گوشی سایبورگ

خانه‌ی ما جایی بود که مثل یک جامعه‌ی کوچک، چهار نفر دور هم جمع می‌شدند؛ دو دختر و دو پسر. ماجراهای زیادی گذشت تا رسیدیم به لحظه‌ای ساده و انسانی: تقسیم یک کیک برای باهم بودن و حفظ وحدت خانوادگی.

اما نتیجه چه شد؟
اگر منتظر پسرها می‌ماندیم، هرگز نمی‌آمدند.
در عوض، به‌جای حضور آنها، باید سایه‌ی یک «مرد سایبورگ» را دم در می‌دیدیم؛ موجودی تاریک و عجیب که از راه دور دستش را به سمت کیک ما دراز می‌کرد تا سهمی ببرد.
به تعبیری دیگر، هرکسی که گوشی هوشمند دارد، گویی یک «ترامپ» یا «نتانیاهو» را با خودش حمل می‌کند؛ یک سایه‌ی سیاه، انیمه‌وار و بی‌رحم که بخشی از زندگی ما را تسخیر کرده است. آن تکه گوشی مربعی در دست، تنها یک وسیله نیست؛ انگار عضوی از بدن اوست که به فضای زندگی ما نفوذ می‌کند.

حالا عده‌ای جمع می‌شوند و می‌گویند: «ما هم کنار شماییم.»
اما واقعیت این است: در صحنه‌ی کنش‌های اجتماعی، جز خودمان، آن کیک نصفه‌خورده‌ی خانوادگی و همان مرد سایبورگ، چه کسی را می‌بینیم؟
بقیه فقط نقش تماشاگر دارند؛ کسانی که مثل گروه‌های بی‌نام‌ونشانِ افشاگر و دادستان‌های مجازی، از دور سوت می‌زنند و خبر می‌دهند.
جامعه‌ای که مردانش تنها بلدند بگویند: «آب ریخته جمع نمی‌شود» یا «تف افتاده پاک نمی‌شود.» جامعه‌ای که در عمل فقط رفتن را بلد است: «توانایی کندن داریم، پس می‌رویم.»
بعد، همان‌ها پیشنهاد می‌دهند: «اگر دنبال ماجرا هیجانی هستید، کانال دادستان کجایی را دنبال کنید!»
اما چرا؟ چون آن مرد سیاه‌پوشِ سایبورگ حالا بدل به «ماجرا هیجانی» شده؟ بسیار خوب، شما هم بیایید بنشینید کنار کیک به‌هم‌ریخته و از دور بگویید: «هیجانیه!»

ما دیدیم و شنیدیم، مثل هزار ماجرای دیگر. و پذیرفتیم که زندگی عادی در این سرزمین همیشه با «ماجرای هیجانی» همراه است. اگر خودمان نتوانیم با یک کیک ساده خانواده‌مان را کنار هم نگه داریم، چطور باور کنیم کسی از دور می‌تواند حق ما را احقاق کند؟ مرغ در قفس هم می‌تواند بگوید: « من راضی نیستم!»

و این همه تازه در شرایط «عادی» است. در روزهایی که فضای جنگی حاکم بود، ما باید حواسمان می‌بود که مبادا یک دم و بازدم، محل یکی از نیروهای مدافع کشور را لو بدهد و او همراه خانواده‌اش به کاروان شهدا بپیوندد.
این را هم بگذارید کنار شهادت دادستان تهران، که پیش از همین جنگ اخیر با آمریکا و اسرائیل رخ داد.
پس بیایید خودمان را فریب ندهیم. واقعیت‌ها را ببینیم و نقش رمانتیک و بی‌مسئولیتی به نام «گرد و خاک جمع‌کن در وسط طوفان خشکسالی» بازی نکنیم.

اگر جایی هست که حتی یک کاشی در آن از باد و خاک در امان می‌ماند، همان را حفظ کنیم.

_______________________

Our house was a place where four people gathered together like a small community; two girls and two boys. Many adventures passed before we arrived at a simple and human moment: sharing a cake to be together and maintain family unity.

But what was the result?
If we had waited for the boys, they would never have come.
Instead, instead of their presence, we would have seen the shadow of a “cyborg man” at the door; a dark and strange being who from a distance would reach out to our cake to take a share.
In other words, everyone who has a smartphone is carrying a “Trump” or a “Netanyahu” with them; a black, anime-like and ruthless shadow that has taken over a part of our lives. That square piece of phone in our hand is not just a tool; it is as if it is a part of his body that penetrates our living space.

Now some people gather and say: “We are with you too.”
But the reality is: in the scene of social action, who do we see besides ourselves, that half-eaten family cake, and that cyborg man?
The rest only play the role of spectators; those who, like anonymous groups of whistleblowers and virtual prosecutors, blow the whistle and report from afar.
A society whose men only know how to say: “Spilled water cannot be collected” or “Spitting cannot be wiped away.” A society that in practice only knows how to go: “We have the ability to dig, so we will go.”
Then, the same people suggest: “If you are looking for an exciting story, follow the prosecutor’s channel!”
But why? Because that cyborg man in black has now become an “exciting story”? Okay, you too, come sit by the messy cake and say from afar: “It’s exciting!”

We saw and heard, like a thousand other stories. And we accepted that normal life in this land is always accompanied by an “exciting story.” If we ourselves cannot keep our family together with a simple cake, how can we believe that someone from afar can vindicate our rights? Even a chicken in a cage can say: “I am not satisfied!”

And all this is just under “normal” conditions. In the days when the atmosphere of war prevailed, we had to be careful not to give away the location of one of the country’s defense forces in a single breath and he and his family would join the caravan of martyrs.
Put this aside, too, with the testimony of the Tehran prosecutor, which occurred before the recent war with the United States and Israel.
So let’s not deceive ourselves. Let's face the facts and not play the romantic and irresponsible role of "dust collector in the middle of a drought."

If there is a place where even a single tile is protected from wind and dust, let's preserve it.

نشست غیررسمی رودخانه

هر سری میخوام بیام و از مطالب روزمره بنویسم مثلا میخوام از «برنامه غذایی چطور رعایت کنیم »و یا «رودخانه محل زندگی» و یا «آغاز مدارس و لوازم التحریر» و یا «معرفی کشورهای آسیایی» صحبت کنم و بنویسم، ولی این پزشکیان و تیم وابسته به اون و دولت و رسانه های غربی که باهاش قوم و خویش از آب درآمده اند، یک کاری میکنند و یک حرفی میزنند که دیگه میگی این یکی رو نمیشه نادید گرفت.

فکرش رو بکنید، من روزها دنبال نمایش یک عکس از توجه به پل های رودخانه کشفرود هستم. حتی اگر کسی به آن توجه نشون نداده میرم برای عکاسی که نشان بدهم این رودخانه چه امتیازاتی میتوانسته داشته باشه. حالا، در این شرایط غیررسمی یکی پیدا شده به اسم شانگهای و همه رو بخصوص آسیا رو دور خودش جمع کرده که یک عکس یادگاری از پل رودخانه کنار شهر متمدنی در آسیا بگیره. پزشکیان چی کار کرده؟

گفته غیر رسمی بود و حاضر نشده!

همه در این جلسه غیررسمی حاضر بودن.

حالا این به کنار. یوسف سلامی رفت یک محیط کادر بسته و پرچمی فیلم گرفت که این، آن جلسه رسمی بود که پزشکیان باید عکس مینداخت و خوب هم از آب درآمد!

عکس کنار رودخانه و روئسای کشورها برای نشان دادن دغدغه مندی نسبت به این موضوع کجا و عکس پزشکیان در قاب بسته پر از فلز و آهن و پرچم کجا!  یه وقتی درباره اهمیت رودخانه و مدیریت بهینه آب حرف میزنم. در عوض پزشکیان فقط بلده بیاد بگه مردم بحران آب کُشت ما رو!  بلد هم نیست به مردم درباره حفاظت از رودخانه های شهرهاشون چیزی یاد بده، وضع طوریه که هر جا رسیدگی به رودخانه ها میشه کار توسط مردم معمولی و خودجوش انجام شده و مسئولای دولتی کاری می کنن که بدنه رودخانه ها بیشتر آسیب ببینه تا بتونن روش جاده بزنن.

این عکس حالا بالفرض مهم نباشد. پزشکیان، جلسات رو هم داره بهم می زند. باز، کوتاهی نکرده و در جلسه ای که با کشور همسایه، روسیه، باید شرکت میکرده، با تاخیر وارد شده. این در حالی هست که همین آقا حتی برای رسانه های غربی فراتر عمل کرده و خارج از عرف به استقبال مجری خبری میره و همون موقع خبرساز میشه که این چطور تشریفات رو رعایت نمیکنه!

________________________

Every now and then I want to come and write about everyday topics, for example, I want to talk and write about "how to follow the food plan" or "the river where we live" or "starting schools and stationery" or "introducing Asian countries", but these doctors and their team and the government and the Western media, with whom they have become relatives, do one thing and say one thing that you can't ignore.

Think about it, I've been looking for a photo of the Kashafrud River bridges for days. Even if no one has paid attention to it, I'll go take a photo to show what advantages this river could have. Now, in this informal situation, someone named Shanghai has been found and has gathered everyone, especially Asia, around him to take a souvenir photo of the river bridge next to a civilized city in Asia. What did the doctors do?

They said it was informal and they didn't show up!
Everyone was present at this informal meeting.
Now, this is aside. Yousef Salami went to a closed-frame environment and filmed a flag, which was the official meeting that Pezeshkian was supposed to take pictures of, and it turned out well!
Where is the photo by the river and the heads of state to show concern about this issue, and where is the photo of Pezeshkian in a closed frame full of metal and iron and flags? I will talk about the importance of the river and optimal water management sometime. Instead, the doctors only know how to say that the water crisis killed us! They don't even know how to teach people about protecting the rivers in their cities. The situation is such that wherever rivers can be taken care of, the work is done by ordinary people and spontaneously, and government officials do something to damage the river bodies more so that they can build roads.

This photo is now supposedly not important. Pezeshkian is also disrupting meetings. Again, he did not fail and arrived late at the meeting he was supposed to attend with the neighboring country, Russia. This is while this same gentleman has gone above and beyond even for Western media and goes out of his way to greet a news anchor, making headlines at the same time for how he doesn't follow formalities!

استخ کدوم دام؟

یک شروع بد تا آخر بد است
رفتم برا مصاحبه شغلی.
از من انکار و از اطرافیان اصرار که برم. برای مصاحبه یک سری کارهای قبلی رو مرور کردم و سوال جوابهای احتمالی رو از بر کردم که نگویند من مصاحبه خراب کن هستم.
رفتیم و مصاحبه انجام شد و گفتن تو نباید بعد از هفت سال بیکاری پس از دکترا از استخدام ناامید باشی.
قرار شد فرداها نامه درخواست کار بدهم و چند تا مدرک رو برای کارهای اداری ارائه بدهم.
گذشت و برای اینکه نامه از بالا به پایین بیاید که من استخدام بشوم چند روز گذشت و یکی دوبار بالا پایین رفتم که سایر کارکنان بفهمند من قرار است استخدام شوم. یک مصاحبه عقیدتی-سیاسی هم اون وسط جا کردند و پر کردم.
همه مدارک رو در جایی که میگفتن ما فاز بدون کاغذ رو گذراندیم و همه چیز الکترونیکی شده، چند بار به صورت دستی و با پرینت و کپی و غیره در سه نسخه و چند. روز پیگیری بالاخره تحویل گرفتن
فاز آخر دریافت مدارک
در فاز آخر ازم مصاحبه فنی گرفتن. این مصاحبه کل روز من رو گرفت، طوریکه فاز آخر ناقص ماند و امضا هم نکردند.
کامپیوتری های بد
دانشجوی مهندسی که باشی و خصوصا مهندسی کامپیوتر، باهات خوب رفتار نمی‌کنند. طوری در این بدرفتاری همه یکصدا هستند که گویی تکلیفی و قانونی نانوشته را اجرا می‌کنند. با خودت فکر می‌کنی همه همینطور بد هستند و اگر تغییر رشته نداده باشید به بدی دیدن عادت میکنید.
تا گفتن مصاحبه فنی دیگه میدونستم چی قرارها بشنوم: اینکه همان چیزی که تو بلد نیستی مهم ترین چیزه
در مصاحبه سه نفر شرکت داشتند. نفر اول مسئول و فرد باسابقه ای بود. ازم پرسید با چه زبانهایی کار کردی؟
گفتم php
از کارمندی که برایش کار میکرد خواست سوال های بیشتری از من بپرسد. کارمند گفت حالا که با php
کار کردی با Laravel   هم کار کردی؟
گفتم راه دستم نبود و من مستقیم کد نویسی میکنم. گفت پس با nosql  هم کار کردی؟
گفتم بله
-    MongoDb?
-    نه، فایل های فلت
پرسید mvc API ؟
گفتم API بیشتر سطح ویندوز هست. گفت نه
برای mvc گفتم تو نت بینز کار کردم. گفت نه ام وی سی مخفف model control view
و مفهومی هست که برای رابط کاربری تعریف میشه.
گفتم من در سطح برنامه نویسی با این کار کردم.
بحث به اینجا که رسید مسئول کامپیوتر گفت سوال هایت رو برو پشت سیستم ازش بپرس. انگار این داره جواب میده
سوال جواب ها طولانی شده بود و من قرار نبود مورد سوال واقع بشم. حتی وقتی ازم خواستن رزومه بنویسم بهشون ۵ صفحه رزومه پرینت رنگی تحویل داده بودم. می‌تونستم بگم منتظرم هستند و چون من آمادگی مصاحبه فنی نداشتم بروم، ولی گفتن که اگر بروی برایت یک روز دیگر مشخص میکنیم بیای برای مصاحبه!
دیدم اینطوریه و کامپیوتر هم طوری هست که هر طوری جواب بدید باز می‌توانند بگویند که نه، این آن جوابی که می‌خواستیم نبود و بهینه نبود و می‌تونستی بهتر جواب بدهید! می‌تونستی سریعتر باشی و از این حرفها
گفتم ادامه میدهم.
یک برگه گذاشت جلوم و گفت دو تا جدول ساده در پایگاه داده رو به یک فرم محیط کدنویسی مرتبط کن و براساس گروه کاربری لیست بگیر!
حالا من بهشون گفته بودم آخرین باری که در این محیط کدنویسی کار کرده ام مال چند سال پیشه، ولی قرار بود بشینم و تا آخرش برم.
نشستم و هر سوالی که می‌پرسیدم یک راهنمایی که میشدم یک امتیاز هم از من کم میشد. رسیدم به صفر امتیاز
مسئول کامپیوتر از کارمند پرسید این چی بلده؟
گفت: هیچ، به گفته خودش در حد ماشین حساب بلده
ادامه داد: من Laravel   کار نکردم، ولی Laravel خداست! هرکس با این پلتفرم کار کرده خیلی آدم موفقیست!
شست و گذاشت کنار. به یک جایی رسید که باید میگفتم من راست میگفتم سه ماه رو دیتابیس فلان سازمان بزرگ کار کردم. باید میگفتم بیمار بودم که بعد از هفت سال بیکاری اومدم جای شما برای کار!
در نتیجه این مصاحبه، سه نفر مانده بودند که برگه های مدرک من را برای پرونده اداری امضا کنند و هیچ یک حاضر به امضا نشدند. فقط یک طوری حرف زدن که انگار نهایتش بخواهند برای سه ماه تحملم کنند
نه تو هیچ بلدی، نه یاد میگیری و نه اجازه خواهیم داد که یاد بگیری
فاز آخر مدارک موکول شد به چند روز آینده و من همچنان در حال انجام و پس دادن مصاحبه های متعدد غافلگیرانه بوده ام.
با خودم فکر کردم هنوز شروع کاره و دیر نشده بزنم زیرش. جای خونه سروصدا کردم و گفتن برایش کار جور کردیم و این پرخاش می‌کنه.
به ذهنم رسید برم جاهای دیگر برای مصاحبه. مگر چقدر می‌خواهند حقوق بدهند؟ همون موقع یکی هم داشت استعفا میداد.
دیگه به ذهنم رسید که اصلا برای چی باید بروم مصاحبه؟
من جاهای مختلف برای کار رفته ام و هر جا گفته اند که رزومه علمیت تایید شده و حالا بیا برای مصاحبه رد کرده ام و این هم نتیجه یک مصاحبه که رفته ام. نتیجه چه بوده؟ جز اینکه گفته اند هیچ بلد نیست؟
خودم تا گفتن مصاحبه بهشون میگم زحمت نکشید من هیچی بلد نیستم
کار کردن جنگه
بهم گفتن تو یه عمر مصاحبه ها رو رد کردی. اگر از اول با همه هیچی نیستی گفتن هاشون مقاومت میکردی لابد تا حالا لااقل ۷ سال سابقه کار داشتی. پس، این جنگه. بمون و تا آخرش خودت رو اثبات کن! بمون و هر روز چیز جدیدی یاد بگیر!
تا آخر چی؟
سه ماه کار آزمایشی؟
از اطرافیان اصرار و از من انکار
گفتم من قبلاً سابقه این کار رو داشته ام. از من یکطرفه امضا و اثر انگشت می‌گیرند و خودشان از همان اول امضا نمی‌کنند.
بعد هم اگر قرار باشه با این کارمند کار کنم که این روز اول شمشیر رو از رو بسته. هر روز برم سر کدوم کار؟
بهشون گفتم صبر کنید تا سه ماه دیگر نتیجه را بهتون بگم.
______________________________

A bad start is always a bad end
I went for a job interview.
I was denied and people around me insisted that I go. For the interview, I reviewed a series of previous jobs and memorized the possible answer questions so that they wouldn't say I was a job-saboteur.
We went and the interview was conducted and they said that you shouldn't be disappointed in getting hired after seven years of unemployment after your PhD.
I was supposed to submit a job application letter tomorrow and submit a few documents for administrative work.
It passed and for the letter to go from top to bottom so that I would be hired, it took a few days and I went up and down once or twice so that the other employees would understand that I was going to be hired. They also put an ideological-political interview in the middle and I filled it out.
I submitted all the documents where they said we had passed the paperless phase and everything was electronic, several times manually and with printing and copying, etc. in triplicate and a few days of follow-up.
The final phase of receiving the documents
In the final phase, they took me for a technical interview. This interview took me the whole day, so that the final phase was incomplete and they didn't even sign it.
Bad computer people
If you are an engineering student, especially a computer engineer, they don't treat you well. Everyone is unanimous in this mistreatment, as if they are following an unwritten rule or assignment. You think to yourself that everyone is bad and if you haven't changed your major, you will get used to seeing bad things.
I knew what I was going to hear until I mentioned the technical interview: that what you don't know is the most important thing
There were three people in the interview. The first person was a responsible and experienced person. He asked me what languages ​​did you work with?
I said php
He asked the employee he worked for to ask me more questions. The employee said that now that you have worked with php,
have you also worked with Laravel?
I said that I couldn't and I code directly. He said, so have you also worked with nosql?
I said yes
- MongoDb?
- No, flat files
You asked MVC API?
I said that the API is mostly Windows-level. He said no
I said I worked in NetBeans for MVC. He said no, MVC stands for model control view
and it is a concept that defines the user interface.
I said I worked with this at the programming level.
When the discussion got to this point, the computer manager said to go ask your questions to the system. It seems like this is working
The questions and answers were long and I was not going to be questioned. Even when they asked me to write a resume, I had handed them 5 pages of color printed resume. I could have said that they were waiting for me and that since I was not prepared for the technical interview, I should go, but they said that if you go, we will set another day for you to come for the interview!
I saw that this is how it is and the computer is such that no matter how you answer, they can still say no, this was not the answer we wanted and it was not optimal and you could have answered better! You could have been faster and from these words
I said I will continue.
He put a sheet in front of me and said to link two simple tables in the database to a form in the coding environment and get a list based on user groups!
Now, I had told them that the last time I worked in this coding environment was a few years ago, but I was going to sit down and go through it to the end.
I sat down and every question I asked, a hint, would take a point off my score. I ended up with zero points
The computer manager asked the employee what he knew?
He said: Nothing, according to him, he knows about calculators
He continued: I didn’t work with Laravel, but Laravel is awesome! Anyone who has worked with this platform is a very successful person!
He shrugged and put it aside. It got to a point where I had to say that I was telling the truth, I worked on a database for a large organization for three months. I had to say that I was sick and came to work for you after seven years of unemployment!
As a result of this interview, there were three people left to sign my certificate sheets for the administrative file, and none of them were willing to sign. They just talked as if they wanted to put up with me for three months.
You don't know anything, you won't learn anything, and we won't let you learn anything.
The final phase of the documents was postponed to the next few days, and I was still doing and giving back to numerous surprise interviews.
I thought to myself, it's not too late to start working on it. I made a fuss at home and they said we had found a job for him, and that's annoying.
I thought about going to other places for interviews. How much do they want to pay? At that moment, someone was resigning.
It also occurred to me that why should I go to interviews at all?
I've gone to different places for work and they've said that my academic resume has been approved, and now I've been rejected for an interview, and this is the result of the interview I went to. What was the result? Except that they said I don't know anything?
I tell them myself, don't bother, I don't know anything.
Working is a struggle.
They told me you've been rejecting interviews for a lifetime. If you had resisted their words that you were nothing from the beginning, you would have had at least 7 years of work experience by now. So, this is war. Stay and prove yourself until the end! Stay and learn something new every day!
Until what?
Three months of probationary work?
Insistence from those around me and denial from me
I said that I have a history of this work before. They unilaterally take my signature and fingerprints and do not sign from the very beginning.
And then what if I am supposed to work with this employee who has drawn a sword from his face on this first day. What kind of work will I go to every day?
I told them to wait until I tell you the result in three months.

یمن

به بهانه شهادت نخست وزیر یمن کمی درباره اوضاع احوال این کشور می‌نویسم:

به نظر می‌رسد یکی از اهداف ارسال گسترده تسلیحات و قوای نظامی آمریکا به پایگاه هایش در کشورهای عربی و رژیم صهیونسیتی، تدارک یک درگیری گسترده در مناطق تحت کنترل انصارالله در یمن باشد. آمریکایی‌ها در سال گذشته از ضرورت اجرای یک عملیات زمینی در ساحل غربی یمن سخن گفته بودند که دسترسی انصارالله به بندر الحدیده را قطع و نقش آفرینی آنها در منطقه را محدود کند. همچنین در مانورهای نظامی یمنی‌ها نیز تاکتیک های دفاعی و هجومی در دریا و ساحل و دیگر جبهه های زمینی را تمرین کرده و برای این منظور تاکنون بیش از یک میلیون و صد هزار نفر از مردم و قبایل یمن در قالب «بسیج مردمی» آموزش نظامی دیده‌اند.

جنگنده‌های آمریکایی در حملات هوایی به یمن، خطوط درگیری به ویژه در غرب و جنوب استان مارب، صحرای الجوف و جنوب الحدیده را بمباران می‌کنند. هدف اصلی این حملات تضعیف خط دفاعی انصارالله در این جبهه ها است تا نیروهای دولت مستعفی (دولت وابسته به ائتلاف سعودی) بتوانند بدون مقاومت خاصی در این محورها پیشروی کنند.
فراز و فرودهای یمن
پس از شهادت امام حسین (ع) برخی از علویان، اندیشه قیام مسلحانه را به‌عنوان یکی از شروط امامت و راهبرد مقابله با ظالمان را الگویی برای خود قراردادند. با شکل‌گیری این تفکر سیاسی در دوره امام زین‌العابدین (ع) اولین سنگ بنای مذهب زیدیه بنا گذاشته شد. اختلاف میان علویان به دو دیدگاه مبارزه فرهنگی یا قیام مسلحانه علیه دستگاه اموی برمی‌گردد که  این اختلاف پس از شهادت امام زین‌العابدین(ع) به وجود آمد. عده‌ای امامت امام محمدباقر (ع) را پذیرفتند و گروهی دیگر به امامت زید بن علی برادر امام محمدباقر(ع) معتقد و به زیدیه مشهور شدند. بر این اساس شیعیان معتقد به قیام مسلحانه، زید بن علی را پس از امام زین‌العابدین (ع) به‌عنوان امام پنجم اهل‌بیت (ع) می‌دانند.
 زیدیه در یمن فراز و فرودهایی داشت و ‌گاه قدرت از دست حاکمان زیدی خارج می‌شد. با این حال زیدیان توانستند حدود ۱۱ قرن قدرت را در اختیار داشته باشند.
حوثی‌ها به محدود بودن فعالیت‌های دینی، سیاسی و تلاش برای نابودی فرهنگ و باورهای زیدی‌ها از سوی دولت و سیاست‌های محدودکننده دولتی در زمینه عمرانی و توسعه در استان صعده معترض بودند.
 درگیری دولت مستعفی یمن با گروه‌های شیعه در شمال این کشور از سال 2004 آغاز شده است. دولت مستعفی ساکنان این منطقه را به تلاش برای جدایی‌خواهی و احیاء حکومت شیعه در این منطقه که در کودتایی 1962 سرنگون‌شده بود متهم می‌کند؛ درحالی‌که گروه الحوثی با رد این اتهام می‌گوید مبارزان و شیعیان این منطقه تنها خواهان برخورداری از حقوق طبیعی خود هستند که دولت مستعفی تحت‌فشار وهابیان افراطی عربستان از آنان سلب کرده است.
_______________________

On the pretext of the Yemeni Prime Minister's testimony, I will write a little about the current situation in the country:
It seems that one of the goals of the extensive deployment of US weapons and military forces to its bases in Arab countries and the Zionist regime is to prepare for a large-scale conflict in the areas controlled by Ansar Allah in Yemen. Last year, the Americans spoke of the need to carry out a ground operation on the western coast of Yemen to cut off Ansar Allah's access to the port of Hodeidah and limit their role in the region. Also, in military maneuvers, the Yemenis have practiced defensive and offensive tactics on the sea, coast and other land fronts, and for this purpose, more than one million and one hundred thousand people and tribes of Yemen have received military training in the form of a "popular mobilization".
In airstrikes on Yemen, American fighter jets bomb the lines of conflict, especially in the west and south of Marib province, the Al-Jawf desert and south of Hodeidah. The main goal of these attacks is to weaken the Ansar Allah defense line on these fronts so that the forces of the resigned government (the government affiliated with the Saudi coalition) can advance on these axes without any particular resistance.
The Ups and Downs of Yemen
After the martyrdom of Imam Hussein (AS), some Alawites adopted the idea of ​​armed uprising as one of the conditions for the Imamate and a strategy for confronting the oppressors as a model for themselves. With the formation of this political thought during the reign of Imam Zain al-Abidine (AS), the first cornerstone of the Zaydi sect was laid. The difference between the Alawites goes back to the two views of cultural struggle or armed uprising against the Umayyad regime, which arose after the martyrdom of Imam Zain al-Abidine (AS). Some accepted the Imamate of Imam Muhammad Baqir (AS), while another group believed in the Imamate of Zayd ibn Ali, the brother of Imam Muhammad Baqir (AS), and became known as the Zaydi. Accordingly, Shiites who believe in armed uprising consider Zayd ibn Ali to be the fifth Imam of the Ahlul Bayt (AS) after Imam Zain al-Abideen (AS).
Zaydism in Yemen had its ups and downs, and sometimes power was taken from the hands of the Zaydi rulers. However, the Zaydis were able to hold power for about 11 centuries.
The Houthis protested against the government’s restrictions on religious and political activities, the government’s attempts to destroy Zaydi culture and beliefs, and the government’s restrictive policies in the field of development and construction in Saada province.
The conflict between the resigned Yemeni government and Shiite groups in the north of the country began in 2004. The resigned government accuses the residents of this region of trying to seek separatism and revive the Shiite government in this region, which was overthrown in a coup in 1962; While the Houthi group denies this accusation, saying that the fighters and Shiites in this region only want to enjoy their natural rights, which the resigned government has taken away from them under pressure from Saudi extremist Wahhabis.

تحقیر ایران

الو الو اینجا تهران، الو الو اینجا تهران
البته این رو باید با لحن معتادگونه دوره پسا کودتای ۲۸ مرداد ۳۲ بشنوید. فایل صوتی اش پس از کودتای انگلیسی ۲۸ مرداد در ایران پخش شده.
بله، آقای گروسی: الو الو اینجا تهران!
تهران تشریف میبرین؟
خیر، ما خودمون ساکن تهران بوده و هستیم. من جد و آبادم از ایرانی بودن شما ایرانی تره
گروسی (با لحن معتادگونه حکومت براندازان کودتای ۲۸ مرداد ۳۲) گفت: بازرسان ما از سایت هسته ای مورد نظر بازدید میکنند.
ضمنا این بازدید بدون دادن هیچ حقی به ایرانیان صورت میگیرد. گروه ای-۳ حق تبلیغ و نشر هر گونه برنامه مداخله گرایانه ای در ایران را دارند، بدون اینکه ملزم شده باشند حقوقی از سمت ایران رعایت کنند. گو اینکه تا کنون هم خود بازرسان سازمان ملل و انرژی اتمی خودشان تاکنون مشغول فعالیت تمام و کمال در ایران بوده اند که امروز از آن با قلدری رونمایی میکنند!
بنظر می‌رسد خون ۱۱۰۰ شهید ایرانی که در جنگ دوازده روزه توسط آمریکا و اسرائیل ریخته شد هم نتوانست جلوی ترک اعتیاد کودتاچیان اصلاح طلب معتاد دولت پزشکیان را بگیرد. شورای دفاع راهبردی هم معلوم نشد دقیقا این وسط چی شد تا نقش دفاع راهبردی مانند دهه شصت رو بازی کند.
مجلس حق اعتراض و اعلام جرم علیه رئیس شورای عالی امنیت ملی (شعام) را برای خود محفوظ دانسته. این درحالیست که خود رئیس جمهور حق استیضاح رو که اصل ماده ۸ قانون اساسی هست به دلیل جنگ دوازده روزه برای خودش برداشته و کسی حق استیضاح او را ندارد!
الو الو اینجا ایران، من برم بزنم دوزش کم بوده انگار. دوره دوره معتادها و هرکی هر کیه.

___________________

Hello, hello, here is Tehran, hello, hello, here is Tehran
Of course, you should hear this in the addictive tone of the post-August 18, 1953 coup. The audio file of it was broadcast in Iran after the British coup of August 18, 1953.
Yes, Mr. Grossi: Hello, hello, here is Tehran!
Are you coming to Tehran?
No, we ourselves have been and are residents of Tehran. I am more Iranian than you are Iranians
Grosi (in the addictive tone of the coup overthrowers of the August 18, 1953 coup) said: Our inspectors will visit the nuclear site in question.
In addition, this visit will be carried out without giving any rights to the Iranians. The E-3 group has the right to promote and publish any interventionist program in Iran, without being required to observe any rights on the part of Iran. Even though the UN inspectors and the Atomic Energy Organization themselves have been fully engaged in activities in Iran, which they are revealing today with bullying!
It seems that the blood of 1,100 Iranian martyrs shed by the US and Israel in the 12-Day War could not stop the addiction of the reformist coup plotters of the Pezeshkian government. It is also unclear what exactly happened to the Strategic Defense Council to play the role of strategic defense like in the 1980s.
The parliament has reserved the right to protest and declare a crime against the head of the Supreme National Security Council (SHOAM). This is while the president himself has taken away the right to impeachment, which is the principle of Article 8 of the Constitution, due to the 12-Day War, and no one has the right to impeach him!
Hello, hello, here is Iran, I'll go and get it, it seems like the dose has been low. The era of addicts and whoever is whoever.