تجارب یک نویسنده

امروز درباره سیاست آشپزخانه جهانی تایلند نوشتم، مثل خیلی ها که تایلند، کره، چین و کشورهای جنوب شرق آسیا را تحت تاثیر این سیاست نشون میدهند. بعد گفتم یک وقت کوتاهی نکرده بوده باشم که فقط پشت سیستم حرف  از زیبایی گل و بلبل بزنم. گفتم من روی ماگم نوشته باشه من گِل دوست دارمو دست به گِل نزده باشم؟

رفتم تو حیاط، همان جایی که چند روز پیش نمیتونستم چند دقیقه بیشتر به آن سر بزنم. همینطور که به ته حیاط نزدیک میشدم آبریزش بینی ام بیشتر میشد. بالاخره رسیدم به چهار تا خار. در کمال ناباوری، همین چهار تا خار هم آفت زده بود. اول فکر کردم کار همسایه است. چون زیر سایه دیوار همسایه بود. کمی که بیشتر فکر کردم، گفتم به خاطر آلودگی بیشتر هوای اینطرف از حیاط هم میتونه باشه.

یک روز من: از فرهنگ تایلند نوشتم که مطبخ ندارند و غذای خانگی خود را جلوی چشم گردشگران میپزند. رفتم سراغ خارهای حیاط را گرفتم و برگشتم. چهار تا خبر درباره کشاورزی دنبال کردم.

شما جای من بودین چه میکردین؟ انقدر آفت، انقدر آلودگی و اینقدر بی تفاوتی نسبت به فرهنگی که در مورد حفظ گل و گیاه داریم.

رفتم بالا و چشمم خورد به خبرسازی جدیدی که وزیر جهاد کشاورزی کرده. گفته رژیم صهیونیستی با گرسنگی دادن به مردم غزه موفق میشه و خدا هم انشاالله عنایتی بکنه!

یعنی اگر همان جمله اول رو میگفت مشکوک بود. این جمله تکمیلی خدا عنایت کنه، چی بود دیگه اضافه کرده؟

یک جستجو زدم «سخنان عجیب وزیر کشاورزی». فکر کردم این اولین بارشه. نگاه کردم این از همون موقع که وزیر کشاورزی شده، هربار عجیب و جنجالی یه حرفی پرانده و کی و چه جوابش رو داده اند. اصلا کار به جاهای باریک کشیده.

شترسواری دولا دولا نمیشه. من هی فیلم درست کنم و گزارش خبری درست کنم و برم سراغ چهار تا گِل تو حیاط. دلم به چی خوش باشه؟

______________________

Today I wrote about Thailand's global kitchen policy, like many who show Thailand, Korea, China and Southeast Asian countries as being affected by this policy. Then I said that I haven't been around long enough to just talk about the beauty of flowers and nightingales behind the system. I said that "in my mug has been written that I love mud, and I haven't touched mud?"
I went to the yard, the same place that I couldn't visit for more than a few minutes a few days ago. As I approached the bottom of the yard, my runny nose got worse. Finally, I reached four thorns. To my disbelief, these four thorns were also infested. At first I thought it was the neighbor's work. Because it was under the shadow of the neighbor's wall. After thinking a little more, I said that it could also be because the air on this side of the yard is more polluted.
One day I wrote about Thai culture, where they don't have kitchens and cook their own home-cooked food in front of tourists. I went to the thorns in the yard and came back. I followed four news stories about agriculture.
What would you do if you were in my place? So many pests, so much pollution, and so much indifference to the culture we have about preserving flowers and plants.
I went upstairs and saw a new news story that the Minister of Agricultural Jihad had made. He said that the Zionist regime would succeed by starving the people of Gaza, and God willing, God will provide!
I mean, if he had said the same first sentence, it would have been suspicious. God willing, what else did he add to this supplementary sentence?
I did a search for "strange words of the Minister of Agriculture." I thought this was the first time. I looked at this, since he became Minister of Agriculture, every time he has said something strange and controversial, and who and what has been the answer.
A camel rider does not walk on two legs. I should make a film and a news report and go to four flowers in the yard. What should I be happy about?

خصوصی سازی بانک ملت

بالاخره بعد از چند روز تونستم اول صبح بیشتر از پنج دقیقه هوای حیاط را تنفس کنم
قبل از آن انگار وسط خیابان کوهسنگی بیست سال پیش منتظر اتوبوس نشسته بودم.
بخصوص تو این چند روز بازگشایی مدارس، پنج دقیقه که به حیاط میرفتم چشمانم می‌سوخت و اشکی میشد، و بعد از چند عطسه آبریزش بینی پیدا میکردم و دهانم خشک میشد و تا بالا نمی‌رفتم و یک آبی و غذایی آبکی نمی‌خوردم دهانم خشک بود.
امروز، روز جمعه، اما خوشحالم.
جشن مختلط استخری دختران و پسران همسایه با آهنگ ملایمی که عجیب دیشب مزاحم نبودند برگزار شده و نیم سااااعت من در حیاط تنفس راحتی داشتم.
امروز این نیم ساعت هوای پاک مشهد، خصوصا در نزدیکی کشفرود و شهر توس و شهرک صنعتی توس که تا شاهنامه ۱۴ گسترش یافته، از عجایب روزگاره.
پرنده ای در اتاق داشتم که برای پاک کردن جایش از کاغذ رسید پرداخت بانک ملت استفاده کردم. هنوز جای پرنده کامل خشک نشده که پیام خبرنگاری آمد که این بانک را دارند خصوصی سازی میکنند. ما هنوز اندر خم مشکلات بانک های خصوصی آینده و پاسارگاد از زیر بار بدهی در نیامده ایم، که این بانک و بانک صادرات و بانک تجارت هم به جرگه اینها می‌پیوندند. بانک مرکزی ایران، مسیرش رو داره درست میره؟
بخشی از این خصوصی سازی انجام شده. داشتن میگفتن دولت ایران، چه در دوره اصول گراها و چه در دوره اصلاح طلبان دست به کوچکسازی دولت انقدر برده اند که دولت ما حتی از دولت های آلمان و ژاپن هم کوچکتر شده. در حالی که سهم تولیدی دولت های این ها چیزی حدود 35 درصد کشورشون هست، در ایران این سهم رسیده به 12 درصد. همین رو هم هی میخواهند کوچکتر کنند، که بعدا چی بگن؟ بگن از ما نبوده و مشکل بخش خصوصیه؟ آن بخش خصوصی که سرمایه داری و نظام اقتصادی آمریکایی رو به اسم علم و پیشرفت دنبال میکنه؟!
پیام بعدی رو میخونم که شتاب ارائه انواع آرایش غربی و آفریقایی را در باشگاه انقلاب تهران نشون میده. گفتم کیا برجام رو بغل گرفته اند؟
اصلا اینطوری اومدن بیرون بگن همینه که هست.
هر صد و بیست روز بابت این هیچ دستاورد ده ساله دولت که یک عمره منتظر تصمیم گیری آمریکایی باشیم که روزگاری که آنها آن را تصویب میکردند و الان ریاست جمهوری و خیلی جاهای دیگر را گرفته اند از پس دادن موقعیت مصونیت داشته باشند و چشمشان به اردوغان، بزرگترین رئیس جمهور تقلب دنیا باشد. ترامپ پس از امضا قراردادها در حضور اردوغان گفته اردوغان استاد انتخابات مهندسی شده و دستکاری شده است.
روزهایی که تو خونه نشسته بودیم و یک بار میدیدیم که پزشکیان در مراسم غیررسمی رئسای جمهوری نشست شانگهای شرکت نمیکنه و یک بار میدیدیم که داره با اردوغان راه میره، همونجاها حدس میزدیم چشم امیدش به چه چیز غربه: آتاتورک و نمایش غربی ها از به اصطلاح دستاوردهایی که اون با لخت کردن مردمش آورد.
حالا جالب است که این آمریکا که اصلاح طلبان دنبالش هستن، با نام تام براک اومده میگه خاورمیانه شامل عشایر و روستاهایی بوده که انگلیس و فرانسه آنها را کشور کرده اند. اگر راست میگه و این حرفش درسته، اونجا که نام از عشایر اوراسیا در ویکیپدیا میبره به جای اینکه نام ایران رو حذف کنه و به جایش اوکراین بیاره، اسم ایران رو با همین یک حرفش سر جایش نگه داره.

____________________

Finally, after a few days, I was able to breathe the air of the yard for more than five minutes in the morning.
Before that, it felt like I was sitting in the middle of Koohsangi Street waiting for a bus twenty years ago.
Especially in these few days since schools reopened, my eyes would burn and tear up within five minutes of going to the yard, and after a few sneezes, my nose would run and my mouth would dry up. I wouldn't be able to go upstairs or eat anything watery or have a watery meal.
Today, Friday, but I'm happy.
The neighborhood's mixed pool party of girls and boys was held with a gentle song that strangely wasn't disturbing last night, and I had a comfortable half hour in the yard.
Today, this half hour of clean air in Mashhad, especially near Kashafarud and Toos City and Toos Industrial Park, which extends to Shahnameh 14, is one of the wonders of the world.
I had a bird in my room, and I used a receipt from Bank Mellat to clean its place. The bird's place hadn't completely dried out yet when a reporter came to say that they were privatizing this bank. We have not yet been able to get out of debt due to the problems of the private banks of Aandeh and Pasargad, and this bank, Saderat Bank, and Tejarat Bank are also joining their ranks.
Part of this privatization has been completed. They were saying that the Iranian government, both during the era of the fundamentalists and the reformists, has reduced the size of the government to such an extent that our government has become smaller than the governments of Germany and Japan. While the share of production of these governments is about 35 percent of their country, in Iran this share has reached 12 percent. They also want to reduce this, so what can they say later? They will say that it is not ours and that the problem is the private sector? The private sector that follows capitalism and the American economic system in the name of science and progress?!
I read the next message that shows the rush to present various Western and African makeup in the Tehran Revolution Club. I said, have they embraced the JCPOA?
They came out like this and said that is how it is.
Every one hundred and twenty days, for this ten-year government without any achievements, we have to wait for an American decision for a lifetime, when they used to approve it and now they have taken the presidency and many other places, so they have immunity from giving up their position and their eyes are on Erdogan, the world's biggest fraud president. After signing the contracts, Trump said in the presence of Erdogan that Erdogan is a master of engineered and manipulated elections.
The days when we were sitting at home and once we saw that Pezeshkian did not attend the informal ceremony of the heads of state of the Shanghai Summit and once we saw that he was walking with Erdogan, we immediately guessed what his hopes were for: Ataturk and the Westerners' display of the so-called achievements that he brought by stripping his people naked.
Now it is interesting that this America that the reformists are after, has come under the name of Tom Brock and says that the Middle East consisted of tribes and villages that England and France made into a country. If he is telling the truth, and this is true, then where he mentions the names of Eurasian nomads on Wikipedia, instead of deleting the name Iran and replacing it with Ukraine, he should keep the name Iran in place with just one letter.

خبرچین

خبرنگار میگوید: «اظهارات نماینده آمریکا نشان از شکافی عمیق دارد؛ شکافی که میان واشنگتن و سران عربی در منطقه، روز به روز بیشتر میشود.»
سرجاسوس لبخندی تلخ میزند و در پاسخ، آرام به زیردست فرمان میدهد: «به جاسوسی عمق بده. نیاز به کشف و شواهد بیشتر داریم»
یک جایی هستیم تو جدی بودن کلمات؛ هر واژه باری دارد، هر اصطلاح نشانه ای: «شکاف عمیق»  برای خبرنگار، خبری است برای تیتر؛ اما برای جاسوس، مأموریتی تازه.
این «عمق» چند معنا دارد:
عمق اختلافات سیاسی، عمق نفوذ امنیتی، و عمق زخمهایی که روز به روز در خانواده های ما آشکارتر میشوند.
دیروز میپنداشتم که خانواده ها، در تصمیمهای فردا نقش اول را دارند. اما امروز میبینم که آمریکا، خود را بازیگر یک شکاف عمقی میسازد؛ شکافی که میان ما و عزیزانمان میافتد، و از همانجا است که فروپاشی آغاز میشود.
هر چه جهان به جنگ نزدیکتر میشود، خانواده های ما بیشتر متلاشی میشوند. و این فروپاشی، پیش از همه، از درون خود ما آغاز میشود.
دیگر بازی نقشها بیهوده است. هرچه هست، بهانه است: «وقت ندارم، ««هر ربع باید گزارش بدهم، «مسئولیت دارم»
اما در حقیقت، یک جمله کافیست: «فرمان خیانت صادر شده و ما در حال اجرای آنیم؛ با عمق دادن به جاسوسی».
اگر سازمان ضدجاسوسی به فرمان شهید رئیسی فعال مانده بود، شاید امروز شرایط دیگرگونه بود، اما او رفته است و جانشینش بسیاری از فرمانها را برگردانده. این چرخه تکرار ادامه دارد.
روزی خواهد رسید که پس از رفتن تو، من هم از این فضای متوهم بیرون بیایم.
«انا لله و انا الیه راجعون»؛ اما بازی همچنان ادامه دارد.
عذرخواهی جایی ندارد. تنها امیدم این است که رفتارم، مَنشی را که در این سالها پرورده ام، در نسل جوانتر تداوم بخشد.
با خود میاندیشم: در این دو دهه، شاید کوتاهی کرده باشم.
شاید شکایت کمتر بردهام.
شاید کمتر به ازدواج با کسی بزرگتر از خود اندیشیدهام.
اما تا جایی که توانسته ام، کوشیده ام. اگر چیزی کم بوده، از ناتوانی یا ندانستن بوده است.
و چه بسا... هنوز هم برای جبران، دیر نباشد.

___________________

The reporter says: “The statements of the American representative indicate a deep rift; a rift that is widening day by day between Washington and the Arab leaders in the region.”
The spymaster smiles bitterly and calmly orders his subordinate: “Give depth to the espionage. We need more discovery and evidence.”
We are somewhere in the seriousness of words; every word carries a load, every term a sign: “deep rift” for the reporter is news for the headline; but for the spy, a new mission.
This “depth” has several meanings:
the depth of political differences, the depth of security penetration, and the depth of the wounds that are becoming more apparent day by day in our families.
Yesterday I thought that families would play the first role in tomorrow’s decisions. But today I see that America is making itself the actor of a deep rift; a rift that falls between us and our loved ones, and that is where the collapse begins.
The closer the world gets to war, the more our families are falling apart. And this collapse begins, first of all, from within ourselves.
The role-playing is useless. Whatever it is, it is an excuse: “I don’t have time,” “I have to report every quarter,” “I have a responsibility,”
But in reality, one sentence is enough: “The order of treason has been issued and we are implementing it; by deepening espionage.”
If the counter-espionage organization had remained active under the command of martyr Raisi, perhaps the situation would have been different today, but he is gone and his successor has reversed many of the orders. This cycle of repetition continues.
There will come a day when, after you are gone, I too will emerge from this illusory space.
“Inna lillahi wa inna ilayhi raji’un”; but the game continues.
There is no room for apology. My only hope is that my behavior, the character that I have cultivated over these years, will continue in the younger generation.
I think to myself: in these two decades, I may have failed.
Perhaps I have received fewer complaints.
Maybe I thought less about marrying someone older than me.
But I tried as much as I could. If there was anything lacking, it was due to inability or ignorance.
And maybe... it's still not too late to make up for it.

وضعیت ونیز ایران در گذر زمان

ویدئویی که این روزها از روم ایتالیا دست به دست میشود باعث شد من بیشتر در مورد سیستم آب و فاضلاب ایتالیا به فکر فرو روم.

از سالها پیش بیش از حدود دو هزار شیر فونتانلا (نزونه) مثل موزه ای طبیعی در جای جای این شهر وجود داره که به عنوان یکی دیگر از جاذبه‌های گردشگری آن شناخته می‌شود.

شیرهای این سیستم شهری پوسیده است و از اغلب آنها آب جاریست و اولین چیزی که به ذهن خطور می‌کند این است که این آبها کجا میرود؟
این آبها به دلیل سیستم فاضلاب قوی که از صدها سال پیش ایتالیا احداث کرده بود آبها را جمع کرده و به رودخانه ای که در کنار شهر جاریست می‌ریزد:

لابد سوال بعدی اینجاست که این فاضلاب چطور تصفیه می‌شده است که در شهر بازچرخانی پیدا کرده است؟

اوایل که نیاز چندانی به تصفیه احساس نمی‌شده‌است. با موش های فاضلاب شهری فیلم میساخته اند، و مثل ایران هم طاعون و اینها رواج پیدا نمیکرده، مگر در شرایط جنگی. به مرور، در آسایش، دستگاههای تصفیه بهینه میشده. امروز ایتالیا یکی از صادرکنندگان بزرگ دستگاه های تصفیه آب خانگی محسوب می‌شود.
علاوه بر روم ایتالیا شهرهایی مثل ونیز و سایر شهرها در سطح جهان از جمله در ترکیه نیز که شهرها کنار رودخانه ها بوده این سیستم تصفیه آب و فاضلاب احداث شده بوده که قدمتی تاریخی دارند.
برخی از مکان های تاریخی کنار آب کشورهای غربی به همان اندازه که قدمت تاریخی داشته اند، قدمت تمایل به تبدیل شدن به امپراتوری در جایگاه های استعماری نیز داشته اند؛ زبانی نسبتا ساده برای یادگیری و نفوذ فرهنگی، در پی ارائه جایگاه برتر حفاظت از منابع آبی. اساسا انگلیس آبهای جهان را متعلق به پادشاهی بریتانیا میدانسته است. بعنوان مثالی دیگر، در حال حاضر ترکیه با سدسازی های متعدد بر رودخانه دجله و فرات به امپراتوری آبها در منطقه تبدیل می‌شود در حالیکه سهم کشور پایین دستی ریزگردها و خشکسالی خواهد بود.
از طرفی، آنها که توانایی هایی در زمینه مدیریت منابع آبی داشته اند وعده سر خرمن برای همکاری با آب و فاضلاب کشورهایی مثل ایران میدهند تا علم خود را در این زمینه منتقل کنند، اما با قرار گرفتن در پهنه نقشه کشورهای استعمارگر پیر چون انگلیس و فرانسه از انتقال آن و همکاری در این زمینه خودداری می‌کنند.
در نتیجه اعمال سودجویانه کارفرماهای توسعه شهری، حتی اگر شهرهای جدید مثل گلبهار و طرحهای مسکن مهر و ملی اجرا شوند به بازچرخانی آب توجهی نشده و همان یکی دو باغ نادری که در طول سالها به جمع آوری گونه های کمیاب مبادرت کرده اند را با برج ها و آپارتمان های زشت و زمخت از بین می‌برند. بعنوان مثال وضعیت باغ گیاه‌شناسی تهران را دریابید که علیرغم ارتباط گیری با سران سه قوه و حتی نیروهای مسلح باز هم مظلوم واقع شده و زمین های بایر در اختیار برج ها با تغییر کاربری اراضی قرار گرفته و کسی هم پاسخگو نیست.
گو اینکه مدیریت شهری پایتخت را از همان دهه هفتاد شمسی بریده اند و دست یک مشت سواستفاده گر از آب و خاک این سرزمین گذاشته اند. غلامحسین کرباسچی، شهردار وقت تهران در آن زمان با برجهایی که احداث میکرد و تراکم فروشی هایی که میکرد صدای همه را درآورده بود و حتی زندان هم رفت. او یک پرونده اقتصادی را با کمک عوامل نفوذی به یک جنجال سیاسی تبدیل کرد. سپس، با گذشت زمان در کمال تعجب پس از سالها که حکومت در اختیار ساخت و پاخت های اصلاحاتچیانی قرار گرفت که امروز خود را مسلمان هم نمی‌دانند، آزاد شد و امروز یکی از رسانه های خبرپراکنی (هم میهن) را با پول این مملکت در اختیار دارد که علیه نظام جمهوری اسلامی  و انقلاب اسلامی ایران توطئه گرانه قلم میزند.
در حالیکه مردم کلان شهرهای ایران درگیر اقتصادی شده اند که پدر معنوی آن از مخالفان بزرگ رهبری و ولایت فقیه است، در شهرهای کشوری چون ژاپن، مردمش لایروبی جویبارها را قبل از رسیدن به رودخانه ها وظیفه خودشان می‌دانند. یعنی یک جوی در حد همین جوی‌های ما دارند که کمی بزرگتر است و یک نفر آدم در آن جا میشود که در زمان های مشخصی گل و لای مسیر سنگی جوی منتهی به رودخانه ها را میگیرد. البته، این فرهنگ باستانی ریشه در زبان ژاپنی دارد که کانجی چینی نمایشی از آن ارائه میکند.
یک سر بزنیم به نقشه رودها و دریاهای ایران که ببینیم چه خبر است. ما الان شهرهایی مثل قشم داریم که شبیه همین ژاپن در شرق آسیاست، ولی فرهنگ استفاده از آب و نگهداری جویبارها برای لایروبی رو مثل ژاپنی ها ندارند. در نتیجه، آنطور که باید دیده نمیشود.
وضع شهرهایی مثل اهواز و آبادان هم که الان در کنار خود، روستای صراخیه (ونیز ایران) دارند نیز همینطور است.

آن بخش بافت جدید شهری اینها رو نمیدانم چطور ساخته شده، آیا اگو دارند و یا خیر؟ با این حال دیده ام که از سیستم فاضلاب شهری موشی راهی خانه هایش نمیشود. این درحالیست که خانه ای در خیابان نادری، اگر سگ نداشته باشد، موشهای بزرگی قدر یک گربه میتواند داشته باشد. جاهایی مثل سلمان فارسی اهواز (خیابان نادری)، هنوز بافت قدیمی دارند که منتظر شهرداری اهوازند و درست نشده و لایروبی نشده باقی مانده که جای صد حیف داره برای رود کارون و تالاب هایی مثل تالاب شادگان که ببینیم خط چینی از بخش وسیعی از آنها روی خاک است و یعنی قبلا آب بوده.

_______________

A video that is being circulated these days from Rome, Italy, made me think more about the Italian water and sewage system.
For years, there have been more than two thousand fountains (nazone) scattered around the city, like a natural museum, which are known as another of its tourist attractions.
The faucets in this urban system are rotten, and most of them are flowing, and the first thing that comes to mind is where does this water go?
This water is collected and discharged into a river that flows next to the city due to the strong sewage system that Italy built hundreds of years ago.
The next question is probably how was this sewage treated and recycled in the city?
In the beginning, there was not much need for treatment. They made films with rats in urban sewage, and like Iran, plague and such were not common, except in wartime. Over time, in comfort, the treatment devices were optimized. Today, Italy is one of the largest exporters of home water purification devices.
In addition to Rome, Italy, cities such as Venice and other cities around the world, including Turkey, which are located on rivers, have built water and sewage treatment systems that have a long history.
Some of the historical sites along the rivers of Western countries have also had a long history of becoming empires in colonial positions; a relatively easy language for learning and cultural influence, in order to provide a superior position for protecting water resources. England basically considered the waters of the world to belong to the British Empire. As another example, Turkey is currently becoming a water empire in the region with numerous dams on the Tigris and Euphrates rivers, while the share of the downstream country will be fine dust and drought.
On the other hand, those who have had abilities in the field of water resources management make generous promises to cooperate with water and sewage systems of countries like Iran to transfer their knowledge in this field, but by being on the map of old colonial countries like England and France, they refuse to transfer it and cooperate in this field.
As a result of the profit-seeking actions of urban development employers, even if new cities like Golbahar and the Mehr and Melli housing projects are implemented, water recycling is not paid attention to and the one or two rare gardens that have been collecting rare species over the years are destroyed with ugly and crude towers and apartments. For example, consider the situation of the Tehran Botanical Garden, which despite communicating with the heads of the three branches and even the armed forces, has still been oppressed and barren lands have been given to towers by changing land use, and no one is held accountable.
Although the urban management of the capital has been cut off since the 1990s, and the water and soil of this land have been handed over to a handful of abusers. Gholamhossein Karbaschi, the mayor of Tehran at the time, had made everyone's voices heard with the towers he was building and the high-rise sales he was doing, and he even went to prison. He turned an economic case into a political controversy with the help of influential people. Then, as time passed, surprisingly, after years of the government being in the hands of reformists who today do not even consider themselves Muslims, he was released and today he owns one of the news media outlets (Hammihan) with the money of this country, which writes conspiratorially against the Islamic Republic of Iran and the Islamic Revolution. While the people of the big cities of Iran are involved in an economy whose spiritual father is one of the great opponents of the leadership and the guardianship of the jurist, in cities of countries like Japan, its people consider it their duty to dredge the streams before they reach the rivers. That is, they have a stream the size of our streams, which is a little bigger, and a person becomes a person there who, at certain times, picks up the mud and silt on the rocky path of the stream leading to the rivers. Of course, this ancient culture has its roots in the Japanese language, which is represented by Chinese kanji.
Let's take a look at the map of Iran's rivers and seas to see what's going on. We now have cities like Qeshm that are similar to Japan in East Asia, but they don't have the culture of using water and maintaining streams for dredging like the Japanese. As a result, it is not seen as it should be.
The situation is the same in cities like Ahvaz and Abadan, which now have the village of Sarakhiyeh (Iranian Venice) next to them.

I don't know how that new urban fabric part of them was built, do they have egos or not? However, I have seen that not a single mouse can get to its house from the city sewage system. This is while a house on Naderi Street, if it doesn't have a dog, can have mice as big as a cat. Places like Salman Farsi in Ahvaz (Naderi Street) still have old structures that are waiting for the Ahvaz Municipality to come along, and they have not been repaired or dredged, which is a shame for the Karun River and wetlands like Shadegan Lagoon, where we can see that a large part of them has Chinese lines on the ground, meaning that they were once water.

دستاورد جدید فرزانه صادق: نابودسازی ارتفاعات و محیط زیست مشهد

یکی از دلایل اینکه جای شهر توس منتظر طرح تفصیلی هستند، مشخص شدن محدوده پارک و کرانه ساحلی کشفرود است. اینکه بالاخره امیدهایی برای گرفتن دستور ارائه طرح وجود دارد یک چیز است، و اینکه جاهای دیگر طرح تفصیلی تصویب شده دارند و نقض میشود چیزی دیگر است.
امروز خبر رسیده که در جنوب غربی شهر مشهد، جایی که طرح تفصیلی بعد از سالها ارائه شد، نقض آن توسط وزارت راه و شهرسازی صورت گرفته است. شاهد پیامد افزایش گرما و کم آبی ناشی از رد شدن جاده ای هستیم که از منابع طبیعی حفاظت شده رد میشود.
این اتفاق در حالی افتاد که مردم کوتاهی و تعلل شهرداری در اجرای طرح کوه پارک و مناطق سبز آن میدیدند.
ملت منتظر حضور خانم صادق برای اجرای کوه پارک بودند، ولی اتفاقی که افتاد کلید خوردن احداث جاده روی کمربند سبز بود.
لازم به ذکر است که پروژه بزرگراه کمربند جنوبی، قبلا سال 1399 توسط سازمان محیط زیست و منابع طبیعی به خاطر حفظ تنفس گاه های طبیعی مشهد متوقف شد. از بازه سالهای 94 تا 99 هشتاد درصد تخریب ها کامل صورت گرفته بوده و آسفالت هایی نیز گذاشته شده بود. با این حال، افزایش ریزگردها، وقوع سیلاب و گسترش آلودگی هوا باعث شد تلاش ها برای جلوگیری از اتمام این طرح صورت بگیرد.
در سال 1400 طرح جایگزین آن که ایجاد کوهپارک بود ارائه شد. احداث بزرگراه کوه خواری و زمین خواری عنوان شد، اما با تعلل شهرداری مشهد هم در احداث  کوه پارک و هم در جمع آوری و هم در پاکسازی آسفالت ها، امروز شاهد کلید خوردن مجدد همان طرح ضد محیط زیست هستیم. طرحی که با احداث بزرگراه و ایجاد آسفالت دمای محیط را تا بیست درجه بالاتر میبرد و باقی مانده آسایش ساکنان را از بین میبرد.

______________________________________________

One of the reasons why the city of Tous is waiting for the detailed plan is the determination of the park and Kashafarud coastline. It is one thing to finally have hopes of receiving an order to submit a plan, and it is another thing to have a detailed plan approved and then violated.
Today, news came that in the southwest of Mashhad, where the detailed plan was submitted after many years, it was violated by the Ministry of Roads and Urban Development. We are witnessing the consequences of increased heat and water shortages caused by the passage of a road that passes through protected natural resources.
This happened while the people were seeing the municipality’s negligence and delay in implementing the Mountain Park plan and its green areas.
The nation was waiting for Ms. Sadeq to arrive to implement the Mountain Park, but what happened was the construction of the road on the green belt was stopped.
It should be noted that the Southern Belt Highway project was previously stopped in 2020 by the Environment and Natural Resources Organization in order to preserve Mashhad’s natural breathing spaces. Between 2014 and 2015, eighty percent of the demolitions were complete and asphalt had also been laid. However, the increase in dust, flooding, and the spread of air pollution led to efforts to prevent the completion of this project.
In 2021, an alternative plan was presented, which was to create a mountain park. The construction of a highway was considered to be a waste of mountains and land, but with the Mashhad Municipality's delay in both the construction of the mountain park and the collection and cleaning of asphalt, today we are witnessing the resumption of the same anti-environmental plan. A plan that, by building a highway and creating asphalt, will raise the ambient temperature by up to twenty degrees and will destroy the remaining comfort of residents.