انرژی های تجدیدپذیر

ساعت دو نیمه شب با صدای سخنرانیهایی که در محله برپا شده بود از خواب بیدار میشوم. هوا مثل همیشه، و بخصوص دهه اول بازگشایی مدارس، آلوده است و مرا به فکر وامیدارد که چرا در کشور ما هنوز راه حلهای جدی برای انرژی و محیطزیست به درستی دنبال نمیشود. حوالی ساعت سه، سروصداها کم میشود و ذهنم ناخودآگاه به سمت اخبار و بحثهای اخیر درباره انرژی هسته ای و بادی میرود.
اخیراً محسن هاشمی از تعیین سقف برای غنی سازی سخن گفته بود. نقد و بحث در این زمینه ضروری است، اما نباید فراموش کنیم که انرژی هسته ای و بادی، دو مسیر کلیدی و آینده دار برای کشوری چون ایران هستند؛ کشوری که نه تنها منابع فسیلی آن رو به کاهش است، بلکه بحران کم آبی، گرد و غبار و تغییرات اقلیمی آن را بیش از پیش تهدید میکند.
کافی است به تجربه کشورهایی چون ژاپن نگاه کنیم. آنها با وجود وسعت کم و محدودیتهای جغرافیایی، دهه هاست با جدیت بر انرژی هسته ای و بادی سرمایه گذاری کرده اند. نیروگاههای هسته ای خود را در مناطقی پرآب ساخته اند و توربینهای بادی را در نقاط استراتژیک نزدیک دریاها مستقر کرده اند. نتیجه، ترکیبی پایدار از انرژی مطمئن و ارزان بوده که هم امنیت انرژیشان را تضمین کرده و هم وابستگیشان به سوختهای فسیلی را کاهش داده است.
در ایران شرایط حتی مساعدتر است. سرزمین پهناور ما با اقلیم متنوع، ظرفیت عظیمی برای استقرار توربینهای بادی در مناطق کوهستانی و بادخیز دارد. از سوی دیگر، داشتن پهنه های وسیع بیابانی و زمینهای دور از سکونتگاهها، امکان ساخت نیروگاههای هسته ای ایمن و مدرن را به خوبی فراهم میکند. برخلاف تصور رایج، این منابع انرژی نه تنها هزینه بر نیستند، بلکه در بلندمدت از ارزانترین و پایدارترین گزینه ها محسوب میشوند؛ به ویژه وقتی هزینه های سنگین آلودگی هوا و تغییرات اقلیمی را نیز در نظر بگیریم.
با شدت گرفتن بحرانهای زیستمحیطی، انتخاب امروز ما باید روشن باشد:
ایران برای تضمین آینده انرژی خود، نیازمند توسعه جدی انرژی هسته ای و بادی است. این دو منبع میتوانند مکمل یکدیگر باشند؛ انرژی هسته ای به عنوان منبعی مطمئن و پایدار برای تولید برق در مقیاس بزرگ، و انرژی بادی بعنوان منبعی پاک، ارزان و گسترده در مناطقی که بادهای شدید و مداوم میوزند.
آژانس بین المللی انرژیهای تجدیدپذیر (آیرینا) اصولی همچون انتخاب هوشمند مکان، بهره برداری چندمنظوره، و مشارکت جوامع محلی را توصیه کرده است. اگر این اصول در ایران به کار گرفته شود، نه تنها امنیت انرژی کشور تضمین میشود، بلکه نسلهای آینده نیز از هوایی پاکتر، منابع پایدارتر و اقتصادی مقاومتر برخوردار خواهند بود.
ایران سرزمینی پر از فرصت است؛ کافی است تصمیم بگیریم که به جای تکیه یکجانبه بر انرژیهای سنتی و پرهزینه، پرچمدار انرژیهای هسته ای و بادی در منطقه شویم.

___________________________

At two in the morning, I wake up to the sound of speeches being held in the neighborhood. The air is as polluted as ever, especially in the first decade of school reopening, and it makes me wonder why serious solutions for energy and the environment are still not being pursued properly in our country. Around three o’clock, the noise subsides and my mind unconsciously drifts to the recent news and discussions about nuclear and wind energy.
Recently, Mohsen Hashemi spoke about setting a ceiling for enrichment. Criticism and discussion in this area are necessary, but we must not forget that nuclear and wind energy are two key and promising paths for a country like Iran; a country that is not only facing a decline in fossil resources, but is also increasingly threatened by water scarcity, dust, and climate change.
We only need to look at the experience of countries like Japan. Despite their small size and geographical limitations, they have been seriously investing in nuclear and wind energy for decades. They have built their nuclear power plants in areas with abundant water and have placed wind turbines in strategic locations near the seas. The result is a sustainable mix of reliable and cheap energy that has both ensured their energy security and reduced their dependence on fossil fuels.
In Iran, the situation is even more favorable. Our vast land with a diverse climate has a huge capacity for the deployment of wind turbines in mountainous and windy areas. On the other hand, having vast expanses of desert and land far from settlements provides a good opportunity to build safe and modern nuclear power plants. Contrary to popular belief, these energy sources are not only not expensive, but in the long run they are considered to be among the cheapest and most sustainable options; especially when we consider the heavy costs of air pollution and climate change.
With the intensification of environmental crises, our choice today should be clear:
To secure its energy future, Iran needs to seriously develop nuclear and wind energy. These two sources can complement each other; Nuclear energy as a reliable and sustainable source of large-scale electricity generation, and wind energy as a clean, cheap and widespread source in areas with strong and constant winds.
The International Renewable Energy Agency (IRENA) has recommended principles such as smart site selection, multi-purpose exploitation, and participation of local communities. If these principles are applied in Iran, not only will the country’s energy security be ensured, but future generations will also enjoy cleaner air, more sustainable resources, and a more resilient economy.
Iran is a land full of opportunities; we just need to decide to become a leader in nuclear and wind energy in the region instead of relying unilaterally on traditional and costly energies.

شتاب گرفتن هجمه برنامه ریزی شده فرهنگی

برگزاری کنسرت ارباب حلقه  زنی برهنه را ایرانی معرفی کرد، ما که نسخه قدیم ارباب حلقه ها ررو همان زمان دیدیم این شخص رو ندیدیم. الان میگن یه همیچین بازیگری در آن فیلم بوده، این موضوع باعث تقویت شائبه ساخت مجدد تکه های جدیدی از فیلم ها و بخصوص ارباب حلقه ها است. قبلا شنیدم که هر سال فیلم را کمی تغییر می دهند و در نسخه های اینترنتی مختلف ویرایش می کنند. اکنون بازیگرانی بعنوان سلبریتی در پوشش غیراسلامی در صحنه اجرای این کنسرت ظاهر می شوند. تاارزش دیده شدن نسخه جدید ارباب حلقه ها با تبلیغ این زن بالا برود.
فیلم ارباب حلقه ها، یکی از فیلم های به شهرت رسیده جهانی بود که به گونه ای ظریف از همان سال 2000 که تولید شده بود، بازسازی و به روزرسانی میشد.
اگر سایر زوایای تخریب گر فیلم فاکتور گرفته شود، به خاطر حضور فقط همین یک شخصیت، کافی بود که با اجرای این فیلم و کنسرت آن در ایران مخالفت شود. حال که امروز اجرا شد و حضور جنجالی بازیگران سینمایی در آن رخ داد چه باید کرد؟
پس از ارباب حلقه ها، نوبت به اجرای کنسرت کدام فیلم دیگر میرسد؟ فیلم GOT.
همان فیلم گات که همه میگفتن برای بخش های لختش تماشایش میکردند. همان که بقدری لختی و فاحشگی در آن بود که اگر آن لختی ها و هرزگی ها رو حذف میکردی جریان اصلی داستان را هم نمیفهمیدی.
دشمن در نفوذ فرهنگی خود شتاب گرفته است. در اجرای فتنه انگیز خود، پخش زنده زنان برهنه را دستورکار قرار داده است. زن تا کجا در ایران بی ارزش می شود؟
چند وقتی است که این شتاب، را در عرصه بین الملل با سرعت میبینیم.
دیروز به دنبال یک مرکز رادیولوژی در ژاپن میگشتم. یکباره چشمم به نماد معبدی افتاد؛ نمادی که در نگاه نخست به همان علامت شوم نازیسم میمانست. نمادی که در کتابهای تاریخ با خون و خاکستر شناخته میشد، دیدن دوباره اش در دل شهری آرام و پیشرفته، مثل تلنگری بود. اما این اولین بار نبود. پیشتر، در فیلمی کره ای، مردی را دیده بودم که کنار چند کوزه ساده نشسته بود، کوزه هایی که به ظاهر نماد صنایع دستی بودند اما در باطن، روایتگر گذشته ای جعلی. مرد در برابر سؤالی ساده، به سبک روانشناسی پاسخ داد و کارگردان خواست او را نمادی از سنت و خرد نشان دهد. همه چیز شبیه بازی بود؛ بازی ای که بوی ناسیونالیسم بودایی میداد.
امروز، بعد از گذر از جنگ دوازده روزه ایران و اسرائیل، جنگی که در ظاهر کوتاه بود اما در عمقش زخمی ماندگار گذاشت، بیش از پیش طعم تلخ تهاجم فرهنگی را در میان نوشیدنی ها حس میکنیم. یک شب صدای رقص و پایکوبی تا نیمه های شب در کوچه ها میپیچد، فردا صبح میبینیم مشاور وزیر ارشاد در خواب نیمه  شب ما، جامعه را به دو پاره کرده: موافقان کنسرت و مخالفان آن. اندکی بعد، همان شبهای بیخوابی دوباره با صدای موسیقی و پایکوبی تکرار میشود. فردا که چشم باز میکنیم، مشاور برکنار شده، اما در پارکی عمومی، رقص دختران نیمه برهنه را به نمایش گذاشته اند، این بار با آهنگی هندی. و چه نشانه ای روشنتر از این برای استحاله ی فرهنگی؟ شیراز با موسیقی هندی… گویی فردا قرار است این صداها، ما را به همان ناسیونالیسم بودایی پیوند بزنند.

________________________

The Lord of the Rings concert introduced a naked woman as Iranian, we who saw the old version of The Lord of the Rings at the same time did not see this person. Now they say that there was such an actor in that film, this strengthens the suspicion of remaking new parts of the films, especially The Lord of the Rings. I heard before that every year they change the film a little and edit it in different online versions. Now actors appear as celebrities in non-Islamic clothing at the concert. So that the value of seeing the new version of The Lord of the Rings increases by promoting this woman.
The Lord of the Rings film was one of the world-famous films that was subtly restored and updated since it was produced in 2000.
If the other destructive aspects of the film were taken into account, the presence of just this one character would have been enough to oppose the performance of this film and its concert in Iran. Now that it was performed today and the controversial presence of film actors occurred in it, what should be done?
After Lord of the Rings, which other movie is going to be performed in concert? GOT.
The same GOT movie that everyone said they watched for its nude parts. The one that had so much nudity and obscenity that if you removed that nudity and obscenity, you wouldn't even understand the main story.
The enemy has accelerated its cultural influence. In its provocative performance, it has made live broadcasts of naked women an agenda. To what extent will women become worthless in Iran?
How long have we seen this acceleration in the international arena?
Yesterday, I was looking for a radiology center in Japan. Suddenly, my eyes fell on a temple symbol; a symbol that at first glance resembled the ominous symbol of Nazism. A symbol that was known in history books with blood and ashes, seeing it again in the heart of a peaceful and advanced city was like a jolt. But this was not the first time. Earlier, in a Korean film, I had seen a man sitting next to some simple jars, jars that on the surface symbolized handicrafts but inwardly narrated a false past. The man answered a simple question in a psychological style, and the director wanted to show him as a symbol of tradition and wisdom. Everything seemed like a game; a game that reeked of Buddhist nationalism. Today, after going through the twelve-day war between Iran and Israel, a war that was short on the surface but left a lasting scar deep inside, we feel more and more the bitter taste of cultural invasion among the drinks. One night, the sound of dancing and stomping echoes through the streets until midnight, the next morning we see the advisor to the Minister of Education in our midnight dream, dividing society into two: supporters of the concert and its opponents. A little later, the same sleepless nights are repeated again with the sound of music and stomping. The next day, when we open our eyes, the advisor has been dismissed, but in a public park, half-naked girls are dancing, this time to an Indian song. And what clearer sign of cultural transformation than this? Shiraz with Indian music... as if tomorrow these sounds are going to connect us to the same Buddhist nationalism.

از جلال تا جلالت اسلام

نسل امروز شاید چندان با آثار جلال آل احمد آشنا نباشد، اما نسل دیروز به پشتوانه همان کتابها (مثل خسی در میقات، مدیر مدرسه، ارزیابی شتابزده نون و القلم، غربزدگی، در خدمت خیانت روشنفکران، سفر فرنگ، بازگشت از شوروی و غیره) توانست به روشنی درک کند که مارکسیسم و نازیسم، با همه زرق و برق وارداتیشان، جز زیان چیزی برای فرهنگ ما ندارند. آنچه برای ما باقی ماند، اسلام بود؛ دینی که برای همه چیز برنامه و راه دارد و از هر رسم و آیینی بالاتر است.
امروز در شرایطی قرار داریم که نشانه های اضطرار برای ظهور حضرت مهدی (عج) آشکار است.
مولوی در شعر معروفی که در مثنوی دارد میگوید: «بشنو از نی چون حکایت میکند / از جداییها شکایت میکند».  گفته‌اند او این شعر را در مدح امام حسین (ع) سروده، اما بی تردید امروز برای امام زمان (عج) نیز صدق میکند. امام زمان خواستار ظهور بود تا ندای «انا المهدی» را به همه جهانیان برساند. او مانند امام حسین، جدش، میخواست که اسلام و مسلمانان را نجات دهد، اما هنوز ۳۱۳ یار مخلص گرد او جمع نشده‌اند. یکی از آن ۳۱۳ نفر سپهبد شهید حاج قاسم سلیمانی بود که پس از شهادتش تازه دریافتیم چه سرمایه ای را از دست داده ایم.  شهادت او فاصله‌ای میان ما و حقیقت انداخت، همانگونه که فاصله یک سفر با قطار، دو نقطه را از هم دور میسازد.
پس از او نیز از دست رفتنهای بزرگی رخ داد. کمتر دانستیم که شهید آیت الله رئیسی بدون بحران سازی، در همان سه سال ریاست جمهوری بیوقفه بر مسئله آزادسازی منابع آبی کشور کار میکرد، در حالی که نگاهها تنها بر چند ایراد از ارائه دولت او متمرکز بود و رسانه‌ها نیز آنها را بزرگ میکردند. پس از شهادت او بحران آب بطور گسترده ای نمود پیدا کرد و با مصرف کوتاه مدت آب برای بار اضافی تحمیلی بر شبکه برقی تشدید شد. پیگیری ها مانند دولت قبل نشد و وزیر دولت بعدی نهتنها آن مسیر را ادامه نداد، بلکه با سوءمدیریت در مصرف انرژی و منابع، کمبود بارش را پیشبینی نکرد و منتظر کاهش منابع آبی و گازی ما شد.
دولت پزشکیان نه پیشبینی جنگ دوازده روزه (با پاسخ عملیات وعده صادق سه) را داشتند و نه پیشبینی کم آبی امروز را. تنها از همان آغاز، با یک فرمان، همه تلاشهای شبانه روزی دولت رئیسی و معاون او را به عقب بازگرداندند. آنچه در توان داشتند انجام دادند، اما آینده ای که انتظار میرفت پیشبینی نشد، و حالا ما مانده ایم با وضعیتی دشوار و منتظر ظهور.

________________

Today's generation may not be very familiar with the works of Jalal Al-Ahmad, but yesterday's generation, supported by the same books (such as Khasi in the Miqat, The Schoolmaster, The Hasty Evaluation of Noon and the Pen, Westernization, In the Service of the Treason of Intellectuals, The Journey of the Farang, Return from the Soviet Union, etc.), was able to clearly understand that Marxism and Nazism, with all their imported glamour, have done nothing but harm to our culture. What remained for us was Islam; a religion that has a plan and a way for everything and is above all customs and rituals.
Today, we are in a situation where the signs of urgency for the emergence of Hazrat Mahdi (a.s.) are clear.
In a famous poem in his Masnavi, Rumi says: "Listen to the flute as it tells a story / complains about separations." It is said that he composed this poem in praise of Imam Hussein (a.s.), but it undoubtedly applies to the Imam of the Time (a.s.) today as well. The Imam of the Time wanted to appear to convey the call of "I am the Mahdi" to the whole world. Like Imam Hussein, his grandfather, he wanted to save Islam and Muslims, but 313 loyal friends have not yet gathered around him. One of those 313 was the martyred Lieutenant General Hajj Qassem Soleimani, after whose martyrdom we only realized what a capital we had lost. His martyrdom created a distance between us and the truth, just as a train journey separates two points. After him, great losses also occurred. Little did we know that the martyred Ayatollah Raisi, without creating a crisis, worked tirelessly on the issue of freeing the country's water resources during those three years of presidency, while attention was focused only on a few shortcomings of his government's presentation and the media also magnified them. After his martyrdom, the water crisis became widespread and intensified with the short-term consumption of water for the additional load imposed on the electrical network. Follow-up was not like the previous government, and the minister of the next government not only did not continue on that path, but also mismanaged energy and resources, did not foresee the shortage of rainfall, and waited for our water and gas resources to decrease.
The medical government neither predicted the twelve-day war (in response to Operation Sadeq Promise 3) nor did it predict today's water shortage. From the very beginning, with a single decree, they rolled back all the round-the-clock efforts of the Raisi government and his deputy. They did what they could, but the expected future was not predicted, and now we are left with a difficult situation waiting to emerge.

آزمایشگاه رادیولوژی و سونوگرافی شهر توس

میگن در میان جاذبه های مدرن و مذهبی مشهد، بازدید از آرامگاه حکیم ابوالقاسم فردوسی برای هر توریستی به یک ضرورت تبدیل شده است. این آرامگاه در کنار سایر بناهای تاریخی و فرهنگی مثل پارک ژوراسیک در شهر توس قرار دارد.
روزی که شهر توس آمدیم اغلب کلینیک ها و مراکز درمانی آن را یک بررسی کلی کردم و گفتم اینجا یک کلینیک تخصصی کم دارد. از سمت خود آرامگاه فردوسی یک درمانگاه داشت که میشد مطبی برای زنان و مامایی در آنجا پیدا کرد.
یک درمانگاه فردوسی هم جای میدان هفت خان داشت و یک بیمارستان طالقانی هم سه راه فردوسی. با این حساب، باید احتمال میدادم منطقه از نظر نیروی پزشکی، از هر پزشکی لااقل یکی دارد.
گذشت و گشتیم دنبال پزشک زنان. من فقط یک مطب خانم دکتری را جای بلوار شاهنامه پیدا کردم. آیا باشد، آیا نباشد.
بیمارستان طالقانی که رفتیم گفتن بخش زنان ندارند. نگاه کردم برای کلینیک حضرت علی اصغر شاندیز هم در بخش نظرات نوشتن کسی که لباس خدمات به تن داره تزریقاتی هم هست! حتی یک آمبولانس هم نداره؛ یعنی از بیمارستان شریعتی بلوار طرقبه باید یک ماشین آمبولانس بیاد که۴۵ دقیقه طول میکشه که بخواد مریض رو ببره.
شاندیز شهر حساب میشه، یعنی نباید یک آمبولانس داشته باشه؟
این درحالیست که میگن برای مجموعه ورزشی ثامن الائمه که همان نزدیکی هست میخواهند کلی خرج کنند، چنین و چنان!
انقدر درگیر دکتر زنان در این دو شهر توس و شاندیز شدیم که اصلا پیگیری برای آزمایشگاه رادیولوژی و سونوگرافی را فاکتور گرفتیم. نزدیک ترین آزمایشگاه تخصصی را جای بلوار امامت که قدمت زیادی داره پیدا کردیم. فوقش یکی بتوانیم جای بیمارستان رضوی پیدا کنیم که در خط مرز شهر مشهد قرار دارد. این بیمارستان رضوی هست که عملا آنچه شهر مشهد خوانده میشود را با سایر نقاط پس از آن بعنوان خارج از شهر جدا میکند. یعنی، مشهد، قبل از بیمارستان رضوی، و مشهد، بعد از بیمارستان رضوی
خارج از شهر مشهد هم یعنی طرقبه، شاندیز و شهر توس که هنوز معلوم نیست شهری جداست و یا منطقه منفصل شهر مشهد محسوب میشود. کاملا مشخص و مشهود است که از نظر امکانات شهر درست و متوازن توسعه نیافته و این نیازمند مدیریت درست شهری است.

_____________________

People say that among the modern and religious attractions of Mashhad, visiting the tomb of Hakim Abolghasem Ferdowsi has become a necessity for every tourist. This tomb is located next to other historical and cultural monuments such as Jurassic Park in Toos city.
The day we came to Tous city, I did a general survey of most of its clinics and medical centers and said that there is a lack of a specialized clinic here. Ferdowsi’s tomb itself had a clinic where you could find a doctor for gynecology and obstetrics there.
A Ferdowsi clinic was located in Haft Khan Square and a Taleghani Hospital was located in Ferdowsi Road. With this in mind, I should have assumed that the area has at least one of each type of doctor in terms of medical personnel.
We walked around and looked for a gynecologist. I only found a female doctor’s office in Shahnameh Boulevard. Is it possible or not?
The Taleghani Hospital we went to said they don’t have a gynecological department. I looked for Hazrat Ali Asghar Shandiz’s clinic in the comments section and there was a comment saying that someone wearing a service uniform gives injections! It doesn’t even have an ambulance; That means an ambulance has to come from Shariati Hospital on Torqaba Boulevard, which takes 45 minutes to pick up the patient.
Is Shandiz considered a city, does that mean it shouldn't have an ambulance?
This is while they say they want to spend a lot of money on the Samen Al-Aemeh Sports Complex, which is nearby, and so on!
We were so busy with gynecologists in the two cities of Tus and Shandiz that we even factored in the follow-up for the radiology and ultrasound lab. We found the closest specialized lab on Imamat Boulevard, which has a long history. Above that, we could find the Razavi Hospital, which is located on the border of Mashhad. This Razavi Hospital is the one that practically separates what is called Mashhad City from other places after it as outside the city. That is, Mashhad, before Razavi Hospital, and Mashhad, after Razavi Hospital.
Outside the city of Mashhad also means Torqaba, Shandiz, and the city of Toos, which is still unclear whether it is a separate city or a separate region of Mashhad. It is quite clear and evident that the city has not been properly and balancedly developed in terms of facilities, and this requires proper urban management.

استحاله فرهنگی شیراز

در شیراز چه خبر است؟
ده سال پیش که برای مصاحبه دکتری رفته بودم اصفهان با ماشین رفتیم.
راه برگشت را از سمت اتوبان اصفهان-شیراز انداختیم سمت شیراز که اتفاقا همان موقع ها هم دشمن علیه ایران تهدید می‌کرد و در مسیر ادوات نظامی را می‌دیدیم که جابجا میکردند.
رسیدیم شهر باغ های معروف شیراز و از همان ابتدا با کلی آثار و جاهای دیدنی معلوم بود که پایه گردشگری قوی و تاریخی زیادی دارد: آرامگاه حافظ شیرازی و شهر شعر و تاریخ را زیر پای خود میدیدیم.
شیراز زمانی (در دوره زندیه) پایتخت ایران بوده و از آن زمان کلی بنای آجری و رنگی به جای مانده. با ماشین از جای ارگ کریم خان زند رد شدیم و شباهت آن را با تبریز تاریخی حس میکردیم.
شب شد و فردا صبح آنجا بودیم. بچه آشنایی که آنجا داشتیم ماهواره نگاه میکرد و این تماشای ماهواره، به جز رسانه ملی خودمون، بخشی از فرهنگ عمومی کشور از حدود دو دهه پیش شده. مادر بچه اهل فرهنگ بود و برای بچه کارتون باب اسفنجی گذاشته بود.
موقع ظهر من گفتم برم مسجد نماز بخوانم. مساجد، اغلب، اگر برای نماز صبح باز نباشند، برای نماز ظهر باز هستند و این اصل وجودی آنهاست.
من مساجد زیادی در شهرهای مختلف دیده بودم که برای نماز باز بودند ولی مسجد محلی که ساکن بودیم موقع ظهر بسته بود و این برایم عجیب بود. ما برای استراحت بین راه طولانی که در پیش داشتیم شیراز رفته بودیم و برای خرید سوغات و دیدن جاهای دیدنی آن از جمله شاهچراغ و تخت جمشید نرفته بودیم. این بود که بدون خرید سوغات و گشتن بازارها و جاهای دیدنی راهی شهر خودمون شدیم.
بعدها که شاهچراغ را زدند و مردم را به خاک و خون کشیدند، متوجه عمق جایگاه این بارگاه امامزاده در بین مردم شدم. ما که شیراز رفته بودیم وقت نکرده بودیم یک سر به شاهچراغ بزنیم و از راه طبس برگشته بودیم.
حالا که میبینم در پارکی طبیعی بین مردم در شیراز رقص و پایکوبی زن و دختر و مختلط راه انداخته اند پازل‌های یک معما را جلوی خود تکمیل میکنم:
مسجدی تعطیل در منطقه مسکونی کنار بزرگراه، مشکلات اجتماعی یک دهه بعد و در نهایت رسیدن به نقطه استحاله فرهنگی.

این کارها را که میکنند باعث میشه، وقتی دشمنانمون آمدند و با بمب های چند تنی مثل جنگ دوازده روزه دو-سه ماه پیش هدف قرار دادند، بگن ما یک سری آدم بی دین را زدیم که هیچ دینی نداشتند و در غفلت و پستی به سر میبردند. ما صهیونیست های مسیحی در عوض به آموزه های تلمود و انجیل ایمان داریم و یک سری بی ایمان را زدیم.

جایگاه شاهچراغ، بیرون شیراز را نشان نمی‌دهد. آنچه که من شاهد بودم اینها بود.

_________________

What's going on in Shiraz?
Ten years ago, when I went for a doctorate interview, we went to Isfahan by car.
We took the Isfahan-Shiraz highway back to Shiraz, which happened to be threatening Iran at that time, and we saw military equipment being moved along the way.
We arrived in the famous garden city of Shiraz, and from the very beginning, with all the monuments and sights, it was clear that it had a strong and historical tourism base: the tomb of Hafez Shirazi and the city of poetry and history were under our feet.
Shiraz was once the capital of Iran (during the Zand dynasty), and since then, many brick and colorful buildings have remained. We passed by the site of the Karim Khan Zand Citadel by car and felt its similarity to historical Tabriz.
It was night and we were there the next morning. A familiar child we had there was watching satellite, and this watching of satellite, apart from our own national media, has been part of the country's public culture for about two decades. The child's mother was a cultured person and had put on the SpongeBob cartoon for the child.
At noon, I said I would go to the mosque to pray. Mosques, if they are not open for morning prayers, are usually open for noon prayers, and this is their principle of existence.
I had seen many mosques in different cities that were open for prayers, but the local mosque where we were staying was closed at noon, and this was strange to me. We had gone to Shiraz to rest during the long journey ahead of us, and we had not gone to buy souvenirs and see its sights, including Shah Cheragh and Persepolis. That is why we left for our own city without buying souvenirs and visiting the markets and sights.
Later, when they destroyed Shah Cheragh and killed the people, I realized the depth of this Imamzadeh shrine's position among the people. When we had gone to Shiraz, we had not had time to visit Shah Cheragh and had returned via Tabas.
Now that I see them dancing and tumbling in a natural park among the people in Shiraz, I am completing the puzzles of a riddle in front of me:
A closed mosque in a residential area next to a highway, social problems a decade later, and finally reaching the point of cultural transformation.
The things they do make us say, when our enemies come and target us with multi-ton bombs like the Twelve Day War two or three months ago, that we killed a bunch of irreligious people who had no religion and were living in neglect and destitution. Instead, we believe in the teachings of the Talmud and the Bible, and we killed a bunch of irreligious people.
The Shahcheragh site does not show the outside of Shiraz. These were what I witnessed.