مستند مرغ سحر، با خوانندگی برادر و قوم و خویش ما

دیروز برنامه مستندی درباره شعر مرغ سحر دیدیم، با تهیه کنندگی آقای سبطی. این شعر کودکانه دهه شصتی را وقتی ما به سن تکلیف رسیده بودیم، برای ما میخواندند و چون در منشا ایجاد آن آموزش پرورش بود و خودش را دخیل در تولید آن میدانست سعی میکرد به جز مدارس شیراز، به مدارس سایر شهرها هم انتقالش بدهد.

آن زمان که استخدام آموزش پرورش امری عادی بود، اجرای برنامه های قرآنی برای ما امری عادی بود. یعنی سر صبح پیچ رادیو را که باز میکردیم یک روز با یک صفحه قرآن بود. تلویزیون حتما پنجشنبه ها دعای سمات میگذاشت و هر روز ظهر هم یک صدای دعای روزی داشتیم.

برای بچه ها هم شعرهای قرآنی میگذاشتند و ما در چنین فضایی رشد میکردیم و انقدر محکم بسته بندی شده بود که فکر نمیکردیم روزی بخواهد تغییر کند.

چند وقت بعد، یعنی خیلی سریع اتفاق افتاد: کسی که دعای روزهای سال و دعای سمات صداسیما را میخواند، بر اثر سرطان حنجره درگذشت. آن کس که صبح ها هر روز یک صفحه قرآن میخواند کرونا گرفت.

آن زمان عم جزء، یعنی جزء سی قرآن را آقای پرهیزگار بصورت ترتیل کامل خوانده بود و ما نمیدانستیم که در یک سفر که برای اجرای مسابقه عربستان رفته بود، دچار بیماری حنجره میشه و آن صوت ها برای جزءهای قرآن فقط روی نوار ضبط صوت میماند و نقش استاد پرهیزگار هم فقط میشه داوری مسابقات قرآنی

بعد هم که اخیرا در خاطراتمان کلی مسجد در حال سوختن ثبت و ضبط شد و گفتن صدها هزار کتاب کتابخانه و از همه مهمتر قرآنها را سوزاندند.

این مقدمه را گفتم تا برگردم دوباره سر شعر مرغ سحر.

شعر مرغ سحر که میگم اینه:

باز هم مرغ سحر، بر سر منبر گل
دم ‌به ‌دم می‌خواند، شعر جان‌پرور گل
باز هم مرغ سحر، بر سر منبر گل
دم ‌به ‌دم می‌خواند، شعر جان‌پرور گل
باز از مسجد شهر، صوت قرآن آید
با نسیم سحری، عطر ایمان آید
کودکان خوش‌سخن، شب فراری شده باز
دیده را باز کنید، شده هنگام نماز
باز خورشید قشنگ، آمد از راه دراز
باز در دشت و دمن، چشم نرگس شده باز

خیز از بستر خواب،کودک زیبا رو
وقت بیداری شد، خیز و تکبیر بگو
بچه ها کلی باهاش خاطره دارند، خصوصا اینکه در مدارس هم خودمان میخواندیمش.

مستند را که نگاه کردیم دیدیم آقای احد ده بزرگی آن را خوانده است. گفتیم این الآن نوستالژیه و ارزش داره که کتابش را بخریم. نگاه کردیم ازش فقط ده هزار نسخه چاپ شده و یک معرفی که زحمت سازمان کتابخانه ها میشده به زور برایش آورده اند، بدون عکس و اضافات.

بنابراین با جستجوی عکس که نمی آمده. مشخصات نشرش هم که کامل نبوده، چه برسه به اینکه بخواهیم در کتابفروشی و یا سایت اینترنتی پیدایش کنیم.

در خود مستند نگاه میکنیم که کسی که شعر را خوانده در سن پایین آن را خوانده و فرصت داشته که دکتر بشود. از آنجا که دکتر میشود و احتمالا آن را هم از خارج گرفته، مثل بقیه بدبخت نشده.

همان جلوی دوربین هم حاضر نشده و از پشت گوشی با پدرش، بدون اینکه بخواهند تصاویر جدیدش را نشان بدهند با پدرش که دیگه احساس نمیکنه که باید بهش افتخار کنه حرف میزنه. در همان چند کلمه هم از مهمترین عرایضش اینه که مجبور بوده جلوی پروژکتورهای گرم با لباس بافتنی اجرا داشته باشه. برای این اجرا یک ماه و نیم تمام این بچه را بعد از استعدادیابی هر روز میبرده اند اجرا تا همین چند خط را تمرین کند.

دیگه اینکه کلا این پسر که الآن پنجاه سالشه، از آن چند کلمه حرف پشت دوربین فقط همین ها را بگه سطح نارضایتیش را نشان میدهد. از خود اجرا هم نگاه کنی، میگی قیافه اش خیلی ایرانیه، ولی چشماش بقدری خیس بنظر میرسه که ظاهرا در تمام این مدت هم فقط آب قند میخورده.

قطعا پدر مادرش برای اینکه در این اجرا از فرزندشان آینده میدیدن خیلی همراهی کردند و در تمامی اجراها حضور داشتن که بچه در این سن بتونه اجرا کنه.

همان زمان هم بودند بچه هایی که تو استخر داشتند پرورش می یافتند. این کلا تو خشکی و زیر نور پروژکتور بوده و آب قند میخورده تا عضلاتش تقویت بشه، یک عده دیگه هم داشتن تو استخر شنا میکردند تا عضلاتشان تقویت بشه. نمونه اش همین علی کریمی، که سال 2014 بهش لقب جادوگر دادن. میرفت وسط زمین فوتبال و به هیچ کس پاس نمیداد تا خودش را به دروازه برسانه. کل نظام فوتبال، با جادوی این هیچ بوده و اصلا مربی و سرمربی هیچ عرض اندامی نمیتوانست بکند. چون این قرار بود فقط با توپ آن وسط بدود و فردوسی پور که همه عاشقش شده بودن گزارش فوتبالش را پخش کنه!

هر قدر این فردوسی پور گزارش فوتبال میداد جوانتر میشد و حنجره اش تقویت میشد. همین نکته باعث میشد که از صندلی گزارش فوتبال کنار نرود و اسمش مثل علی کریمی جاودانه بشود. این جاودانگی تا آنجا پیش رفت که علی کریمی در اغتشاشات سال 1401 کلی سرصدا به پا کرد و با پول های خواهرش که بالا کشید رفت کانادا، و از آنجا باز جاودانه تر برگردد تا این بار برای قرآن های دست مردم خط و نشان بکشد. به جز اینکه بیش از سه هزار نفر را در جریان قرآن سوزی های دی ماه 1404 (شبه کودتا یا اغتشاشات 1404) به شهادت رساندند، خودش اذعان کرد که کار خودشان بوده.

میشد که آن پسری که هر روز قرار بوده جلوی پروژکتورهای یک اجرای سرود داشته باشد کمتر بهش سخت گرفته بشه و به اندامش هم رسیدگی بشه، ولی معلوم نیست چطور شانس آورد که فهمید آینده در پزشکیه و قراره که چند سال بعد وقتی شهید رئیسی قاضی را شهید میکنند، قراره که مسعود پزشکیان بشه رئیس جمهور. یک پزشکیان پزشک زاده که جمهوری آذربایجان را قوم و خویش خودش میداند و برای یک سخنرانی که میخواد در آن بگه من ایرانیم چند بار باید با خودش تکرار کنه که ایرانیه، وگرنه ممکنه اقرار به این نکته در کلامش سست بیان بشه.

_____________

Yesterday we watched a documentary about the poem "Murgh Sahar", produced by Mr. Sabti. This children's poem from the 1980s was read to us when we reached the age of homework, and since the Ministry of Education was the source of its creation and considered itself involved in its production, it tried to transfer it to schools in other cities, not just Shiraz.

At that time, when hiring teachers was a common thing, performing Quranic programs was a common thing for us. That is, when we turned on the radio in the morning, it would be with a page of the Quran every day. The TV would definitely play the Dua of the Day on Thursdays, and every afternoon we would have a Dua of the Day.

They would also play Quranic poems for the children, and we grew up in such an atmosphere, and it was so tightly packed that we didn't think it would ever change.

Some time later, that is, very quickly, it happened: the person who recited the Dua of the Days of the Year and the Dua of the Day on Seda_va_Sima died of throat cancer. The person who recited a page of the Quran every morning got corona.

At that time, Mr. Parhizgar had recited the entire Juz, that is, Juz 30 of the Quran, in full recitation. We did not know that during a trip to Saudi Arabia to perform a competition, he would suffer from a throat infection and those voices for the Juz of the Quran would only remain on the tape recorder, and the role of Professor Parhizgar would only be to judge the Quranic competitions.

And then, recently, in our memories, the entire mosque was recorded and recorded burning, and it was said that hundreds of thousands of library books and, most importantly, Qurans were burned.

I said this introduction to return to the poem "Murgh Sahar".

The poem of the morning bird that I am saying is this:

Again the morning bird, on the pulpit of flowers
Sings breath after breath, the soulful poem of flowers
Again the morning bird, on the pulpit of flowers
Sings breath after breath, the soulful poem of flowers
From the city mosque, the voice of the Quran comes
With the morning breeze, the fragrance of faith comes
The well-spoken children, the night has fled
Open the window, it is time for prayer
The beautiful sun, came from a long journey
Again in the plain and the valley, the eyes of the daffodils have become
Arise from the bed of sleep, the beautiful child
It is time to wake up, get up and say the takbir
The children have a lot of memories with it, especially since we used to read it in schools ourselves.

When we watched the documentary, we saw that this poem is for "Ahad Deh Bozorgi". We said that this is now nostalgia and it is worth buying his book. We looked at it, only ten thousand copies were printed, and an introduction that the library organization had to bother with was forced to bring, without photos or additions.
So, when we searched for photos, it didn't come up. The publication details were not complete, let alone trying to find it in a bookstore or on a website.
We look at the documentary itself and see that the person who read the poem read it at a young age and had the opportunity to become a doctor. Since he becomes a doctor and probably learned it from abroad, he didn't end up as miserable as the others.
He didn't appear in front of the camera either, and instead spoke to his father on the phone, without wanting to show him his new pictures, to his father who no longer felt he should be proud of him. In those few words, one of his most important complaints is that he had to perform in front of hot projectors wearing a knitted dress. For this performance, after a talent search, this child was taken to the performance every day for a month and a half, just to practice these few lines.
Moreover, the fact that this boy, who is now fifty years old, only said those few words behind the camera shows his level of dissatisfaction. If you look at the performance itself, you would say that his appearance is very Iranian, but his eyes look so wet that it seems that he has only been drinking sugar water all this time.
His parents definitely supported him a lot because they saw a future for their son in this performance and were present at all the performances so that the child could perform at this age.
At that time, there were children who were raised in pools. This was all on land and under the light of the projector and he drank sugar water to strengthen his muscles, and some others were swimming in the pool to strengthen their muscles. An example of this is Ali Karimi, who was nicknamed the magician in 2014. He would go to the middle of the football field and not pass to anyone to get to the goal. The entire football system was nothing with the magic of this, and the coach and head coach could not do anything at all. Because he was supposed to just run around with the ball and Ferdowsipour, who everyone had fallen in love with, would broadcast his football report!
The more Ferdowsipour reported football, the younger he got and his larynx would strengthen. This was what kept him from leaving his football reporting chair and made his name immortal like Ali Karimi. This immortality went so far that Ali Karimi made a big splash during the 1401 AH riots and went to Canada with his sister's money, and from there he returned even more immortal to this time draw lines on the Qurans in the hands of the people. Apart from the fact that more than three thousand people were martyred during the Quran burnings of January 1404 (the pseudo-coup or riots of 2026), he himself admitted that it was their own doing.
The boy who was supposed to perform the national anthem in front of the projectors every day could have been treated less harshly and his body could have been taken care of, but it is unclear how he got lucky to realize that the future lies in medicine and that in a few years, when the martyred judge Raisi is martyred, Masoud Pezeshkian is going to become the president. A Pezzekian, a physician by birth, who considers the Republic of Azerbaijan his own people and relatives, and for a speech in which he wants to say "I am Iranian," he has to repeat to himself several times that he is Iranian, otherwise his admission of this point may come across as weak.

سلام دنیا، دنیا تمام شد و رفت

آنقدر سرم شلوغ شد و چالش پشت چالش اومد که نگاه کردم مدت زیادیه حتی یک آیه قرآن نخوندم. قرآن را باز کردم و آیه زن و شوهری آمد که به هم خیانت کرده بودند. آنها به خودشان خیانت کرده بودند. خدا در آن آیه گفت من توبه شما را پذیرفتم، شما لباس یکدیگر هستید؛ شما خانم لباس آن آقا هستی و تو آقا لباس آن خانم هستی. گفت که من میدانستم که تا این حد خیانت به همدیگه پیش میروید و برای همین شما را بخشیدم.
فکر کنم این آیه مال ماجرای آدم و حوا بود که خدا گفته بود همه چیز از بهشت را بخورید و بیاشامید، ولی این یکی میوه را نخورید.
آنها هم رفته بودند خورده بودند و با خوردن آن میوه لباس های بهشتی که پوشش بدنهای آنها بود افتاده بود و حالا خدا می‌گفت که عیب ندارد، من دیدم شما دو نفرید و میتوانید نقص های هم را بپوشانید، پس لباس هم باشید و بخشیده شدید.
برگشتم روی زمین
نگاه کردم بعد از معجزه به دنیا آمدن حضرت عیسی از بدن حضرت مریم؛ یک مرکز از فقط یک جنس مونث، آن هم بدون اینکه مردی در کار باشد، خداوند هر روز شگفتی های زیادی در حد معجزه خلق می‌کند و ما بی تفاوت و عادی از کنار آن میگذریم و حتی خیانت میکنیم.
خداوند بعد از اینکه انسان را خلق کرد به خودش میگوید و تبارک الله احسن الخالقین
مثلا امروز ادعا میکنند که هوش مصنوعی تا آنجا از نظر مکانیک پیش رفته که دیگه ربات ها پشتک بارو میزنند، و حتی نگران آن بخش مکانیکیش نباشیم چون خون مصنوعی مثل گوشت مصنوعی هم اختراع کرده اند و الان این ربات ها حتی از گوشت و پوست ما میشوند، کلی برایش تبلیغ می‌کنند. آنوقت حالا نگاه کنید چقدر خانواده ها به خاطر فرزند معلول که از ازدواج آنها متولد شده اند از هم پاشیده
کفران نعمته دیگه
مثلا زن با کمک پیشرفت علم بچه ای را بزرگ کرده که دل نداره، قلب نداره، روده نداره، آن وقت این فقط با یک سر و دست و پا با ماها حرف میزنه، مثل شعبده بازی. ازش رونمایی هم میکنند، بعنوان یک شگفتانه، اونوقت تمام هزینه های بزرگ کردن و نگهداری این بچه را فقط زنی قبول کرده که حالا دیگه بهش میگن زن سرپرست خانوار، زنی که شوهرش بعد از به دنیا آوردن آن بچه ترکش کرده و آن مرد فرزند و محصول زندگی مشترکی که بنظر از اول هم چندان مشترک نبوده، ترک کرده. آن زن، فرزند دلبندش را با سرمایه اش که می‌توانست باعث حیرت و شهرت اطرافیان شود بزرگ کرده و حالا میگه نگاه کنید، پیشرفت یعنی این
کفران نعمته دیگه
ماهم خیلی عادی، میگن خون مصنوعی تولید کردن میگیم عه، انگار هر روز داشته تولید میشده، میگن بچه را بدون دستگاه گوارش و قلب و کبد و کلیه و اینها تا چند سال زنده نگه داشتند و الان داره با شما حرف میزنه. میگیم عه، این هم عادیه، الان علم پیشرفت کرده
ها دیگه، اینکه اون مرد هم بذاره اون وسط همه هزینه ها گردن اون زن بیوفته هم عالیه
خدا و قرآن، گاهی بقدری بین ماها کمرنگ شده که قدر چیزهایی که داشته ایم را نمی‌دانیم و با یک فتنه ای چیزی از خیانتی که سالها آن را پرورش دادیم رونمایی میکنیم. اینجا دیگه آن مرد لباس آن زن نیست، آن مرد خائنیست که قبل از رونمایی از پرده آخر بزرگ کردن فرزند معلول، معجزه زن و زندگی و فرزند را رها کرده و لباس که چه عرض کنم، هیچ چی برای آن زن هم نشده
حالا چرا میگم آن مرد، چون اینجور موقع ها بیشتر دیدیم که مردها کفران نعمت کنند و قبلا یک جای کار ول کرده اند رفته اند.
زن که بچه را بدنیا آورده تا آخرش وایساده و بچه را بزرگ کرده و الان باید به خاطر بیشتر زنده ماندن این فرزند همه دچار شگفتی شوند، ولی میبینی خبری از آن همسر و خانواده نیست؛ نمایشی از یک چیزی در حد شعبده بازی چند دقیقه ایست.
موضوع عوض شده و حالا هر کسی یک چیزی میگه:
خون مصنوعی تولید کردیم، ربات پشتک بارو زننده تولید کردیم و همین طور الی آخر
دانشجویان به شهید فخری زاده ارجاع میدهند و او حالا زنده نیست، از نظر آن مرد هم تاریخ مصرف آن زن گذشته و دیگه لباسش نیست. اصلا آن مرد سالی چند دست لباس عوض می‌کند چه برسد به آن زن. انقدر الکی، سلام دنیا، دنیا تمام شد و رفت.

___________

I was so busy and challenge after challenge came that I looked and I hadn't read a single verse of the Quran in a long time. I opened the Quran and there was a verse about a husband and wife who had betrayed each other. They had betrayed themselves. God said in that verse that I have accepted your repentance, you are each other's clothing; you are the woman's clothing and you are the man's clothing. He said that I knew that you would go so far in betraying each other and that is why I forgave you.
I think this verse was about the story of Adam and Eve, where God had said to eat and drink everything from Paradise, but not to eat this one fruit.
They had also gone and eaten, and by eating that fruit, the clothes of Paradise that covered their bodies had fallen off, and now God was saying that there is no fault, I saw that you are two and you can cover each other's flaws, so be clothes and you have been forgiven.
I returned to earth
I looked after the miracle of the birth of Jesus from the body of Mary; A center of only one female gender, without a man in charge, God creates many wonders every day that are as miraculous as miracles, and we pass by it indifferently and normally, and even betray it.
After creating man, God says to himself, and blessed be God, the best of creators
For example, today they claim that artificial intelligence has advanced so far in terms of mechanics that robots can now do the back-breaking work, and that we shouldn't even worry about its mechanical part because they have invented artificial blood like artificial meat, and now these robots are even made of our flesh and skin, they advertise it a lot. Then look at how many families have been torn apart because of the disabled child born from their marriage
Another blessing of disbelief
For example, a woman, with the help of scientific progress, raised a child who has no heart, no heart, no intestines, then he only talks to us with one head, hands, and feet, like a magician. They also unveil it, as a surprise, then all the expenses of raising and maintaining this child were borne by a woman who is now called the head of the household, a woman whose husband left her after giving birth to that child, and that man left the child and the product of a life together that seemed not to be much of a partnership from the beginning. That woman raised her beloved child with her capital that could have caused astonishment and fame to those around her, and now she says, look, progress means this
Infidels are another blessing
I am very ordinary, they say they produced artificial blood, we say, oh, it seems like it was being produced every day, they say they kept the child alive for several years without a digestive system, heart, liver, kidneys, and all that, and now she is talking to you. We say, "Oh, this is normal, now science has advanced. It's great that the man also leaves all the expenses to the woman." God and the Quran sometimes have become so distant between us that we don't appreciate what we have and with a fitna, we reveal the betrayal that we have nurtured for years. Here, the man is no longer the woman's clothes, the traitor who abandoned the woman, the miracle of raising a disabled child, and the clothes, what can I say, nothing happened to the woman. Now why do I say that man, because in such cases we have seen more men blaspheme the blessings and have already left somewhere. The woman who gave birth to the child, stood up to the end and raised the child, and now everyone should be amazed that this child survived, but you see, there is no news about the wife and family; a show of something that is as good as a few minutes of magic. The topic has changed and now everyone says the same thing:
We have produced artificial blood, we have produced a robot that can push a cart, and so on.
The students refer to Martyr Fakhrizadeh and he is no longer alive, and in the man's opinion, that woman's expiration date has passed and her clothes are no longer there. How many sets of clothes does that man change a year, let alone that woman? So much for that, hello world, the world is over and gone.

در نبرد موجودیتی رژیم صهیونیستی اروپا را تحریم کنید

این جنگ اخیری که آمریکا شروع کرده، فقط به خیابان های ما و آشوب ختم نشده، اخیرا 27 کشور اروپایی سپاه پاسداران ایران را تحریم کرده، و این نشانه بدی از ادامه حملات مثلث عبری، عربی و غربی علیه ایرانیان است.

تا کنون، چنین جنگی ایران به چشم ندیده است. در زمان های قدیم، مثلا همین کوهسنگی ما شاهد نبرد بین کسانی که میخواستند بر کشور مسلط شوند بوده ایم، ولی در آنها جنگ با نخبگان به صورت علنی نداشته ایم.

خاطراتی که از ساواک دوران پهلوی برای ما میگویند از موجودیتی هست که خیلی رسمی توسط الحاق سازمان اطلاعات رژیم دست نشانده پهلوی با موساد و شاباک اسرائیل بوده است، ولی الآن به طور ناملموس، ما با چیزی طرفیم که اسمش اتحادیه اروپاست. اسم رسمی خاصی نداره، و حتی میتوانه کمیته برگزار کننده مسابقاتی باشد که در خود ایران برگزار میشوند. اگر اینها بر ما مسلط شوند، که آنطور که پیش میرود، جا پای اینها در حالی در ایران داره باز میشه که مسلط شوند، لازم است که برای حفظ جان خود آنها را تحریم کنیم.

وقتی این اروپایی موزمار سپاه ایران را تحریم میکند، معنی فراتر از یک تحریم دارد و قصد نابودی تک تک ما ایرانیان را دارد. اقدام برابر لازم بوده که صورت بگیرد، که گویا به اندازه کافی از اوج فاجعه ای که برای ما در شرف وقوع است آگاه نبوده ایم، و این اقدام را دست کم گرفته ایم. ما ایرانیان، هر گونه مسابقه ای که اروپا برگزار کننده آن و هر نمایشگاهی که اجرا کننده آن است را باید تحریم کنیم، نه به عنوان اقدام برابر، بلکه به عنوان اقدامی که نتیجه نهایی آن حفظ جانمان خواهد بود. در تولید پوشاک ایرانی مستقل شویم، و از آنها خرید نکنیم. مسابقاتی که آنها برگزار میکنند، اگر در خود خاک ایران برگزار میشود لازم است تحریم شود. سفیران این کشورها لازم است خاک ایران را ترک کنند. حتی وجود یک اروپایی در خاک ایران سم است، چه برسد به اینکه اینها در امور شهری و کشوری ما دست داشته باشند!

اخیرا کسی به اسم شریفی زارچی گفته که با کمک IEEE تمامی 22 مقاله IEEE رسول جلیلی را حذف کرده است. این کار این جنایت کار و سایر همدستان او ادامه یک جنایت است، که به طور خاموش در ایران انجام میشود. حذف نام یک ایرانی مثالی از لیست مقالات، فقط حذف نام او نبوده، و کمر بستن به حذف یک شخصیت مثالی از میان ایرانیان بوده است.

____________

This recent war that America has started has not only ended in our streets and chaos, 27 European countries have recently sanctioned the Iranian Revolutionary Guard Corps, and this is a bad sign of the continuation of the attacks of the Hebrew, Arab and Western triangle against Iranians.
So far, Iran has not seen such a war. In ancient times, for example, in this very rocky mountain, we have witnessed battles between those who wanted to dominate the country, but in them we have not openly fought with the elite.
The memories that we are told about the SAVAK of the Pahlavi era are of an entity that was very formally merged with the Pahlavi regime's puppet intelligence agency, the Mossad and the Shabak of Israel, but now, intangible, we are dealing with something called the European Union. It does not have a specific official name, and it could even be the organizing committee of competitions that are held in Iran itself. If they dominate us, which is happening, their footprints are opening in Iran while they dominate, it is necessary to sanction them in order to save our lives.
When this European scoundrel boycotts the Iranian Revolutionary Guard Corps, it means more than a boycott and intends to destroy each and every one of us Iranians. Reciprocal action is needed, as if we were not sufficiently aware of the height of the disaster that is about to happen to us, and we underestimated this action. We Iranians should boycott any competition that Europe organizes and any exhibition that it organizes, not as a reciprocal action, but as an action whose ultimate result will be to save our lives. Become independent in the production of Iranian clothing, and do not buy from them. The competitions they organize, if they are held on Iranian soil, need to be boycotted. The ambassadors of these countries need to leave Iranian soil. Even the presence of a European on Iranian soil is poison, let alone their involvement in our urban and national affairs!

Recently, someone named Sharifi Zarchi said that with the help of IEEE, he removed all 22 IEEE papers by Rasoul Jalili. This work by this criminal and his other accomplices is a continuation of a crime, which is being carried out silently in Iran. Removing the name of an exemplary Iranian from the list of papers was not just removing his name, but also focusing on removing an exemplary personality from among Iranians.

ارتباط من و همکاران

امروز پس از بررسی های فراوان متوجه شدم که Apex نسخه 24 که دارم نصب میکنم، با دیتابیس نسخه 18 express edition که از سال 89 روی سرورهای ایران بوده سازگار نیست و نسخه سازگار آن هم به شکن نیاز داشته و آن هم که در دسترس نیست. چند نسخه دیگه هم گرفتم که آن ها یکی با دیگری میتوانست ناسازگار باشد، آنهم وقتی که اوراکل 4 وابستگی برای خودش تعریف کرده باشد. بنابراین، تصمیم گرفتم بروم سراغ لینوکس.

در محیط کار شرکت، اینجا معلوم شد که یکی از همکاران روی سیستمش Apex را نصب کرده بوده و حالا هم رفته مرخصی که نمیتوانند آن را در اختیارم قرار بدهند. هرچی هم بهش زنگ میزدند، گوشیش رو جواب نمیداد، چون رفته بود مرخصی.

حالا تا حدی که فاصله همکاران را باهم دیدین، برگردیم سراغ فاصله خودم در این محیط با سایر همکاران.

روز قبل همکار قبلی گفته بود که موفق شده بوده که Apex را نصب کند و امروز هرچی دنبال پسورد میگشت برایم پیدا نمیکرد. در تمام این مدت موجودی به اسم حراست سربرآورده و به عنوان شخص سوم عینکی چشم گذاشته بود روی من.

هیچ سیستمی پسورد پیدا نکرد و کار من به جز اینکه یک لپ تاپی جلویم بگذارند و چیز دیگری تحویلم دهند راه نیوفتاد.

یک لپ تاپ گذاشتن جلویم که این خوبه؟ گفتم سرعتش پایینه. گفتن اگر به نت وصل بشه، چی؟

بهتر بود.

اینجا که لپ تاپ را اجباری پسندیدم (چون یک سیستم دو مانیتوره جلویم بود که آن را داشتند از من میگرفتند) موضوع استقرار من مطرح شد. گفتند که شما میرین جای خانم فلانی، و ازش میپرسید که سیستم های شما چطور کار میکنند.

گفتم فرم هم ببرم که پر کنم؟

- بله، فرم هم خوبه.

گفتم شما اون روز اول از من ده تا عکس گرفتین. یک ماه تمام این شرکت را بالا و پایین رفتم و حالا حراست شما میگه که این خانم میخواهد بره بخش فرهنگی یا نه؟ اون وقت همکاران دیگر شما چطور تضمین وجود دارد که توجیه باشند؟

گفت: این حراست به من ربط نداشته. الآن همین حراست گفته خانم ها با خانم ها، آقایان با آقایان

آن یکی همکارش برای اینکه به من کمتر بر بخورد گفت: ببینید، خب تو که نمیدانی سیستم ما چطور کار میکند. مثلا ما پسری خانواده ای داریم که میره خدمت سربازی، اونوقت این شرایطش شامل پدر فوت کرده و اینها میشه، تو از این خانم ها میپرسی که آن آقا در چه وضعیتی تعریف میشه

دقت کنید که اسم مرد و آقا را آورد؛ یعنی گفت درسته که تو جای خانم ها میروی، ولی حتی اطلاعات مردها رو هم میتوانی داشته باشی!

بهشون گفتم: آخر اطلاعاتی که بشود در سیستم زد، چرا باید بروم در مقام درخواست از این خانم بپرسم، از آن خانم بپرسم؟!

شغل من مشاوره قراردادی تعریف شده؛ یعنی با یک قراردادی که خودم را بیمه زنان خانه دار بیمه کرده ام رفته ام بهشون مشاوره بدهم، حالا این مشاور باید برود از این خانم ها بپرسد که شما چه دارید؟!

آن هم جایی که اگر 10-20 تا عکس بهش بدهی، باز هم یک حراستی تویش پیدا میشه که میگه ما نمیدونیم تو چه کاره ای!

گفتم تو اون اتاق که میشینم بهم میگین مهندس، الآن اینجا نشسته ام میگین خانم دکتر!

همکار مدیر در جواب گفت که ورود تو استاندارد تعریف نشده است، ما هم مثل سایر سازمان ها داریم که کسی که وارد میشود تعریف شده باشد!

گفتم: این استاندارد که شما میگویید کی و چطور تعریف میشود؟

حرف که به اینجا رسید. گفت: ما به حاشیه ها نمیخواهیم بپردازیم.

در جواب گفتم من در خود متن حاشیه هستم. چرا نباید به این ها بپردازین؟ یعنی چی که من باید بروم جای این خانم، جای آن خانم و به اصطلاح بازاری ها بروم تو دست و پا!؟

بازاری ها یک اصطلاحی برای کارگرشان دارند و این طور تعریف ها که به کارگر میدهند، به معنی قرار گرفتن در دست و پاست.

دیگه گفتن که تو به این هایش کار نداشته باش و فقط دهانت را باز کن و درخواست کن و آنها هم میدهند که بخوری، و ما هم هماهنگ کرده ایم.

حالا وایسید تا ببینیم این خوراک من چطوری قراره تعریف بشه.

ضمنا این را هم بگویم که وقتی به همکارانشان، اینها داشتن میرسیدن آن یکی میگفت بین نقطه در دو جمله حرف ربط نگذارید که در text editor پردازش میشود. پردازش و ادیتور در کلام رئیس نیامد، ولی من که تا حدی سرم میشود، میفهمم که اینها پردازش متن دارند و در ورودی داده ها آنها را برخط از خود همکاران میگیرند، بدون اینکه کسی متوجه شود.

__________________________

Today, after much investigation, I realized that the Apex version 24 that I am installing is not compatible with the version 18 express edition database that has been on Iranian servers since 1989, and the compatible version also required a cracker, which is not available. I also got a few other versions that could be incompatible with each other, especially since Oracle has defined 4 dependencies for itself. So, I decided to go for Linux.
In the company's work environment, it turned out that one of the colleagues had installed Apex on his system and now he has gone on leave and they cannot provide it to me. No matter how much they called him, he did not answer his phone, because he had gone on leave.
Now that you have seen the distance between colleagues, let's go back to the distance between myself and other colleagues in this environment.
The previous day, my previous colleague had said that he had managed to install Apex, and today, no matter how much he searched for a password, he could not find it for me. During all this time, a being called security had emerged and was looking at me as a third party with glasses.
No system found the password and I couldn't get anything done except for them to put a laptop in front of me and hand me something else.
Putting a laptop in front of me, is that good? I said its speed is low. They said, what if it connects to the internet?
It would be better.
Here, when I felt compelled to have a laptop (because there was a two-monitor system in front of me that they were taking from me), the issue of my placement was brought up. They said you would go to Ms. So-and-so's place, and they asked her how your systems work.
I said should I also take a form to fill out?
- Yes, the form is good too.
I said you took ten photos of me that first day. I went up and down this company for a month and now your security is saying whether this lady wants to go to the cultural department or not? Then how is there any guarantee that your other colleagues will be justified?
He said: This security has nothing to do with me. Now the same security said ladies with ladies, gentlemen with gentlemen
To make it less annoying for me, his colleague said: Look, you don't know how our system works. For example, we have a son from a family who goes to military service, then these conditions include his father's death and so on, you ask these women what the status of that gentleman is
Make sure to mention the name of the man and the gentleman; that is, he said that it is true that you are going to the women's place, but you can even have the men's information!
I told them: After all, if the information can be entered into the system, why should I go and ask this woman, ask that woman?!
My job is defined as a contractual consulting; that is, with a contract that I have insured myself with housewives' insurance, I have gone to give them advice, now this consultant should go and ask these women what you have?!
And that's where if you give him 10-20 photos, he'll still find a security guard in there who says we don't know what you do!
I said in that room where I sit, you call me engineer, now I'm sitting here, you call me doctor!
The manager's colleague replied that entry is not defined by the standard, we have a definition for who enters, just like other organizations!
I said: When and how is this standard you're talking about defined?
That's where it got to. He said: We don't want to deal with the margins.
In response, I said I'm in the margin text itself. Why shouldn't you deal with these? What do you mean, I have to go to this lady's place, that lady's place, and go to the so-called bazaars' hands and feet!?
The bazaars have a term for their workers, and the definitions they give to workers mean being in the hands and feet.
They said, "Don't bother with this, just open your mouth and ask for it, and they'll give it to you to eat, and we've coordinated it."
Now, wait and see how this food of mine is going to be defined.
I should also mention that when they were talking to their colleagues, one of them said, "Don't put a conjunction between the periods in two sentences that are processed in a text editor." The boss didn't mention processing and editor, but I'm a bit confused, and I understand that they have a text processor and they take the data from their colleagues online, without anyone noticing.

کارمندی من پس از بیست سال سابقه کار

چند روزه که میرم سر کار. سر صبح مثل اینها که روزه گرفته اند بلند میشوم و یک دو ساعتی تو راه هستم تا برسم. وقتی هم میرسم، یک لیوان آب میخورم و کارم پشت سیستم شروع میشه. حتی الامکان با کسی حرفی نمیزنم. مخصوصا که بعنوان نیروی جدید هر روز بهم میگویند که برای راحتی کارمندان آقا و حتی خودم میخواهند اتاقم رو عوض کنند. ضمنا همکاران محترم هر روز میشمارند که امروز چه کسی بازنشست میشده و ممکن بود من جای کدام نیروی بازنشسته را گرفته باشم، یا چند روز پیش که آخریه گفت انقدر این مدیر ما آدم خوبیه که هرچقدر هم نیروی جدید بگیره، برایش کار داره تعریف کنه.

نگاه کردم من میشدم نیروی هفتم و این ششمی بوده و با خودش یا داشته فکر میکرده که خطایی ازش سر بزنه من جایش رو میگیرم و یا اگر من نیروی هفتم هستم چطوری حالا جا شدم.

سیستم هم که اگر خوابیده باشه مهم نیست، همین قدر که اینترنت مصرف بکنم خرج محسوب میشه.

این از آقایان، و از خانم ها هم دل خوشی ندارم. از دور سلامی به زور هست و امیدوارم وقتی با یکیشون تو یک اتاق قرار میگیرم غرق در سیستم بشوم. غرق شدن، چه غرق شدنی

چند روز پیش با راهنمایی هوش مصنوعی میخواستم یک صفحه لاگین بزنم که کپچا هم داشته باشه. این گرفت مثل معلم ها، از یک کد خطادار شروع کرد و هر بار هم بهم یک بخش از کد را میداد که بخش دیگرش را خودم باید فکر میکردم اضافه کنم. دست آخر رسیدم به یک بچه مودبی که کدش وقتی نام کاربری و پسورد میگیره، تشخیص نمیده و خودم دستی صفحه را نشانش دادم. کار اصلی من این نبود و من میتوانستم صرف نظر کنم.

رفتم سراغ کد مرکز. مرکز گفته بود که روی اپکس اوراکل کار میکنه. هیچ وقت دل خوشی از اوراکل نداشتم. با این وجود، اگر این را ارائه میکردم میتوانستم وقتی پشت سیستم میشینم بگم کار مهم تحلیل داده در این محیط را انجام میدهم. شروع کردم به دانلود حجم های بالای دیتابیس که با وجود تحریم ها در شبکه های داخلی یک چند نسخه قبل تر وبعدتر و حتی قاطی گذاشته اند. شروع کردم:

3 گیگ Apex Oracle XE

یک گیگ Data Grip

حدود نیم گیک نسخه های مختلف جاوا که به اینها بخورد و باید امتحان میکردم + ORDS

هر نسخه اوراکل که بیرون داده میشه، یک پیش نیاز لازم داره و برخی هم پیشنیاز ندارند و هم نیاز هستند. مثلا در نسخه های بالاتر اوراکل پیشنیاز ORDS داریم و Data Grip همنیاز اختیاری محسوب میشه.

این که امروز میگم، نتیجه بیش از سه روز پشت سیستم نشستن هست برای تلاش به نصب اوراکل در دو سیستم متفاوت.

کلی زحمت کشیدم و آفتاب مهتاب ندیدم تا رسیدم به ORDS که با کمک هوش مصنوعی نتیجه گرفتم این نسخه از دیتابیس من به آن ORDS هم نیاز نداشته. قبل از آن یک سه گیگی Apex Oracle XE از یک سایت ناقص گرفته بودم که بعد از اینکه هوش مصنوعی گفت چند خشت خام تو سیستمم بذارم بهم گفت نسخه اشکال داشته و باید دنبال نسخه دیگری بگردم.

همه این ها رو نوشتم که معلوم بشه در کدام وادی به سر میبرم. اگر به من فقط بعنوان یک کارشناس داده ارجاع میشد، میگفتم همه اینها قدیمی و اضافی هستند. از همان اول فقط یک آپاچی بعنوان سرور نیاز داشتیم و یک فایل json که اگر دیتابیس توسعه یافت خودمون یک کاریش بکنیم، ولی حالا نوبت برنامه نویسی که رسیده، من حتی با کمک هوش مصنوعی نتوانسته ام به یک دیتابیس json لاگین کنم که کپچای ساده ای هم داشته باشه.

یک دور رفتم سراغ کدنویسی با دیتابیس فایل json و یک چند دور رفتم سراغ Apex.

در نتیجه، معلوم شده که دلیل اطرافیانم برای اینکه از کامپیوتر بدشان می آمده چه بوده. به اینجا که میرسیم یاد خاطراتم می افتم از اینکه چقدر پشت این سیستم نشستم و مثل عاقل هایی که عقل سلیم دارند، فقط از کامپیوتر خواستم یک ویرایشگر ساده متنی بهم بدهد و آن هم با آنهمه هوش مصنوعی و پیشرفتی که داشت نمی توانست آن را بدهد.

یادم آمد که بیست سال پیش اگر این مراحل نصب اوراکل را میگفتم با یک Excel که کد VBA روی آن کار کند، میگفتند که مشکلاتشان حل میشده و چه نیازی مثلا به .Net Framework نسخه 4 و محیط کدنویسی ویژال بیسیک الصاق به همراهش بوده؟!

آن موقع جوان بودم و با یک چند سال کار رایگان و تحمل تو سری خوردن شاید امروز برای خودم سابقه کاری حدود بیست ساله داشتم که چهار سال دیگرش را بعنوان توشه بازنشستگی (در صندوق بازنشستگی) خودم میگرفتم، ولی الآن حتی یک سال هم سابقه کاری در بیمه ندارم.

آن همکارم که هر روز بهم میگوید قرار است جایم را عوض کنند و مخصوصا آن زمانی که قرار است از یکی از پسرهای سالن بخواهم برایم چیزی دانلود کنند، بهش زنگ زدند که به مسابقه والیبال بیاید. مرد هستند و وقتی در تیم ورزشی گروه میشوند، میتوانند با اینها قرارداد میلیونی تا میلیاردی ببندند. حالا این در تیم همکاران و بازنشسته ها رفته که سرویس بزند. ساعت یک بعدازظهر زنگ زد به دوستش و گفت من بروم یک ناهاری خانه بخورم و بعد بیایم که با هم ورزش جوانان ایران را ارتقا دهیم. لابد، هیچ کاری نکند هم، همین یک کارش ارتقای شغلی برایش محسوب میشود. فردایش هم از نظر اجتماعی کلی حرف برای گفتن دارد که تیمشان چند ست والیبال را برده و چند-چند شده اند. بعد هم با اینکه سه چهار سالی ازم بیشتر بزرگتر نیست بچه ای دارد که مثل آدم های بزرگ بهش میگوید فردا به کدام پزشکیان رای بدهد. من آن روز زودتر از ساعت 2/5 بعدازظهر نمیتوانستم برگردم خانه. مخصوصا که روی سیستم خروجی نداشتم. از ساعت 2/5 بعدازظهر تا ساعت 4/5 تو راه بودم و باید افطار میکردم تا فردا صبح باز ساعت 8 سرکار باشم. با خوشحالی فراوان و کمال مسرت، این کار هر روزه من باید باشد. هر روز هم یک فیلمی چیزی تغذیه میکنم که تا میتوانم در محیط کار کظم غیظ کنم، که چون پایه ش در 4 ساعت در راه بودن به اندازه کافی آدم را عصبانی میکند.

حالا من در قبال این همکار چه دارم؟ باید چاخانشان کنم تا بیست سال دیگر در جایگاه این آقا مثلا قرار بگیرم. بعد از بیــــــــــــــــــــــست سال، بچه ای هم که ندارم بزرگش کرده باشم، تیم والیبال خنده داره که با زن های تجملاتی اداره تشکیل بدهیم. بعد هم تیم والیبال ما باید بیاید جای خانه ما بازی کند تا باعث ارتقای محلمان شود، وگرنه که این بابا خونه اش نزدیک محل کارشه و تیم والیبالش هم یکی از محلات آنجا را مترقی محسوب میکنه.

کل کار اجتماعی که من در این مدت انجام دادم یک اهدای خون بود. رفتم جای خانم دکتری که دماغش را عمل کرده بود و این خانم دکتر بعد از جراحی زیبایی دوست داشت بیماران سالمی داشته باشد که تنها مشکلشان خون دادن بود، وگرنه که با این سطح از خود کم بینی در ارتقای دماغ و بینی، افت شخصیت برایش میشد که به جز کسانی که خون میدهند پزشک کس دیگری شود. ترجیحا کسی که خون میدهد فشارش نرمال باشد، دیابت و هپاتیت نداشته باشد و یک وعده غذای کامل خورده باشد و روی ترازو بایستد تا وزن متناسب هم داشته باشد. این هم بخش فعالیت اجتماعی این چند روزه من.

_____________________

I've been going to work for a few days. I get up in the morning like those who have been fasting and I'm on the road for a couple of hours to get there. When I arrive, I drink a glass of water and start working behind the system. I don't talk to anyone if possible. Especially since as a new employee, they tell me every day that they want to change my room for the convenience of the staff and even myself. Also, my respected colleagues count every day who was retiring today and which retired employee I might have replaced, or a few days ago, the last one, he said that our manager is such a good person that no matter how many new employees he hires, he has work to tell him.
I looked and I was the seventh employee and this was the sixth employee and he was either thinking to himself that if he makes a mistake, I'll take his place or if I'm the seventh employee, how did I get in now.
It doesn't matter if the system is asleep, as long as I use the internet, it's considered an expense.
I don't like this from men, and I don't like this from women either. It's a forced greeting from afar and I hope that when I'm in a room with one of them I'll drown in the system. Drowning, what a drowning
A few days ago, with the guidance of artificial intelligence, I wanted to make a login page that also had a captcha. It started like a teacher, starting with an erroneous code and every time it gave me a part of the code, the other part of which I had to think of and add myself. Finally, I reached a polite kid whose code didn't recognize when it took a username and password, and I showed him the page myself. This wasn't my main job and I could have given up.
I went to the center's code. The center had said that it was working on Oracle Apex. I've never been happy with Oracle. However, if I had presented this, I could have said when I sat down at the system that I was doing important data analysis work in this environment. I started downloading large volumes of databases that, despite the sanctions, had several versions earlier and later, and even mixed, on internal networks. I started:
3 GB Apex Oracle XE
1 GB Data Grip
About half a dozen different Java versions that would work with these and I had to try them + ORDS
Every version of Oracle that is released has a prerequisite, and some do not have a prerequisite and some do. For example, in higher versions of Oracle, we have an ORDS prerequisite and Data Grip is an optional requirement.
What I am saying today is the result of more than three days of sitting behind the system trying to install Oracle on two different systems.
I worked hard and did not see the sun until I reached ORDS, which with the help of artificial intelligence I concluded that this version of my database did not need that ORDS either. Before that, I had downloaded a 3 GB Apex Oracle XE from a defective site, and after the artificial intelligence told me to put some raw bricks in my system, it told me that the version was buggy and that I should look for another version.
I wrote all this to make it clear what valley I was in. If I were referred to as a data scientist, I would say that all this is old and redundant. From the very beginning, we only needed an Apache as a server and a json file that if the database was developed, we would do something with it ourselves, but now that it's programming's turn, I haven't been able to log in to a json database with the help of artificial intelligence that even has a simple captcha.
I went to coding with a json file database once and then to Apex a few times.
As a result, it became clear why people around me hated computers. When we get to this point, I remember how much I sat behind this system and, like wise people with common sense, just asked the computer to give me a simple text editor, and that, with all the artificial intelligence and progress it had, it couldn't give it.
I remembered that twenty years ago, if I had explained these Oracle installation steps with an Excel that ran VBA code, they would have said that their problems would have been solved, and why did they need, for example, .Net Framework version 4 and the Visual Basic coding environment that came with it?!
I was young at that time, and with a few years of free work and patience, I might have had about twenty years of work experience today, of which I would have taken another four years as my retirement savings (in my retirement fund), but now I don't even have a year of work experience in insurance.
My colleague, who tells me every day that they are going to change my position, and especially when I am going to ask one of the boys in the gym to download something for me, they called him to come to the volleyball match. They are men, and when they join the sports team, they can sign contracts worth millions to billions with them. Now, he has gone to the team of colleagues and retirees to serve. At 1 pm, he called his friend and said, "Let's go home for lunch and then come back to promote Iranian youth sports together." He probably doesn't do anything, but this one job is considered a career promotion for him. He has a lot to say about the next day, socially, how many sets their volleyball team won and how many they've won. And even though he's only three or four years older than me, he has a child who tells him, like an adult, which doctors he should vote for tomorrow. I couldn't get home before 2:5 pm that day. Especially since I didn't have an exit system. I was on the road from 2:5 pm to 4:5 pm and had to break my fast so I could be back at work at 8 am the next morning. With great joy and happiness, this should be my daily routine. Every day, I feed myself a movie or something that I can get angry at at work, which is enough to make you angry because you're on the road for 4 hours.
Now what do I have against this colleague? I have to show them my respect so that in twenty years I can be in this man's place. After twenty years, I won't have a child to raise. I'm ten, the volleyball team is ridiculous to form an office with luxurious women. Then our volleyball team should come and play in our place to promote our neighborhood, otherwise this guy's house is near his workplace and his volleyball team considers one of the neighborhoods there to be progressive.
The entire social work I did during this time was a blood donation. I went to the place of a doctor who had her nose done, and after the cosmetic surgery, this doctor wanted to have healthy patients whose only problem was giving blood, otherwise, with this level of self-conceit in promoting her nose and nose, it would be a loss of character for her to become a doctor for anyone other than those who give blood. Preferably, the person who gives blood should have normal blood pressure, not have diabetes or hepatitis, and have eaten a full meal and stood on the scale to have a proper weight. This is also part of my social activity these past few days.