گرانی نان توس

رئیس اتحادیه نانوایان درباره گران شدن 15 درصدی نان  خبر داد: در شهر توس نان ها 15 در صد گران تر میشود. قیمت نان در نانوایی های دولتی ۱۵ درصد افزایش یافته که این میزان، همان کمک هزینه ۱۵ درصد دولت به نانوایی ها بوده است. این یارانه که طی شش ماه گذشته از سوی دولت پزشکیان پرداخت نشده است، امروز از جیب ملت خواهد رفت.
طبق مصوبه ابلاغی مبلغ اضافه شده یارانه کمک هزینه دولت حدود ۵۰۰ تومان از هر نان درخواستی از مشتریان دریافت خواهد شد. اعمال قیمت جدید نان بر روی کارت خوان های نانینو وجود نداشته است. در شهرستان های طرقبه شاندیز، توس و گلبهار بیش از ۲۰۰ نانوایی فعال است.

________

The head of the Bakers' Union announced about the 15% increase in the price of bread: In the city of Tus, bread will be 15% more expensive. The price of bread in state-run bakeries has increased by 15%, which is the same amount as the 15% government subsidy to bakeries. This subsidy, which has not been paid by the Pezeshkian government for the past six months, will be taken from the people's pockets today. According to the notified resolution, the additional amount of the government subsidy of about 500 Tomans will be received from each loaf of bread requested by customers. There has been no application of the new price of bread on Nanino card readers. There are more than 200 active bakeries in the cities of Torqeba, Shandiz, Toos and Golbahar.

وقتی خودرو و خودروسازی از جان مردم مهمتر است

از این طرف خودم رو انقدر مسئولیت پذیر میبینم که فکر میکنم اگر این مطالب رو ننویسم ممکنه سقف کتابخانه خراب بشه و باران بیاد رو کتاب ها خیس شوند و من نتونسته باشم اینها رو به کسی بگم و از آن طرف انقدر جریانات تند تند پشت سرهم در حال رخ دادنه که احساس وظیفه میکنم بیایم و این ها رو یک جایی بگم.

حالا قضیه امروز چیه؟

عریض و وسیع کردن خیابان ها و یا ترتیب خیابان ها رو طوری دادن که یک منطقه مسکونی تا بیست سال کمتر از تریلی نبینه!

ما سی سال در محله ای وسط شهر زندگی میکردیم. آنجا خیلی باغی طور و با صفا بود. همین الآنش هم بعد از تبدیل پادگان آنجا به پارک، بزرگترین فضای سبز را در اختیار داره، ولی همین منطقه یک ایراد بزرگ داره و آن سیاست گذاری ها برای تبدیل بخش زیادی از فضای سبز به بلواره. یک مدرسه میرفتم که آن را کوچک کردند و درختی برای آن نمانده و الآن تبدیل به یک مرکز کوچک درمانی شده.

قدیم که از کوچه سپه در می آمدیم بریم سمت خیابان روبرویش که اتفاقا کلی هم درخت توت جای خیابان ارشادش گذاشته اند، هر بار یک ماشینی سرمان داد میکشید و با ترس از آنجا رد میشدیم. الآن که خیلی بدتر شده. قبل از آن جا که چهار راه مانند وسیعی شده، یک بلوار بزرگ هم هست!

کمی بعدش هم به استانداری میرسیم. یک چیزی مثل شهرداری مشهد.

نکته جالبش اینه که اینها بدون توجه به سکونت مردم منطقه تعریف میشوند: مناطقی فقط برای عبور هرچه سریع تر ماشین ها.

این منطقه ها رو که میگم در اصل باید مناطق تاریخی شهر تعریف میکردند. نمونه کاری که هنوز بر پیکره شهر مانده و خیلی تلاش شده که حفظ بشه، مزار شیخ مومن یا همان گنبد سبز هست. دقیقا خیابانی از روی مقبره شیخ مومن رد کرده اند. یک جایی هست که ترافیک میشه. مردم برای دیدن گنبد سبز و مسجد از سراسر دنیا می آیند آنجا و از یک خیابان رد میشوند تا بروند گنبد سبز. در بهترین حالت یک سرویس بهداشتی کوچک آن طرف میدان تعبیه کردند.

گنبد سبز که گفتم خوبه. یعنی تخریبش نکردن و گذاشتند از بین آن همه مزار و مقبره این یکی بماند.

همه این عریض و طویل کردن ها درحالی هست که میگویند جمعیت ایران با شیب بالایی رو به کاهش هست و در حال پیرشدن هست. چه نیازی به اینهمه عریض و طویل کردن خیابانهاست؟

آن روز وزیر آموزش و پرورش میگفت یک کم دیگر که برای استخدام نکردن مقاومت کنیم خود جمعیت کاهش پیدا میکند و هیچ نیازی هم نداریم!

بعد از آن میرسه به خیابان بزرگ بلوار شاهنامه. این خیابان را دیگر طوری تعریف کردند که تریلی ها با سرعت از آن رد میشوند. تا بیست سال دیگه هم برایش وضع همینه. یعنی اتوبوس مدرسه تعریف کرده اند که سر ایستگاه بایسته و هنوز پیاده نشده ای که تریلی پشت سر اتوبوس بوق میزنه و با سرعت رد میشه! خیابان اینطوری تعریف شده که تریلی از وسطش رد بشه.

بزرگراه پیامبر اعظم یک مجتمع بزرگ خودرویی در حال احداث داره که چند کیلومتره. اینطور هم نیست که ببینیم صاحبش بمیره. هر سال از دور نقاطی از آدم ها و ماشین ها رو آنجا میبینیم که در حال ساخت و ساز هستند.

دیروز یک خبر هم درباره دو خودروساز بزرگ متخلف میخواندم که میخواستند صد و سی هزار هکتار زمین بخرند. یکی ممنوع الخروج بوده و دیگری ممنوع الورود، ولی سه بار شهردار تهران برای ندادن زمین به این ها مقاومت کرده. از خارج از کشور می آیند زمین با کیفیت را به ثمن بخس بخرند. برای این هم که مطمئن بشوند ثمن بخس میمونه قشنگ تعریف میکنند که اینجا ضایعات ساختمانی میریزیم، اینجا رو تعریف میکنیم که ضایعات بیمارستانی میریزند و درست همین جا که از همه سرسبزتره رو خط خطی میکنیم، طوری که صدای مردم روی شهرداری ها دربیاید. از همان طرف هم نه با رویکرد مدیریتی، بلکه با رویکرد تخریب گرانه نشان میدهیم که خاک ریختیم و گرد گچ به پا کردیمو همه جا را آلوده کردیم و کسی نیست که بیاید جمعش کند. شاهدم، همین منطقه سرسبز کشفرود. اینترنت رو سیاه کرده اند از این قبیل مطالب. یکی نیست همانجا بگه خب، مردم خودتون از همان اول نریزید و بازیافت کنید که بعدش اینطور نشه. نه، در بی فرهنگی کامل یک منطقه رو که معمولا باید تریلی از آنجا رد بشه، سیاه میکنند!

__________________

On the one hand, I see myself as so responsible that I think that if I don't write this, the library roof might collapse and the books might get wet if it rains and I haven't been able to tell anyone about it, and on the other hand, so many sudden events are happening one after another that I feel obligated to come and tell them somewhere.

Now, what's the issue today?
Widening the streets or arranging the streets in such a way that a residential area will not look like a trailer park for twenty years!

We lived in a neighborhood in the middle of the city for thirty years. It was very beautiful and peaceful. Even now, after the barracks there were converted into a park, it has the largest green space, but this area has a big problem and that is the policy of converting a large part of the green space into a boulevard. I went to a school that was made smaller and there were no trees left, and now it has become a small medical center.
In the past, when we would come out of Sepah Alley and go to the street opposite it, which happened to be a mulberry tree instead of Ershad Street, every time a car would yell at us and we would cross it in fear. Now it’s much worse. Before, where the intersection was like a wide expanse, there was also a large boulevard!
A little later, we reach the governor’s office. Something like the Mashhad municipality.
The interesting thing is that these are defined without considering the population of the area: areas just for cars to pass as quickly as possible.

These areas, as I say, should have been defined as historical areas of the city. An example of something that still remains in the city and a lot of effort has been made to preserve them is the mausoleum of Sheikh Momen, or the Green Dome. They have crossed a street exactly over the mausoleum of Sheikh Momen. There is a place where there is traffic. People come there from all over the world to see the Green Dome and the mosque and cross a street to get to the Green Dome. At best, they installed a small restroom on the other side of the square.
The Green Dome, as I said, is good. That is, they did not destroy it and left this one among all those tombs and mausoleums.
All this widening and lengthening is happening while they say that Iran's population is declining at a high rate and is aging. Why is there a need for all this widening and lengthening of streets?
That day, the Minister of Education said that if we resist not hiring, the population itself will decrease and we don't need it!
After that, it reaches the big street of Shahnameh Boulevard. This street has been defined in such a way that trucks pass by at speed. It will be the same for another twenty years. That is, they have defined a school bus that is standing at a stop and has not yet gotten off when a truck behind the bus honks and passes at speed! The street is defined in such a way that a truck can pass through the middle of it.

The Great Prophet Highway has a large automobile complex under construction that is several kilometers long. It is not like we will see its owner die. Every year, we see people and cars under construction there from afar.
Yesterday, I read a news story about two large car manufacturers who wanted to buy 130,000 hectares of land. One was banned from leaving and the other from entering, but the mayor of Tehran has resisted three times not to give them land. They come from abroad to buy quality land at a low price. To make sure it is a low price, they make it sound like they are dumping construction waste here, they make it sound like they are dumping hospital waste here, and they are marking the greenest place, so that the people's voices can be heard by the municipalities. On the other hand, we are not showing with a management approach, but with a destructive approach that we have dumped dirt and plaster dust and polluted the whole place and there is no one to come and collect it. I am witnessing this, this very green area has been discovered. They have blacked out the internet with such things. There's no one there to say, "Well, people, don't throw it away from the beginning and recycle it so that it doesn't happen again." No, in complete lack of culture, they blacken an area that usually has to be passed by a truck!

شبکه گسترده تخلف و نفوذ در نظام

یک اتفاق جالبی که به موازات تمام اتفاقات و جریانات کشور در حال خودنمایی هست حضور دست وابسته به اسرائیل در ایرانه.

در تمامی مطالب این وبلاگ اشاره به آن جریان شد، اما به طور مستقیم به آن نپرداخت. امروز، البته بعد از گذشت چند ماه فعالیت تخریب گرانه اسرائیل پس از جنگ دوازده روزه در ایران، وقتش هست که به این جریان اشاره کنم.

چند روز پیش دنبال کلمه کماندو میگشتم. جالب بود که قبل از اینکه من بیشتر کماندوهای ایرانی را در فضای مجازی پیدا کنم عکس کماندوهای اسرائیلی با پاسپورت ایرانی را در حالی که به خاک وطن فرود می آمدند دیدم.

اخیرا، پس از مدت ها باب شدن کلمه پهلوی، از کسی رونمایی شده به نام پهلوی که میگویند این از نوادگان همان محمدرضا پهلوی هست که به دنبالش در سفارت آمریکا تحصن کرده بودند. تحصن کنندگان از آمریکا میخواستند که او را به عنوان مجرم به ایران تحویل دهد. آمریکا از این کار ممانعت کرد و در عوض از او و نسل های متعدد او محافظت کرد تا امروز که رضا پهلوی، ربع پهلوی، را روی کار بیاورد.

حالا یک چند روزی هست که این رضا پهلوی، فرمان اقداماتی علیه ایران را صادر کرده و کاملا مورد تایید و حمایت اسرائیل هست.

ما نباید اینها را دست کم بگیریم. خصوصا که در چند سال اخیر کلی آدم کشته اند. من نگاه کردم، در انصار الله یمن هم با اینکه عده زیادی از شبکه جاسوسی را کشف کرده اند، خبر از بیشتر بودن و گسترده تر بودن شبکه جاسوسی موساد و دوستان پهلوی میدهند.

در ایران هم همینطور هست. پهلوی زخم خورده، در جاهایی مثل حمل و نقل فرودگاهی کشور خیلی خوب لانه گزینی کرده است. یک آمار سرانگشتی بدهم:

چند روز پیش که گفتم یکی از کارمندان فرودگاه آمده بود دوباره تست مشروب بدهد. حالا کارهایی که تا حالا این شبکه در سطح فرودگاهی کرده:

1- هدف قرار گرفتن هواپیمای ایران-اوکراین؛ 1398. بعداز ۵سال دادگاه عالی کانادا، شرکت هوایی اوکراینی را مقصر اصلی سرنگونی هواپیما دانست؛ فرمان عدم پرواز صادر شده بود.

2- وزیر ورزش و جوانان ایران: سانحه برای وزیر ورزش و همراهانش در هلی کوپتر در شهر رابر؛ 1401

3- رئیس جمهور ایران، شهید رئیسی: سانحه سقوط بالگرد در ورزقان اشاره به سقوط بالگرد بل ۲۱۲ حامل سید ابراهیم رئیسی رئیس‌جمهور وقت جمهوری اسلامی ایران است که در زمان طی مسیر خود از سد خداآفرین رخ داد. اردیبهشت 1403

4- دیوان محاسبات کشور در گزارشی از وقوع یک تخلف دوهزار میلیارد تومانی در وزارت راه (سازمان هواپیمایی کشور) خبر داد. این پرونده با عنوان دخل و تصرف در اموال ایرانیان باز شده است. خرداد 1404

5- بیش از 25 ورزشکار ایرانی توسط خلبانان رژیم صهیونیستی و عوامل آن شهید شدند؛ خرداد 1404- تاکنون

6- ممانعت خانم وزیر راه (فرزانه صادق) از بازرسی کیفش و ترس از پیش آمدن اتفاقی برای او که منجر به ترجیح دادن سفر زمینی به هوایی میشود. او پس از سفر رسمی به باکو، در بازرسی فرودگاه از بررسی کیف خود جلوگیری کرد و این اقدام به مشاجره با مأمور امنیتی منجر شد. مهر 1404

از مورد آخر که مربوط به وزیر راه میشود، نمیشود به این راحتی گذشت. خانم فرزانه صادق در طول وزارت خود بدون توجه به هرگونه ملاحظاتی، هر کس که با مقاومت و جبهه پایداری مرتبط میشده را برکنار کرده است. او در مهر ماه 1404 از باکو، زمین بازی اسرائیل در جمهوری آذربایجان، به ایران باز میگشت. یکباره، هنگام بازرسی کیفش در فرودگاه میترسد و سفر زمینی را به سفر هوایی ترجیح میدهد.

در طول برکناری هر مدیر دیگر در دستگاه وزارت راه، رسانه های اصلاح طلب، از او دفاع میکردند، تا اینکه مدیری از ساختار خود را همان شب برکنار میکند.

عده ای به تحسین این مورد میپردازند. چراکه بقدری سریع مدیر فرودگاه را برکنار کرده است که حتی خود اصلاح طلب ها هم در کف آن مانده اند.

این بازتاب یک جریان چند پهلو در این اتفاق را میرساند:

1- آیا این خانم بیشتر از سفر هوایی ترسیده بوده؟ یا اینکه بیشتر عصبانی بوده است؟

2- در کیف خانم وزیر راه چه بوده است؟

3- در هواپیمایی که خانم وزیر از سفر با آن ممانعت کرده است چه میتوانسته باشد؟

4- آیا همیشه کیف خانم وزیر را نگاه نمی کرده اند، یا آن روز، همان یک روز، قصد کرده اند کیف او را بازرسی کنند؟

نمیشه از این جریان به سادگی گذشت. خصوصا اینکه رضا پهلوی دستور و فرمان اجرای عملیاتی گسترده در کشور را صادر کرده است.

_______________

An interesting incident that is showing up in parallel with all the events and developments in the country is the presence of a hand affiliated with Israel in Iran.

This blog has mentioned this trend in all its articles, but has not addressed it directly. Today, of course, after several months of Israeli destructive activity following the Twelve-Day War in Iran, it is time to mention this trend.

A few days ago, I was searching for the word commando. It was interesting that before I found most of the Iranian commandos in cyberspace, I saw a photo of Israeli commandos with Iranian passports landing on Iranian soil.

Recently, after the word Pahlavi had been popular for a long time, someone named Pahlavi was revealed, who they say is a descendant of the same Mohammad Reza Pahlavi who they had been sitting in the US embassy for. The sit-ins wanted the US to extradite him to Iran as a criminal. America prevented this and instead protected him and his many generations until today, when he brought Reza Pahlavi, the fourth of Pahlavi, to power.

It has been a few days now since this Reza Pahlavi has issued an order for measures against Iran and is fully approved and supported by Israel.

We should not underestimate these. Especially since a lot of people have been killed in the last few years. I looked, and in Ansar Allah Yemen, even though many people have discovered the spy network, they are reporting that the spy network of Mossad and Pahlavi's friends is larger and more extensive.

It is the same in Iran. The wounded Pahlavi has established himself very well in places like airport transportation in the country. Let me give you a rough estimate:

A few days ago, I said that one of the airport employees had come to take a breathalyzer test again. Now, what this network has done so far at the airport level:

1- Targeting the Iran-Ukraine plane; 1398. After 5 years, the Supreme Court of Canada found the Ukrainian airline the main culprit in the downing of the plane; a no-fly order had been issued.

2- Minister of Sports and Youth of Iran: Accident for the Minister of Sports and his companions in a helicopter in the city of Raber; 1401

3- President of Iran, Shahid Raisi: The helicopter crash in Varzaghan refers to the crash of the Bell 212 helicopter carrying Seyyed Ebrahim Raisi, the then President of the Islamic Republic of Iran, which occurred while en route from the Khoda Afarin Dam. 1403

4- The Court of Auditors of the country reported a violation of 200 billion tomans in the Ministry of Roads (National Civil Aviation Organization). This case has been opened under the title of interference with Iranian property. Khordad 1404

5- More than 25 Iranian athletes were martyred by the pilots of the Zionist regime and its agents; June 1404 - Until now

6- The Minister of Roads (Farzaneh Sadeq) was prevented from checking her bag and was afraid of something happening to her, which led to her preferring land travel to air travel. After an official trip to Baku, she refused to check her bag at the airport inspection, which led to an argument with a security officer. October 1404
Reza Pahlavi in ​​the Spy Network

The last case, which concerns the Minister of Roads, cannot be easily ignored. During her ministry, Ms. Farzaneh Sadeq dismissed anyone associated with the resistance and the Stability Front without any consideration. In October 1404, she returned to Iran from Baku, Israel's playground in the Republic of Azerbaijan. Suddenly, she was afraid of having her bag checked at the airport and preferred land travel to air travel.

During the dismissal of every other director in the Ministry of Roads, the reformist media defended her, until a director from her own structure was dismissed that same night.

Some people are praising this case. Because he dismissed the airport manager so quickly that even the reformists themselves were left speechless.

This reflects a multi-faceted process in this incident:

1- Was this woman more afraid of air travel? Or was she more angry?
2- What was in the Minister's bag?
3- What could have been in the plane that the Minister prevented her from traveling on?
4- Did they not always check the Minister's bag, or did they intend to search her bag that day, that very day?

This process cannot be easily ignored. Especially since Reza Pahlavi has issued orders and decrees to carry out extensive operations in the country.

مقایسه پارک های جنگلی ژاپن با جنگل های ایران

بعد از خارتوران چند روز پیش رفته بودم جای کلاردشت. برایم جالب بود یکی خانه ارواح درست کرده بود مشابه همانکه جای یکی از پارک های جنگلی ژاپن دیده بودم. البته، در جایی نسبتا خلوت تر و لابد به این امید که بتونه مثل همان پارک جنگلی ژاپن پر رونقش کنه:

میگن ژاپنی ها قصد دارند در همان پارک های جنگلی، جنگل هم دربیاورند، اما متاسفانه ما در ایران، اغلب جنگل هایمان را رها میکنیم تا مثل این جای خانه ارواح خشک و بی آب و علف شود. سپس یک بنده خدایی که معمولا ساکن آن منطقه است با خودش بگوید چه خاکی بر سرش کند با این منطقه تخریب شده؟ یکی مثل من راه مسیر شفا، پیاده روی روی خاک رس کنار رودخانه خشک شده بدهد و یکی طرح خانه ارواح را پیشنهاد کند.

از آنطرف، عده ای هم حسابی مشغول تبدیل کردن جنگل به پارک جنگلی و بعد بیابان باشند. با هم عکس را ببینیم:

این تصویر در یکی از جنگل های ایران سه هفته پیش تولید شده است. کاملا مشهود هست که برنامه شب وسط جنگل چه بوده است. دولت پزشکیان داره طرح حل مشکل ناترازی آب و برق میده و اینها انگار نه انگار! گویی در جنگل کمپ رقص و اجرا برگزار کرده اند.

شاید مشکل از رد شدن جاده وسط جنگل شروع شده است.

اگر بخواهید ببینید نفوذ دشمن در کجاست به پارک ها و فضای سبز کشورها سر بزنید. همین دیروز یک پارکی دیدم در شهری که اسم شهر گل داشت. برام جالب بود که اسم پارک روی نقشه مشارکتی را کشتارگاه زده بودند! نگاه کردم خانه جاسوس کهنه کار انگلیسی که قرار بود نفت ایران را از اختیار ایران خارج کند، همان نزدیکی بود. کلی هم داستان درباره اش بود.

_____________________

After Khartouran, I had visited Kelardasht a few days ago. I found it interesting that someone had built a ghost house similar to the one I had seen in one of the Japanese forest parks. Of course, in a relatively quiet place and probably in the hope that they could make it as prosperous as the Japanese forest park:
Forest Park - Japan
They say that the Japanese are planning to make forests in the same forest parks, but unfortunately, in Iran, we often leave our forests to become dry and without water and grass like this ghost house. Then a servant of God who usually lives in that area asks himself what to do with this destroyed area? Someone like me should suggest a healing path, a walk on the clay by the dried river, and someone should suggest a ghost house design.
Ghost House - Iran
On the other hand, some people are also busy turning the forest into a forest park and then a desert. Let's see the photo together:

Forest Night - Iran
This image was produced in one of the forests of Iran three weeks ago. It is quite obvious what the plan was in the middle of the forest. The Pezeshkian government is giving a plan to solve the problem of water and electricity imbalance and these people act as if it were nothing! It is as if they have organized a dance and performance camp in the forest.

Perhaps the problem started when the road was crossed in the middle of the forest.

If you want to see where the enemy's influence is, visit the parks and green spaces of the countries. Just yesterday I saw a park in a city called the City of Flowers. I found it interesting that the name of the park on the cooperative map was Slaughterhouse! I looked and the house of the veteran British spy who was supposed to take Iranian oil out of Iran's control was nearby. There was a whole story about him.

حرف زشت که باب شد

بچه های امروز ساعت های بیشتری تلفن در اختیارشان است. بیشتر از آن اجازه بیرون رفتن از خانه دارند. اگر مدرسه شش ساعت هست بیشتر از آن اجازه بیرون رفتن دارند. ساعت مشخصی برای بازگشت به خانه ندارند. بیشتر از همه درگیر ظاهرشان هستند و برای ظاهرشان از آزادی های اعطا شده خانوادگی و جامعه استفاده میکنند. در سنین پایین تتو میزنند. به درس به عنوان یک ابزار نگاه میکنند. این نسل به شکل ویژه ای، فقط خودخواهند. خواهر و مادر خودشان را هم نمیخواهند، خواهر و مادر مردم هم که اصلا مهم نیست. به همین علت، اصلا ایثار و فداکاری اهمیت ندارد. تعداد کسانی که ایثار و شهادت برایشان مهم است خیلی کمتر است. بخش زیادی از دانششان را از رسانه های بیگانه گرفته اند که پایه آن این است که جمهوری اسلامی و اسلام دروغ گفته و دروغ خواهد گفت؛  یعنی واسه آینده هنوز حرف نزدی میگن که داری دروغ میگی! آنها نارضایتی های عمومی اجتماع را درک میکنند و خودشان را هم رنج دیده ناشی از آن مشکلات میدانند. این درحالی هست که اصلا سنشان واسه آن مشکلات قد نداده. بچه 14 سالش هست و جریان 88 رو یکی از خاطرات بدش تعریف میکنه و خودش رو یکی از طرفدارهای حکومت غصب شده سبزها میداند و فکر میکنه باید با خاتمی برود لباس صورتی بپوشه! از نظر او خاتمی یک آدم معصومی هست که مورد ظلم حکومت واقع شده! حرف از مشکلات اقتصادی میزند در حالی که خانواده اش رفاه را برایش فراهم کرده اند، طوریکه چندین کلاس فوق برنامه میرود. هرکدامشان یک تفریحگاه نزدیک خانه دارند که آنجا تفریح میکنند، ولی حرف از نبود تفریح و رفاه کافی میزنند.

مشکل اصلی کجاست؟

مشکل اصلی این است که ادب کلامی از بین رفته است. ویژگی آداب مودبانه صحبت کردن از بین رفته است. در جایی که لازم نیست صحبت کند حرف میزند. با بی احترامی با بزرگترش، با پدر و مادرش و اطرافیانش حرف میزند. دیگر خوب و بد ندارد و همه اینطور هستند. این بی ادبی را که بچه یاد گرفته، اگر با بچه، عادی و مودبانه صحبت کنیم به نظرش دیگر خوب نمی آید. این رو شبکه های اجتماعی مثل تلگرام و اینستا یاد بچه داده اند.

خانه باید مکان آرام و سالمی باشد که منجر به رشد و برکت خوبی ها بشود. راحت تلویزیون را زیاد میکنند و خودشان هم شروع میکنند به حرف های بیهوده زیاد زدن، پشت سر دیگران راحت حرف زدن و غر زدن از مشکلات.

از آنطرف رسانه ها انقدر فضا رو دارند پر از آهنگها و طرفداری از آن و کنسرت میکنند که من هم فکر میکنم باید کمپین طرفداری از فلان خواننده و آهنگ بذارم. اسم شرکتمون هم که اینهنگه و اگر این کار رو نکنیم موج آهنگ میبردمون!

الآن باید به بچه ها نقش پذیری رو یاد بدهند، ولی آموزش و پرورش ما قبلا آزمون گذاشته تا بعد از حل تعداد زیادی ریاضی و مسائل، که همه رو هم باید با مدادهای رنگی های حل کنند، اجازه بده با یک نقش رده بالا در کشور حرف بزنیم!

اینطوری که نمیشود. زمان گذشته و نسل امروز تا چشمش رو باز میکند با یک گوشی هوشمند مواجه میشود که پر از نقش های مختلفه و معمولا یکی از نقش های پر رنگ این گوشی هم خواننده و بی ادبی کلامی در آن هست.

ما بچه درس خون هایش را هم انقدر درگیر مطالعه و خواندن کتاب های مختلفش میکنیم که بعدا تنها چیزی که برایش باقی بماند همان چهار تا ریاضی باشد و نهایتش یک اسم خواننده باشد.

______________

Today's children have more hours on their phones. They are allowed to leave the house for more than that. If school is for six hours, they are allowed to leave for more than that. They do not have a specific time to return home. They are most concerned with their appearance and use the freedoms granted by family and society to do so. They get tattoos at a young age. They look at school as a tool. This generation, in a special way, only wants themselves. They do not want their own sisters and mothers, and the sisters and mothers of the people are not important at all. For this reason, sacrifice and dedication are not important at all. The number of people for whom sacrifice and martyrdom are very small. They have taken a large part of their knowledge from foreign media, which is based on the idea that the Islamic Republic and Islam have lied and will continue to lie; that is, if you have not spoken about the future yet, they will say that you are lying! They understand the general dissatisfaction of society and consider themselves to be victims of those problems. This is despite the fact that their age is not at all ripe for those problems. The child is 14 years old and describes the 2009 incident as one of his bad memories. He considers himself a supporter of the usurped Green government and thinks he should go with Khatami to wear a pink wear! In his opinion, Khatami is an innocent person who has been oppressed by the government! He talks about economic problems while his family has provided him with welfare, such as several extracurricular classes. Each of them has a recreation center near their home where they have fun, but they talk about the lack of sufficient recreation and welfare.

Where is the main problem?
The main problem is that verbal courtesy has disappeared. The characteristic of polite speech has disappeared. He speaks where he does not need to speak. He speaks disrespectfully to his elders, to his parents and to those around him. There is no longer any right or wrong, and everyone is like that. This rudeness that the child has learned, if we speak to the child normally and politely, he no longer thinks it is good. Social networks like Telegram and Instagram have taught the child this.
The home should be a peaceful and healthy place that leads to growth and blessings of goodness. They easily turn on the TV and they themselves start talking a lot of nonsense, talking behind others' backs and complaining about problems.
On the other hand, the media has so much space filled with songs and supporting them and holding concerts that I think I should start a campaign to support a certain singer and song. Our company's name is like that and if we don't do this, the wave of songs will take us!
Now they should teach children to be role-playing, but our education system has already set a test so that after solving a lot of math and problems, all of which must be solved with colored pencils, let us talk to a high-ranking role in the country!
That's not how it works. Time has passed and today's generation, when it opens its eyes, comes across a smartphone that is full of different roles and usually one of the colorful roles of this phone is a singer and verbal rudeness.
We keep our children so busy studying and reading their various books that later all they have left is four math questions and the end result is a reader's name.