و محیط‌های دریایی داشته باشند. این توانمندی‌ها به‌ویژه در ماموریت‌های مشترک با ارتش و سایر نیروهای مسلح اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. پلیس باید در دست‌کم یک یا چند حوزه رزمی مهارت بالایی کسب کند تا در شرایط بحرانی، قدرت عمل مؤثری داشته باشد.
در همین راستا، برگزاری مانورهای رزمی و نظامی اهمیت بالایی دارد؛ چرا که این مانورها به نیروهای پلیس کمک می‌کند توان خود را در شرایطی شبیه به میدان واقعی نبرد بیازمایند و نقاط قوت و ضعف خود را شناسایی کنند. تنها از طریق این آمادگی همه‌جانبه است که پلیس می‌تواند مدافع حقیقی امنیت و آرامش جامعه در برابر هر گونه تهدید سخت و نرم باشد.

_____________________

When we become the police of the Islamic Republic of Iran, it is not enough to have a uniform and a neat appearance as a law enforcement force; we must also be armed with a set of knowledge, skills, and ethical principles. At the forefront of these teachings is the observance of Islamic ethics and mastery of self-defense sports; because the police are on the front lines of confronting attackers and security threats and must be able to defend themselves and others against any aggression.

In the field of martial arts and self-defense, several disciplines are considered, the most important of which are ninjutsu, karate, kung fu, judo, wushu, and hapkido.
Karate is specifically designed based on defensive principles; its goal is not simply to attack, but to effectively counter enemy attacks.

Ninjutsu is an art with honorable roots in which training in defense with sticks and other traditional Japanese weapons, which were also considered agricultural tools, plays a fundamental role.
Hapkido, as a martial art, also offers advanced techniques for dealing with attackers, which are divided into three main parts:
1- Empty-handed combat against an unarmed opponent
2- Empty-handed combat against an armed opponent
3- Weapon-to-weapon combat
These techniques are practiced in both attack and defense, and mainly include striking movements, locking joints, twisting and throwing the opponent, or choking techniques. Along with these techniques, the use of various cold weapons such as knives, short and long swords, sticks, and canes is also taught. A Hapkido student must reach a level of skill where using a weapon is so natural and fluid for him as if the weapon were an extension of his body; this level of mastery can only be achieved through continuous and systematic practice.
But in today's world, threats are not limited to the physical realm. Contemporary wars have taken on a hybrid and multi-layered nature; For this reason, a police officer must be equipped with soft skills in addition to physical capabilities. These skills include media literacy, understanding soft warfare, and the power of narration and reasoning in the face of the enemy's intellectual and cultural attacks.
After strengthening individual skills, it is time for more specialized training in the field of physical combat. Operational police officers must be fully familiar with various types of combat weapons such as RPGs, and combat techniques in open spaces, urban areas, and marine environments. These capabilities become even more important, especially in joint missions with the army and other armed forces. The police must acquire high skills in at least one or more combat areas in order to have the ability to act effectively in critical situations.
In this regard, holding combat and military maneuvers is of great importance, because these maneuvers help police forces test their capabilities in conditions similar to the real battlefield and identify their strengths and weaknesses. It is only through this comprehensive preparedness that the police can be the true defender of the security and peace of society against any hard or soft threats.

کاترین شکدم

کاترین شکدم، جاسوس انگلیسی که برای موساد کار میکرد،همون کاری رو کرد که در غرب رایج بود. او فقط این مدل رو در ایران هم تکرار کرد و با پاسخ آری، آری مواجه شد.

البته ایران نام مقدسی است که شاید تاریخچه زیبای آن در نظر و خاطرات من مانده باشد. من هر جا هر کاترینی ببینم حذف میکنم تا ذهنیتم خراب نشه. تو مدل ذهنی من کاترین ها وجود ندارند.

تو مدل من خیلی اتفاق ها نباید می افتاد. تصاویری امروز برای آدمهایی خلق شد که من دوست نداشتم ببینم اونها تو مدل این سرنوشتشان بوده؛ پا را در قاچاق فراتر گذاشتند و با آن کمر به نابودی تاریخ و فرهنگ و هنر ایرانی بستند.

با این شرایط برمیگشتم به گذشته و خیلی از آنها که جلو چشمم بهشون ظلم شد رو پیدا میکردم و سرنوشت شوم اونها را تغییر می‌دادم. اونوقت مدل من تداوم پیدا میکرد، نه اینکه ببینم و بگم حیف این منقرض شد، اون منقرض شد.

به هر حال خدا با ماست. او بقیة الله رو بین ما زنده نگه داشته و من تا اون را دارم غمی ندارم. خدا وعده درست شدن امور را داده. قبلاً هم این چیزها بوده و الان هم هست. دنیا محل گذر و مزرعه آخرت است.

___________________

Catherine Schakdam

Catherine Schakdam, an English spy who worked for the Mossad, did what was common in the West. She just repeated this model in Iran and was met with the answer of yes, yes.
Of course, Iran is a sacred name whose beautiful history may have remained in my mind and memories. I delete every Catherine I see so that my mentality is not spoiled. Catherines do not exist in my mental model.
In my mental model, many things should not have happened. Images were created today for people who I did not want to see in their model of this fate; they stepped into smuggling and with it, they tied their backs to the destruction of Iranian history, culture and art.
With these conditions, I would go back to the past and find many of those who were wronged before my eyes and change their unfortunate fate. Then my model would continue, not to see and say, too bad this one is extinct, that one is extinct.
In any case, God is with us. He has kept the remnant of Allah alive among us, and as long as I have him, I have no sorrow. Allah has promised that things will be made right. These things have happened before, and they will happen now. The world is a transient and a farm for the after life.

تماشاچیان واقعه عاشورا

این روزها وقتی کسی با حسرت می‌گوید «سوریه شده خاک اسرائیل» یا می‌نویسد «امارات شده مأمن تروریست‌های منطقه»، در واقع کمتر از آن‌که بخواهد گزارشی بدهد یا تحلیلی ارائه کند، دارد تصویری از یک واقعیت تلخ را بازتاب می‌دهد؛ واقعیتی که از نفوذی عمیق و هدفمند پرده برمی‌دارد. نفوذی که نه از بیرون، که از درون ساختار نظام آغاز شده، از سوی کسانی که به‌جای پاسداری از جبهه خودی، راه را برای عقب‌نشینی، نفوذ و تضعیف باز کرده‌اند.
سال‌ها پیش اگر در همین وبلاگ از رنج مردم سوریه، لبنان یا فلسطین می‌نوشتم، بلافاصله کامنت‌هایی ظاهر می‌شد که می‌گفتند: «باشه، پس خودت برو بجنگ!» بعدها متوجه شدم این جمله دیگر فقط یک طعنه نبود؛ تبدیل به کلیدواژه‌ای مشترک میان اصلاح‌طلبان، اپوزیسیون و معاندان نظام شده بود. زبانی واحد، نیتی مشترک: تخریب گفتمان مقاومت و تضعیف حضور منطقه‌ای ایران.
اما چرا این حرف‌ها مدام تکرار می‌شود؟ چون در درون نظام، چهره‌هایی حضور دارند که نه‌تنها به عمق راهبردی ایران در منطقه باور ندارند، بلکه در حال تلاش برای القای پایان آن هستند. آنان که شعار می‌دهند «سوریه را رها کن، فکری به حال ما کن»، یا در فضای مجازی، کمبود آب را به سپاه نسبت می‌دهند، صرفاً دغدغه‌مندان معیشت نیستند. بسیاری از این صداها، پژواک قلم‌های مزدبگیرانی است که از بیت‌المال ارتزاق می‌کنند اما مأموریت دارند ستون‌های مقاومت را هدف بگیرند.

نمونه‌هایش را ببینید: همان لیست صد و اندی استاد دانشگاه که رسانه‌های خاص عکس‌هایشان را در حمایت از مذاکره با آمریکا منتشر کردند. در میان آن‌ها نام‌هایی چون عباس آخوندی و مسعود ستاری‌فر به چشم می‌خورد. این‌ها همان‌هایی هستند که در سال‌های قبل نیز، با پوسترهایی چون «اگر به روحانی رأی ندهیم، کشور فقیر می‌شود»، افکار عمومی را فریب دادند. و نتیجه چه شد؟ فقر، تورم، رکود، و تضعیف زیرساخت‌های دفاعی.

اما موضوع تنها به چند عکس یا شعار ختم نمی‌شود. مسئله، ساختاری و عمیق است. امروز با نسلی از مدیران و تصمیم‌گیرانی مواجهیم که عملاً در تضاد با اصول امنیت ملی کشور قرار دارند. اینان، با ادعای عقلانیت و مصلحت‌گرایی، راه را برای کسانی هموار می‌کنند که اطلاعات مکانی فرماندهان نظامی و پایگاه‌های استراتژیک را به دشمن می‌دهند. امروز ستون پنجم در کشور فعال است، نقشه دارد، هدف‌گذاری دقیق کرده و خروجی‌اش، تلفات سهمگین و گزنده برای ماست.

نگاهی بیندازید به تفاوت رفتارها: در سال ۱۴۰۱ برای شهید رئیسی، کارزار استیضاح را با تمام توان حفظ کردند؛ اما برای پزشکیان نه‌تنها دوبار کارزار استیضاح را بی‌صدا لغو کردند، بلکه در برابر اقدامات فاجعه‌بار او نیز سکوت کردند. بار اول، در آذر ۱۴۰۳، پس از مصاحبه جنجالی‌اش با رسانه‌های متخاصم و اعلام تسلیم در برابر دشمن؛ بار دوم، در ۱۴۰۴، پس از جنگ ۱۲ روزه که با مواضع نادرست، مقامات آمریکا را جدای از اتحاد صهیونیستی دانست و ایران را تنها گذاشت. حتی پس از آن، شورای امنیت ملی بهانه شد تا نه‌تنها استیضاح متوقف شود، بلکه عملاً او را از هر پاسخگویی مبرا کنند.
این اعلام جدایی از جانب رئیس جمهور به عنوان کسی که خودش هم رئیس شورای امنیت ملی است چه معنایی میتوانسته داشته باشه؟ این القای ترس برای فرصت دادن به جنگ دشمن با ایران نیست؟ خصوصا زمانی که رئیس جمهور آمریکا دیگر به وزیر دفاع خود وزیر دفاع نمی گوید و تا حالا دوبار از لفظ وزیر جنگ برای او استفاده کرده است.
این درحالیست که شیعیان جهان بیان پزشکیان را مخالف سیره و سنت امام علی علیه السلام و شیعیان او میدانند. پس از شهادت یاران باوفای امام خامنه‌ای بعنوان ولی فقیه شیعیان، انتظار می‌رفت پزشکیان در جمع رسانه های متخاصم که قرار میگیرد تبیین زینبی داشته باشد که این کار توسط او صورت نگرفت. در عوض از موضع ضعف وارد شد و پیام مردم ایران را پس از خیانت مقامات آمریکا در مذاکره به درستی به آنها نرساند.
در آمریکا، رئیس‌جمهور بلافاصله پس از جنگ، با افتخار بابت کمک به تجاوز اسرائیل، از مجلس رأی اعتماد گرفت. اما در ایران، مجلس نه‌تنها پزشکیان را مورد پرسش قرار نداد، بلکه خود را آماده دریافت پاداشی نانوشته کرد که مبادا در مسیر استیضاح قدمی بردارد.

و در این میان، وظیفه ماست که آگاهی‌بخشی کنیم؛ که نشان دهیم چطور دشمن با دستان خون‌آلود، لبخند دیپلماتیک می‌زند، و چطور برخی در داخل، یا از سر سادگی یا به‌قصد خیانت، این دستان را تطهیر کرده و از جنایتکاران، چهره مصلح می‌سازند. همان‌هایی که می‌گفتند «اگر روحانی نیاید، کشور فقیر می‌شود»، دقیقاً می‌خواستند کسی بیاید که بودجه دفاعی را قطع کند. امروز، پزشکیان نیز همان مسیر را دنبال می‌کند: دولتی نه برای ساختن، بلکه برای تکمیل پروژه تخریب.

این دولت، ده‌ها نیروی مدافع حرم را به کشور بازگرداند. نتیجه چه شد؟ دوازده روز حمله بی‌سابقه، دقیق و منسجم از سوی دشمن، با پشتیبانی اطلاعاتی اسرائیل و آمریکا، در دل آتش‌بسی که فقط روی کاغذ اعلام شده بود.

وقتی خبر شهادت یک فرمانده یا نخبه منتشر می‌شود و ما غافلگیر می‌شویم، باید بفهمیم که این نتیجه‌ی بی‌توجهی به هشدارها و سهل‌انگاری‌های داخلی است. اگر این بی‌تفاوتی ادامه پیدا کند، این فجایع هم عادی می‌شوند؛ درست همان‌طور که مردم کوفه، تماشاچی واقعه عاشورا شدند و خون حسین(ع) را نظاره کردند.

امام حسین(ع) را تنها شمشیر شمر و یزید نکشت؛ این سکوت و بی‌تفاوتی بود که قتلگاه را ساخت. و اگر امروز در محرم، به عزای او می‌نشینیم، برای این نیست که فقط سوگوار باشیم؛ بلکه تا عهد ببندیم با پرچم‌دار اسلام، با حقیقت، با عدالت. برای آن روزی که صاحبان این پرچم، یزیدیان زمان را به حساب بکشند.
در محرم تقویم امت اسلامی به یاد مردی ورق می‌خورد که قامتش در محراب عدالت خم شد، اما صدای گام‌هایش هنوز در راهروهای تاریخ اسلام به گوش می‌رسد.  امام علی علیه السلام در نامه ۳۱ نهج‌البلاغه به فرزندش امام حسن مجتبی علیه السلام  به اهمیت خودسازی و اصلاح نفس پرداخته و راهکارهایی برای این منظور ارائه می‌دهند. از جمله این راهکارها می‌توان به زهد، یاد مرگ، توجه به فانی بودن دنیا و عبرت گرفتن از تاریخ اشاره کرد.
در جایی از نامه امام علی علیه السلام از فرزندش میخواهد که دریای مشکلات هر جا که باشد برای رسیدن به حق وارد آن شود، در دین خود تفقه کند (و حقایق دین را به طور کامل فرا گیرد) و خویشتن را بر استقامت در برابر مشکلات عادت دهد.
پژوهشگران در طول تاریخ به این نامه توجه ویژه‌ای داشته‌اند و آن را به عنوان یک راهنمای اخلاقی و عملی برای زندگی فردی و اجتماعی مورد مطالعه قرار داده‌اند.
گفتنی است امام علی را یکی از خوارج در محراب و هنگام نماز صبح با ضربه شمشیر زهرآگین بر فرق سرش شهید کرد و امام حسین علیه السلام را شمر بن ذی الجوشن ظهر روز عاشورا هنگامی که آب را بر او و یارانش بسته بودن شهید کرد.
فشار یزید بر حاکم مدینه که یا از حسین بیعت بگیرد یا او را به قتل برساند، باعث شد حسین (ع) در ۲۷ رجب سال ۶۰ق رهسپار مکه شود. با توجه به دعوت کوفیان او از مکه راهی کوفه شد.
امام حسین علیه السلام به دعوت مردم کوفه به آنجا رهسپار بود که با خیانت مقامات این شهر و حمله سپاه یزید در محاصره قرار گرفت و او و هفتاد و دو تن از یاران باوفایش همگی در نبردی نابرابر شهید شدند. امام حسین علیه السلام با یزید بیعت نکرد و پس از حج ناتمام مانده و بعد از نماز ظهر عاشورا به شهادت رسیدند.
یزید پسر دائم الخمر معاویه فکر میکرد که با این کارش و شهادت یاران با وفای امام حسین علیه‌السلام به اسارت بردن خانواده اش بدون نیاز به بیعت میتواند حکومت اسلامی و زمامداری امور را کامل به دست بگیرد، ولی این اتفاق نیوفتاد. پس از شهادت ایشان تعداد بیشتری از مردم متوجه از دست دادن آنچه داشتند شدند و یزید از همان آغاز با تبیین های زینبی با مردمی مواجه شد که او را قاتل اصلی امام حسین علیه السلام میدانستند. از نظر امامت هم امام سجاد علیه السلام، چهارمین امام شیعیان جهان شد و او با وجود فشارهای حکومتی بسیار از طریق دعا و ارتباط های پنهانی زمام امور شیعیان را به دست گرفت.
حضرت زینب علیه السلام:
ورود حضرت زینب(ع) به عرصۀ «جهاد تبیین» و «جهاد روایت» به دوران کودکی و سال ها قبل از قیام عاشورا برمی گردد. شاید تبیین گری قبل از قیام عاشورا را بتوان در دو قالب «روایت گری» و «تدریس» گزارش نمود.

الف) روایتگری
حضرت زینب(ع) از مادر، پدر و برادرانش و از ام سلمه و ام هانی و دیگر زنان روایت می کرد و از جمله کسانی که از او روایت کرده اند، ابن عباس و علی بن الحسین(ع) و عبدالله بن جعفر و فاطمه صغری، دختر امام حسین(ع) هستند. دربارۀ شخصیت روایی حضرت زینب(ع)، علمای بزرگی سخن گفته اند؛ از جمله آیت الله خویی(ره) می نویسند: «[حضرت زینب(ع)] از مادرش (ع) روایت می کند. و جابر فقیه و عباد عامری از او روایت می کنند.»،[3] که این خود نشان از بلندای مقام روایی حضرت زینب(ع) دارد. علاوه بر این حضرت زینب(ع) در حدود پنج سالگی، خطبه سیاسی فدکیه -که حضرت زهرا(ع) آن در مورد غصب فدک و رهبری امیرالمومنین(ع)، ایراد فرمودند- را حفظ و برای مردم روایت می نمودند.[4]

ب) تدریس
حضرت زینب(ع) در زمان خلافت امیرمؤمنان علی(ع) در کوفه برای زنان کرسی تدریس داشتند و برای آنان تفسیر قرآن بیان می کردند. برخی از زنان کوفه در محضرش آگاهی هایی کسب نموده و با تفسیر قرآن کریم آشنا شده بودند. امیرالمومنین علی(ع) هم بعضی تفاسیر را گوش می کردند؛ مثلاً در برخی نقل ها آمده است؛ «در روزی از روزها حضرت زینب(ع) [در کوفه برای زنان درس تفسیر داشت و در کلاس درس خود] (کهیعص) را تفسیر می کرد، حضرت علی(ع) وارد بر ایشان شدند و فرمودند: ای نور دیده، این حروف رمزی است و در مصیبت وارد شده بر شما عترت پیامبر(ص) رسیده است.»

تبیین گری بعد از قیام عاشورا
بخش دوم «جهاد روایت و تبیین» حضرت زینب(ع) مربوط به دوران پس از قیام عاشورا است. شاید نمود بیشتر تبیین گری بعد از قیام عاشورا را بتوان در سومین قالب یعنی «خطابه و سخنرانی» نام نهاد.
حضرت زینب(ع) بدون آن که دوره سخنرانی گذرانده باشد و یا مهارت آن را تمرین کرده باشد در حال تشنگی، گرسنگی، خستگی اسارت، داغدار با کسانی سخن می گوید که نه تنها با او هماهنگ نیستند، بلکه حتی سنگ و خاکروبه بر سر او ریخته اند، با این حال صدای زینب(ع) بلند می شود که: «فَکدْ کیدَک وَ اسْعَ سَعْیک وَ نَاصِبْ جُهْدَک فوَ اللَّه لَا تَمْحُو ذِکرَنَا وَ لَا تُمِیتُ وَحْینَا وَ لَا تُدْرِک أَمَدَنَا وَ لَا تَرْحَضُ عَنْک عَارَهَا وَ هَلْ رَأْیک إِلَّا فنَدٌ وَ أَیامُک إِلَّا عدَدٌ وَ جَمْعُک إِلَّا بَدَدٌ یوْمَ ینَادِی الْمُنَادِی أَلا لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَی الظَّالِمِینَ فَالْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِینَ الَّذِی خَتَمَ لِأَوَّلِنا بالسَّعَادَةِ وَ الْمغْفِرَةِ وَ لِآخِرِنَا بِالشَّهَادَةِ؛ هر کید و مکر، و هر سعی و تلاش که داری به کار بند، سوگند به خدای که هرگز نمی توانی، یاد و نام ما را محو و وحی ما را بمیرانی، چه دوران ما را درک نکرده، این عار و ننگ از تو زدوده نگردد. آیا جز این است که رأی تو سست است و باطل، و روزگارت محدود و اندک، و جمعیت تو پراکنده گردد، آری، آن روز که ندا رسد: أَلا لَعْنَةُ اللهِ عَلَی الظالِمِینَ. پس حمد مر خدای راست که برای اوّل ما سعادت و مغفرت، و برای آخر ما شهادت و رحمت مقرر فرمود.»
آن بانوی باعظمت در مهد شجاعت رشد یافته و از شجاعت حیدری بهره مند بود. ازاین رو «لَبْوَةُ الْهاشِمیَّة؛ شیرزن هاشمی» لقب گرفت.
خطابه و سخنرانی
خطبه ها و خطابه های زینب(ع) بلندترین فریاد تاریخ است که بشریت را به سوی زیبایی ها، ارزش ها و فضیلت ها رهنمون شده است. و به تعبیر مقام معظم رهبری، امام خامنه‌ای (حفظه الله) در خصوص سخنرانی های حضرت زینب(ع): «لفظ، مثل پولادْ محکم، معنا مثل آبِ روان تا اعماق جان ها می نشیند.»
خطبه هایی که همه نقشه های شوم یزیدیان را نقش بر آب کرد و همچون رعد و برقی، روشنگر و کوبنده تمامی بافته های سی و چند ساله بنی امیه را از بین برد. و موج بیداری اسلامی حاصل از آن کاخ امویان را برای همیشه لرزاند و واژگون کرد. و زمینه قیام توابین، قیام حره، شورش در حجاز، قیام در عراق، قیام مختار بن ابی عبدالله ثقفی، قیام زید بن علی را ایجاد کرد.

______________________

The Spectators of the Ashura Incident
These days, when someone says with regret, “Syria has become the land of Israel” or writes, “The Emirates have become a haven for regional terrorists,” they are actually reflecting a bitter reality less than they are trying to report or present an analysis; a reality that reveals a deep and purposeful infiltration. An infiltration that began not from the outside, but from within the structure of the system, by those who, instead of protecting their own front, have paved the way for retreat, infiltration, and weakening.

Years ago, if I wrote on this same blog about the suffering of the people of Syria, Lebanon, or Palestine, comments would immediately appear saying, “Okay, then go fight yourself!” Later, I realized that this sentence was no longer just a sarcasm; it had become a common keyword among reformists, the opposition, and opponents of the system. A single language, a common intention: to destroy the resistance discourse and weaken Iran’s regional presence.

But why do these words keep repeating themselves? Because within the system, there are figures who not only do not believe in Iran’s strategic depth in the region, but are also trying to bring about its end. Those who chant “Leave Syria, think about us,” or who attribute water shortages to the IRGC in cyberspace, are not simply concerned about livelihoods. Many of these voices echo the pens of wage earners who earn their living from the treasury but whose mission is to target the pillars of resistance.

Take a look at the examples: the same list of a hundred or so university professors whose photos were published by specialized media outlets in support of negotiations with the United States. Among them are names like Abbas Akhundi and Masoud Sattarifar. These are the same ones who deceived public opinion in previous years with posters like “If we don’t vote for Rouhani, the country will become poor.” And what was the result? Poverty, inflation, stagnation, and weakening of defense infrastructure.

But the issue does not end with just a few photos or slogans. The problem is structural and deep. Today, we are faced with a generation of managers and decision-makers who are practically in conflict with the principles of the country's national security. They, by claiming rationality and expediency, pave the way for those who give the enemy the location information of military commanders and strategic bases. Today, the fifth column is active in the country, has a plan, has set precise targets, and its output is terrible and stinging casualties for us.

Take a look at the difference in behavior: In 1401, they maintained the impeachment campaign with all their might for the martyr Raisi; but for the doctors, they not only silently canceled the impeachment campaign twice, but also remained silent in the face of his disastrous actions. The first time, in December 1403, after his controversial interview with the hostile media and his declaration of surrender to the enemy; The second time, in 1404, after the 12-day war, which, with its wrong positions, left the US authorities alone, separated from the Zionist alliance and Iran. Even after that, the National Security Council was used as an excuse not only to stop the impeachment, but also to practically absolve him of any accountability.
What could this announcement of separation from the president, who is also the head of the National Security Council, mean? Isn’t this instilling fear to give the enemy a chance to fight Iran? Especially when the US president no longer calls his Secretary of Defense the Secretary of Defense and has used the term Secretary of War twice so far.
This is while the Shiites of the world consider Pezizian’s statement to be against the character and tradition of Imam Ali (peace be upon him) and his Shiites. After the martyrdom of the loyal companions of Imam Khamenei as the Supreme Leader of the Shiites, Pezeshkian was expected to give a cryptic explanation to the hostile media that this was not done by him. Instead, he entered from a position of weakness and failed to convey the message of the Iranian people to them properly after the betrayal of American officials in the negotiations.
In America, the president immediately after the war, proudly received a vote of confidence from the parliament for helping Israel's aggression. But in Iran, the parliament not only did not question the doctors, but also prepared itself to receive an unwritten reward lest it take a step towards impeachment.

And in the meantime, it is our duty to raise awareness; to show how the enemy smiles diplomatically with bloody hands, and how some inside, either out of simplicity or with the intention of betrayal, cleanse these hands and make criminals look like reformers. The same people who said, "If Rouhani does not come, the country will become poor," wanted exactly someone to come to cut the defense budget. Today, the doctors are following the same path: a government not to build, but to complete the project of destruction.

This government has returned dozens of the Holy Shrine Defense Forces to the country. What was the result? Twelve days of unprecedented, precise and coherent attacks by the enemy, with intelligence support from Israel and America, in the midst of a ceasefire that was only announced on paper.

When news of the martyrdom of a commander or elite is released and we are surprised, we must understand that this is the result of ignoring warnings and internal negligence. If this indifference continues, these tragedies will become normal; just as the people of Kufa became spectators of the Ashura event and watched the blood of Hussein (AS).

Imam Hussein (AS) was not killed by the sword of Shi'ar and Yazid alone; it was silence and indifference that created the slaughterhouse. And if we sit in mourning for him today in Muharram, it is not to just mourn; but to make a covenant with the standard-bearer of Islam, with truth, with justice. For the day when the owners of this standard, the Yazidis, will take account of time.
In Muharram, the Islamic calendar turns a page in memory of a man whose stature was bowed at the altar of justice, but the sound of his footsteps can still be heard in the corridors of Islamic history. Imam Ali (a.s.) in his letter 31 of Nahj al-Balagha to his son Imam Hassan al-Mujtaba (a.s.) said:

They discuss self-improvement and self-reformation and offer solutions for this purpose. Among these solutions, one can mention asceticism, remembering death, paying attention to the transience of the world, and learning from history.
In one part of the letter, Imam Ali (peace be upon him) asks his son to enter the sea of difficulties wherever it is to reach the truth, to understand his religion (and to fully understand the truths of religion), and to accustom himself to persevere in the face of difficulties.
Throughout history, researchers have paid special attention to this letter and have studied it as a moral and practical guide for individual and social life.
It is worth mentioning that Imam Ali was martyred by one of the Khawarij in the mihrab during the morning prayer with a blow to the back of his head with a poisoned sword, and Imam Hussein (peace be upon him) was martyred by Shimr ibn Dhu al-Jawshan on the afternoon of the day of Ashura when water was being turned off for him and his companions.
Yazid's pressure on the ruler of Medina to either take allegiance from Husayn or kill him caused Husayn (AS) to leave for Mecca on Rajab 27, 60 AH. He left Mecca for Kufa at the invitation of the people of Kufa.
Imam Husayn (AS) was on his way there at the invitation of the people of Kufa when he was besieged by the betrayal of the city's officials and attacked by Yazid's army, and he and seventy-two of his loyal companions were all martyred in an unequal battle. Imam Husayn (AS) did not take allegiance to Yazid and remained incomplete after the Hajj and were martyred after the noon prayer of Ashura.
Yazid, the son of the alcoholic Muawiyah, thought that with this act and the martyrdom of his loyal companions, he could take over the Islamic government and the management of affairs without the need for allegiance, but this did not happen. After his martyrdom, more people realized that they had lost what they had, and from the very beginning, Yazid faced people who considered him the main killer of Imam Hussein (AS) with Zainabi's explanations. In terms of Imamate, Imam Sajjad (AS) became the fourth Imam of the Shiites in the world, and despite much government pressure, he took control of the Shiite affairs through prayer and secret communications.
Hazrat Zainab (AS):
Hatrat Zainab (AS)'s entry into the arena of "Jihad of Explanation" and "Jihad of Narration" dates back to her childhood and years before the Ashura uprising. Perhaps the explanation before the Ashura uprising can be reported in two forms: "narration" and "teaching".

A) Narration
Hazrat Zainab (AS) narrated from her mother, father, brothers, Umm Salamah, Umm Hani, and other women, and among those who narrated from her are Ibn Abbas, Ali ibn al-Hussein (AS), Abdullah ibn Ja’far, and Fatimah Sughri, the daughter of Imam Hussain (AS). Great scholars have spoken about the narratorial character of Hazrat Zainab (AS); including Ayatollah Khoei (RA) who writes: “[Hazrat Zainab (AS)] narrates from her mother (AS). And Jabir al-Faqih and Ibad al-Amiri narrate from her.”[3] This itself indicates the high status of Hazrat Zainab’s (AS) narratorship. In addition, when she was about five years old, Hazrat Zainab (AS) memorized the political sermon of Fadak – which Hazrat Zahra (AS) delivered about the usurpation of Fadak and the leadership of Amir al-Mu’minin (AS) – and narrated it to the people.[4]

B) Teaching
During the caliphate of Commander of the Faithful Ali (AS), Hazrat Zainab (AS) had a teaching chair for women in Kufa and explained the interpretation of the Quran to them. Some of the women of Kufa had gained knowledge in her presence and were familiar with the interpretation of the Holy Quran. Commander of the Faithful Ali (AS) also listened to some interpretations; for example, it is stated in some narrations; “One day Hazrat Zainab (AS) [taught interpretation lessons for women in Kufa and in her classroom] was explaining (Kahiyas), Hazrat Ali (AS) entered upon her and said: O light-seeker, these are coded letters and the progeny of the Prophet (PBUH) have reached you in the calamity that has befallen you.”

Explanation after the Ashura uprising
The second part of Hazrat Zainab’s (AS) “Jihad of narration and explanation” is related to the period after the Ashura uprising. Perhaps the most prominent manifestation of explanation after the Ashura uprising can be called the third format, namely “speeches and lectures.”
Without having completed a speech course or practiced the skill, Hazrat Zainab (AS) speaks in a state of thirst, hunger, fatigue, captivity, and grief to those who are not only not in harmony with her, but have even thrown stones and debris at her head. However, Zainab (AS) raises her voice and says: "So strain your heart, and strive hard, and direct your effort. For Allah will not erase our remembrance, nor will He cause us to die, nor will He realize our provision, nor will He remove its disgrace from you. And do I see you except as a foe, and your days are but a number, and Gather together except on the day of the call of the herald except for the curse of Allah on the oppressors. with happiness and forgiveness and for us with martyrdom; No matter what you do, no matter what you try and do, I swear to God that you will never be able to erase our memory and name and kill our revelation. If you don't understand our era, don't let this disgrace be removed from you. Is it not that your opinion is weak and false, and your days are limited and few, and your people are scattered, yes, on the day when the call will be heard: "Isn't the curse of Allah upon the wrongdoers?" So praise be to the true God who has decreed happiness and forgiveness for the first of us, and martyrdom and mercy for the last of us."
That great lady grew up in the cradle of courage and benefited from the courage of Heydari. Hence, she was nicknamed "Labwat al-Hashimiyyah; Hashemite Lioness."
Sermons and Lectures
Zeinab's (AS) sermons and lectures are the loudest cries in history that have guided humanity towards beauty, values, and virtues. And in the words of the Supreme Leader, Imam Khamenei (may God protect him), regarding the speeches of Hazrat Zainab (AS): "The word is as strong as steel, the meaning is like flowing water, it penetrates to the depths of the souls."
Sermons that exposed all the sinister plans of the Yazidis It rained and like a thunderbolt, illuminating and shattering all the thirty-odd years of the Umayyad dynasty. And the resulting wave of Islamic awakening shook and overturned the Umayyad palace forever. And it created the ground for the Tawabin uprising, the Hurra uprising, the rebellion in the Hijaz, the uprising in Iraq, the uprising of Mukhtar bin Abi Abdullah Thaqafi, the uprising of Zayd bin Ali.

شمارش هسته‌ای آدم‌ها برای گرفتن یک پک پذیرایی

دیروز داشتم برای چندمین بار ویدیوی مربوط به آقای جلالی، آن فردی که به جاسوسی برای ناتو متهم شده بود، تماشا می‌کردم. این ویدیو را قبلاً هم در تلویزیون دیده بودم، اما این‌بار هدف بازپخشش چیز دیگری بود: پاسخ به آن‌هایی که می‌گفتند «جاسوس‌ها معمولاً آدم‌های فقیر و بی‌استفاده‌ای‌اند» و بنابراین برای توجیه خیانتشان بهانه‌ای علمی می‌تراشند.
دقیق که نگاه کردم، دیدم چهره‌اش چهره‌ی کسی بود که اگر از توان علمی‌اش به‌درستی استفاده می‌شد، شاید هیچ‌گاه در مسیر جاسوسی قرار نمی‌گرفت؛ و البته شاید بسیاری از دانشمندان هسته‌ای هم قربانی نمی‌شدند.
بیشتر از این درباره‌ی او حرف نمی‌زنم. بیایید از خودم بگویم.
پریروز، برای بار صدم، داشتم مدارک و مستندات علمی‌ام را مرور می‌کردم: شرکت در ده‌ها کنفرانس داخلی و خارجی، داوری مقالات، راه‌اندازی نشریه تخصصی، برگزاری جلسات علمی، همه و همه. اما با تمام این‌ها، درگیر گرفتن مدرک مربیگری درجه سه ورزشی بودم. یک دوره‌ی کوتاه چند روزه، با یک آزمون ساده در آخر.
این تناقض برایم عجیب بود: چرا کسی که سال‌ها در فضای علمی فعال بوده، باید در نهایت در قالب یک مربی ورزشی جا بیفتد؟ اگر از علمم استفاده شده بود، اگر واقعاً قدرش را می‌دانستند، شاید حتی حقوقی هم بابتش می‌گرفتم. اما واقعیت این بود که از علم ما استفاده می‌شد، اما مسخره‌وار. به ما چیزی یاد نمی‌دادند که بشود به چیزی تبدیلش کرد.
یاد آن‌روزها افتادم؛ همان دوران دانشجویی. وقتی از کاردانی به کارشناسی رفتم، در یک کنفرانس علمی دانشجویی شرکت کردم که توسط بسیج برگزار شده بود. یکی از شرکت‌کنندگان با نرم‌افزار MATLAB کار کرده بود و هنگام ورود افراد به سالن، آن‌ها را می‌شمرد! کار جالبی بود، یادآور پروژه‌ای که خودم در نوجوانی روی پردازش تصویر انجام داده بودم و حتی در یک نمایشگاه هم شرکت داده بودم. جایزه‌اش را هم گرفتم... ولی ادامه‌اش ندادم. چرا؟ چون می‌دانستم کسی برای فارغ‌التحصیلان، بعد از نمایشگاه، فرش قرمز پهن نمی‌کند.
آن زمان شهریه دانشگاه هم باید می‌دادم. خرج پروژه برایم مثل خریدن آب‌نبات برای یک بچه بود! بی‌فایده، اما هیجان‌انگیز.
فعالیت‌هایم زیاد بود، مخصوصاً در دوران دولت احمدی‌نژاد که می‌گفتند نفت به بالاترین قیمت فروش می‌رود و بودجه پژوهشی هم خوب است. سال ۹۰، در دوره‌ی کارشناسی ارشد، بالاخره توانستم پروژه‌ای پولی بگیرم. اما همان هم با هزار تهمت و دردسر همراه شد و بعد از مدتی، حتی مرا به دروغ، جاسوس معرفی کردند! ولی مهم نبود، برای من فقط کار علمی اهمیت داشت. با رفتن آن دولت، بودجه‌های پژوهشی هم خشکید. دکترایم را گرفتم، ولی حالا تنها کاری که می‌کنم، مرور مقالات علمی دیگران است... همین!
کار من با علم همین‌جا تمام شد. یا شاید هم تمامش کردند.
بیایید به امروز برسیم. مثلاً اگر بخواهم در کنفرانسی شرکت کنم، اول در خانه دارم روی یک سری قرص ژلاتینی تحقیق می‌کنم که نهایتاً به مادرم نشان می‌دهم، و او هم آنها را به عنوان ضماد معرفی می‌کند تا دوستانش روی زانوهای دردناک‌شان بمالند! این، تنها استفاده‌ از دانسته‌های من شده. تازه، مدارکش را هم دارم!
از آن‌جایی که هنوز شغل ثابتی ندارم و برای استخدام، مدرک جدیدتر و معتبرتر لازم دارم، به خودم می‌گویم: برو یک کنفرانس علمی دیگر شرکت کن.
ولی این بار نه برای علم... فقط برای همان "پک پذیرایی" آخر کنفرانس!
از خانه بیرون می‌زنم. وقتی به خیابان اصلی می‌رسم، می‌بینم عده‌ای جلوی ساختمان مرکزی شهر تجمع کرده‌اند؛ لباس‌های شیک، یقه‌های باز، و چهره‌هایی که وانمود می‌کنند انقلاب فرهنگی کرده‌اند! وسط‌شان رد می‌شوم و می‌روم به‌سمت سالن کنفرانس. وقتی به آن نزدیکی‌ها می‌رسم، از روی نی‌ها و ظرف‌های آبمیوه و کلوچه‌هایی که روی زمین رها شده، می‌فهمم به مقصد نزدیک شده‌ام.
اما وقتی می‌خواهم پک پذیرایی را بگیرم، نمی‌دهند! چرا؟ چون این بار فهمیده‌اند که آدم‌هایی مثل من می‌خواهند فقط برای پک بیایند. برای همین، یک شمارنده هسته‌ای کار گذاشته‌اند! در طول مسیر از سالن کنفرانس تا میز توزیع پک، صفی طویل تشکیل شده است. همه باید از همان مسیر عبور کنند و توسط شمارنده ثبت شوند. اگر کسی از صف خارج شود، پک به او نمی‌رسد.
این‌گونه، با یک تیر دو نشان می‌زنند: هم از تقلب آدم‌هایی مثل من جلوگیری می‌کنند، هم به مردم نشان می‌دهند که "انرژی هسته‌ای نه‌تنها خطرناک نیست، بلکه می‌شود از آن برای شمارش آدم‌ها هم استفاده کرد!"

___________

Yesterday I was watching for the umpteenth time the video about Mr. Jalali, the person accused of spying for NATO. I had seen this video on TV before, but this time the purpose of rebroadcasting it was something else: a response to those who said that “spies are usually poor and useless people” and therefore make up a scientific excuse to justify their betrayal.
When I looked closely, I saw that his face was the face of someone who, if his scientific ability had been used properly, might never have been on the path of espionage; and of course, maybe many nuclear scientists would not have been victims.
I will not talk more about him. Let me talk about myself.
The day before yesterday, for the hundredth time, I was reviewing my scientific documents and records: participation in dozens of domestic and foreign conferences, refereeing articles, launching a specialized journal, holding scientific meetings, everything. But with all this, I was busy getting a third-level sports coaching certificate. A short course of a few days, with a simple exam at the end.
This contradiction seemed strange to me: why should someone who had been active in the scientific world for years end up as a sports coach? If my knowledge had been used, if they really appreciated it, I might even have been paid for it. But the reality was that our knowledge was being used, but in a ridiculous way. They didn’t teach us anything that could be turned into something.
I remembered those days; those same student days. When I went from associate to bachelor’s degree, I attended a student scientific conference organized by the Basij. One of the participants had worked with MATLAB software and counted people as they entered the hall! It was interesting work, reminiscent of a project I had done on image processing as a teenager and had even participated in an exhibition. I even won the award for it… but I didn’t continue with it. Why? Because I knew that no one would roll out the red carpet for graduates after the exhibition.
At that time, I also had to pay university tuition. For me, the cost of the project was like buying candy for a child! Useless, but exciting.
I was very active, especially during the Ahmadinejad administration, when they said that oil would be sold at the highest price and that research funding was good. In 2011, during my master's degree, I finally managed to get a paid project. But that too came with a thousand accusations and troubles, and after a while, they even falsely accused me of being a spy! But it didn't matter, only scientific work mattered to me. When that administration left, research funding dried up. I got my doctorate, but now all I do is review other people's scientific papers... that's it!
My work with science ended there. Or maybe they did.
Let's get to today. For example, if I want to attend a conference, I first do research at home on a series of gelatin tablets that I eventually show to my mother, and she introduces them as a poultice for her friends to apply to their aching knees! This is just using my knowledge. And I have the documents!
Since I don’t have a permanent job yet and I need a newer and more valid document to get hired, I tell myself: Go attend another scientific conference.
But this time not for science... just for the “reception package” at the end of the conference!
I leave the house. When I reach the main street, I see a group of people gathered in front of the city’s central building; stylish clothes, open collars, and faces that pretend to have started a cultural revolution! I walk through them and head towards the conference hall. When I get there, I can tell from the straws and juice containers and cookies left on the ground that I'm close to my destination.
But when I want to get the welcome pack, they won't give it to me! Why? Because this time they've realized that people like me want to come just for the pack. That's why they've installed a nuclear counter! A long line has formed along the way from the conference hall to the pack distribution table. Everyone has to go through the same route and be registered by the counter. If someone leaves the line, they won't get the pack.
In this way, they kill two birds with one stone: they both prevent people like me from cheating, and they also show people that "nuclear energy is not only not dangerous, but it can also be used to count people!"

عروسک یا نبرد برای وجود؟

ایران همواره خطر دست اندازی داشته. این ذات دشمنان ایرانه که از هر فرصتی برای تجزیه ایران استفاده کنند. یک جایی تو معدود مقالات سازمان ملل  درباره ایران می‌خواندم که تصویر کتیبه های هخامنشی با طرح گل و سرو گذاشته بود و نوشته بود اینها روزگاری از این بیابان تخت جمشید (!) تا کرانه های رودخانه نیل و فرات و رود دانوب آلمان مسلط بوده اند! اصلا حرفی از مراسم نوروز و اهمیت طبیعت در فرهنگ ایرانی نزده بود. یک مطلب از چغازنبیل گذاشته بود و یکی هم میدان نقش جهان اصفهان که تا آنجا که می‌توانست تاریخ و گذشته ایران رو بیابانی معرفی می‌کرد.
حالا کی؟
درست موقع هشت سال جنگ تحمیلی ایران-رژیم بعث عراق
ما نه تنها تاریخ غنی با آثار باستانی به جای مانده برای اثبات حقایق آنطور که هستند داریم، بلکه متونی داریم که بسیار جلوتر از آنچه که غربی ها بعنوان تاریخ بیان میکنند هست. شخم زدن زمینهای غزه توسط اسرائیل را ببینید. آنها نه تنها در یک جریان نسل کشی مردم آن سرزمین را قتل عام میکنند، بلکه مکان هایی را که با بمب تخریب کرده اند بارها و بارها با همان بمب شخم میزنند تا چیزی از تاریخ، واقعیت و آثار باستانی برجای نماند!
مدلی که آنها امروز غزه دنبال می‌کنند قرار است در ایران هم همان را دنبال کنند. آنها کمر به نابودی تاریخ و حقایق می‌بندند تا تاریخ را وقتی خودشون نوشتند هر آنچه تحمیل کردنی است را تحمیل کنند. در طول جنگ دوازده روزه تیر ماه امسال هم که اسرائیل با همکاری آمریکا وارد معرکه شد، گروسی بعنوان نماینده آژانس بین المللی ناتو از نقاط هدف حمله به آثار باستانی اصفهان اشاره کرد. یعنی همان نصف جهان را که در فضای بیابانی تعریف می‌کنند را هم چشم ندارند ببینند و باید مخروبه ای باشد برای تبدیل کردن مغز ایرانی به مغز یک ماهی؛ یک ماهی که حافظه کوتاهی هم دارد. این خواسته آنهاست! در طول سالها جنگ در قرن‌ها پیش آنها هر آنچه داشتیم را به موزه های خود بردند، حتی آثار و بناهای تحت جمشید به آن بزرگی را. در عوض هرچه را نتوانستند با خود ببرند اگر توانستند تخریب کردند. امروز، هنوز ما آثاری داریم که حتی نشان می‌دهد همزمان با تولید ماشین بخار در کشورهای غربی ایرانیان هم از همان ماشین استفاده میکردند. ما نه تنها تاریخ چند هزار ساله داریم بلکه با آثار به جای مانده از قرن ماشین و صنعت معلوم است که با غربی ها پیش میرفتیم. ما هنوز کشورمان را از بین صد و خورده ای کشور ثبت شده در سازمان ملل بین ده دوازده کشور اول جهان می‌بینیم. این جایگاه، چیزی نیست که غربی ها دوست داشته باشند در اراجیف ببافند!
این عراق، حتی اون موقع که شاه پهلوی، دست نشانده آمریکا شاه ایران بود هم به ما حمله کرده بود.
اینطور نبود که حتی با وجود پهلوی دوم، آمریکا به وضعیت موجود راضی باشه. او همواره به تضعیف ایران فکر می‌کرده. اولین تحریم های ایران از سلسله تحریم‌ها مربوط به سال ۱۳۳۰ هست.
ما داشتیم با تیم ملی فوتبال عراق فوتبال بازی میکردیم که از غرب به ما حمله کرد! تیم ملی ما به عراق گل زده بود و خوشحال از بازی زمین فوتبال بودیم که به ما حمله شد.
سرهنگ قره باغی تو خاطراتش همین رو میگه. ایشان هنگام جوانی اولین کسی بود که متوجه جنگ شد. می‌گفت من مشغول خدمت به ارتش بودم و از تلویزیون فوتبال ایران عراق می‌دیدم که حمله شد. البته او فداکار بود. چراکه تا زمانیکه می‌توانست هوشیار باشد پاسخ پدافندی داشت.
بعد هم که خلبان ارتش میشه هم همینطور، دوباره از سمت عراق برای جدا کردن جلگه خوزستان اقدام میکنند که ۳۸ کشور آن زمان حامی حمله متخاصم از جمله آلمان، فرانسه و انگلیس داشته.
آمریکا هم پیمانانی داره که موقع جنگ دست به کار تجزیه میشن. ما نمی‌توانیم عروسک و بی تفاوت باشیم. دشمن نژاد پرستی که بین تو و فقط زبان، فرقی نمی‌ذاره و از نظر هوش و ذکاوت تو را پایین تر از خودش میداند قبلاً تو را عروسک فرض کرده! نیازی به تظاهر به این عروسک بودن نیست!
اینها سالهای ساله که جنگهایی ترتیب میدهند که بعنوان یک کشور مستقل کارمون رو سخت می‌کنه. از یکطرف هم باید هوای آب و خاک و پیشرفت کشور رو داشته باشیم و از یکطرف باید جلوی دست اندازی، اعمال نژاد پرستانه و جنگ های دشمن را داشته باشیم. این دشمن نژاد پرست نمی‌خواد ما دانشمند و ادیب و فیلسوف داشته باشیم. اون مخالف پیشرفت و آبادانی این کشور بوده و هست. این در حالیه که ما از هر جهت باید پیشرفت کنیم که اجازه ندهیم فکرش هم خطور کنه چه برسه به اینکه عمل کند.
البته دعا و استمداد کار خوبیه. اینکه برای ایرانی پر از درخت و آبادانی از خدا کمک بخواهیم کوچکترین کاری هست که میتونیم بکنیم. بعد هم تلاش کنیم و شکرگذار نعمت سلامتی و تندرستی باشیم.

____________________

Iran has always been at risk of invasion. It is the nature of Iran’s enemies to use every opportunity to divide Iran. I read somewhere in the few UN articles about Iran that showed pictures of Achaemenid inscriptions with floral and cypress designs and wrote that they once dominated from this desert of Persepolis (!) to the banks of the Nile and Euphrates rivers and the Danube River in Germany! It didn’t mention the Nowruz ceremony or the importance of nature in Iranian culture. It had included an article about Chogha Zanbil and another about Isfahan Naqsh-e Jahan Square, which presented Iran’s history and past as a desert as much as it could.
When now?
Right at the time of the eight-year imposed war between Iran and the Baath regime in Iraq
Not only do we have a rich history with ancient artifacts left behind to prove the facts as they are, but we also have texts that are far ahead of what Westerners describe as history. Look at Israel’s plowing of Gaza’s lands. Not only do they massacre the people of that land in a genocidal process, but they also repeatedly bomb the places they have destroyed with the same bomb so that nothing of history, reality, or ancient artifacts remains!
The model they are following in Gaza today is supposed to be followed in Iran as well. They are bent on destroying history and facts in order to impose whatever can be imposed on history when they themselves wrote it. During the 12-day war of July this year, when Israel entered the fray with the cooperation of the United States, Grossi, as a representative of the NATO international agency, pointed out the ancient artifacts of Isfahan as one of the target points for the attack. That is, they do not even have eyes to see the half of the world they define in the desert space, and it must be a ruin to turn the Iranian brain into the brain of a fish; a fish that also has a short memory. This is their desire! During the years of war in centuries ago, they took everything we had to their museums, even the artifacts and buildings under Persepolis, which are so great. Instead, they destroyed whatever they could. Today, we still have traces that even show that at the same time as the steam engine was being produced in Western countries, Iranians were using the same machine. Not only do we have a history of several thousand years, but with the traces left over from the century of machines and industry, it is clear that we were moving forward with the Westerners. We still see our country among the top ten or twelve countries in the world out of the hundred or so countries registered in the United Nations. This position is not something that Westerners like to weave in their arrack!
This Iraq had attacked us even when Shah Pahlavi, the puppet of the United States, was the king of Iran.
It was not that even with the second Pahlavi, the United States was satisfied with the status quo. It always thought of weakening Iran. The first of the sanctions imposed on Iran in a series of sanctions dates back to 1330.
We were playing football with the Iraqi national football team when it attacked us from the West! Our national team had scored a goal against Iraq and we were happy to play on the football field when we were attacked.
Colonel Qarabaghi ​​says the same in his memoirs. He was the first person to notice the war when he was young. He said that I was serving in the army and I was watching the Iran-Iraq football match on TV when the attack happened. Of course, he was selfless. Because as long as he could stay alert, he had a defensive response.
Later, when he became an army pilot, he again took action from Iraq to separate the Khuzestan Plain, and 38 countries at that time supported the hostile attack, including Germany, France, and England.
America also has allies who engage in disintegration during war. We cannot be puppets and indifferent. The racist enemy that does not differentiate between you and just your language and considers you inferior to itself in terms of intelligence and intelligence has already assumed you to be a puppet! There is no need to pretend to be this puppet!
These are years of organizing wars that make it difficult for us as an independent country. On the one hand, we must have the air of water, soil, and progress of the country, and on the other hand, we must prevent encroachments, racist acts, and wars of the enemy. This racist enemy does not want us to have scientists, writers, and philosophers. He has been and is against the progress and prosperity of this country. This is while we must progress in every way that we do not allow him to even think about it, let alone act on it.
Of course, praying and seeking help is a good thing. Asking God for help for an Iran full of trees and prosperity is the least we can do. Then let us try and be grateful for the blessing of health and well-being.