دیروز من تحت تاثیر بازیگران محترم که همگی به پزشکیان و وزیرش، همتی رای داده بودن اکتان بالا زدم. خودشون که اونموقع که تتلو رفته بود ترکیه از این وضع خیلی راضی بودن. یادمه تتلو میگفت سحر قریشی برای افزایش زیبایی هرسری میخورده و فحش میداده و همه جا پخش کرده بود. یه بنده خدایی هم که میگفت مردم بد شدن چون گوشت میخورند، میگفت من دنبال کننده تتلو هستم و خلاصه همه چشممون، حتی من، دنبال سحر قریشی و همه بازیگرهایی بود که فکر میکردیم از اکتان بالا زدنه که انقدر خوشگلن. حتی خود بازیگرا میگفتن که اصلا به خاطر همینه که خوشگل و زیبا هستن.
دیروز من خسته از هشت ساعت کار رفتم به اتاق دکور. همه بازیگران زن اونجا جمع بودن. یکی دو نفر دیدم که قیلی ویلی میرن. به یکیشون گفتم که زدی اینطوری راه میری؟ یکی دیگه شون گفت که آره. یک شیشه نفیس هم مثل شیشه عطر در آورد تو جعبه کادوی عطر نفیس جلوی من. گفت که ما برای افزایش زیبایی هم هر روز کمی میخوریم، و هم به صورت هامون میمالیم که تپل بشیم.
به من هم گفت که امتحان کنم. من دیدم که این مالیدنه که خوردن نیست. برای همین اجازه دادم خانم بازیگر به صورت و پیشانیم بمالدش. اتفاقی نیوفتاده بود و من خسته برمیگشتم که دیدم بعدازظهری فقط صدای آهنگ از خانه همسایه می آید. به جز این یک خانواده هم که فقط برای گردش اومده بودن دیدم که دختر همسنشان از ماشین پیاده شد و با کاپشن آبی، خیلی قشنگ و زیبا بالا آورد.
این بالا آوردنه رو هم دیده بودم از عوارض اکتان بالا زدن و زیبایی پس از آن هست.
همه راضی بودیم تا اینکه رسیدم خونه. به خانه که رسیدم همینطور دیدم همسایه گچ و خاک گچ که گل شده رو همه جا پخش کرده. گفتم شاید این هم اکتان بالا زده. دیگه در خانه بودم که آینه گرفتم جلویم و دیدم پیشونیم باد کرده. سر درد عجیبی گرفته بودم که قطعا ناشی از اکتان بالا زدن بود. برایم آب آوردن و گفتن فشارت اومده پایین. یک روز معمولی بود و فقط من خیلی حساس بودم.
اخبار رو مرور کردیم و نوشته بود هوا فقط آلوده است. اتفاق خاصی روز پنجشنبه منتهی به جمعه تعطیلات نیوفتاده بود.
من که بیشتر بررسی کردم دیدم فقط یک دو سه تومن ناقابل دلار افزایش قیمت داشته که این هم عجیب نیست. دلار باید قیمت و ارزش فعلیش اون بالا بالاها، به دستور همتی وزیر تعیین میشد. در پی دستور او هم کلی افزایش قیمت داشته (سی هزار تومن)، ولی مثل اینکه ارزشش بالاتر بوده که دیروز یادشون اومده سه تومنی بالاتر ببرندش تا دلار نیمایی رو حذف کنند. به این کارشون میگن شمارش معکوس برای حذف، نه نوکیسه بودن و یا علاقه به اکتان بالا زدن. اون اکتان رو هم دوست دارند که جداگانه و تفریحی، هر بار دلار بالا میره یک کمی بالا بزنن.
ما که راضی نبودیم. تازه این همتی میخواسته قبل از شهادت شهید رئیسی رئیس جمهور بشه. یک نفر وزیر بشه که قبل از مشخص کردن و تعیین جایگاه ارزش پول ملی هی عدد و رقم و قانون و لایحه تصویب کنه که جایگاه دلار رو مشخص کنه؟! دلار چقدر خوب؟ انقدر بالاتر؟ دلار خیلی بالاتر از این حرف ها باید میبود، این قانون برایش و همینطوری، الی آخر حافظ منافع دلار و آمریکا.
حالا یک عده میگن هشتگ بزنید همتی از وزارت استعفا بده. باشه ما هشتگ زدیم، ولی کی هست که یار باشه. فکر کنم این دولت پزشکیان خیلی یار و قاضی تو دستگاه قضا داره که ما هرچی هشتگ میزدیم اون میدری، وزیر کارش استعفا بده اتفاقی نمی افتاد. شاید هم همه این اتفاق ها به خاطر این در حال افتادنه که ماها خیلی دوست داشتیم آمریکایی بشیم و این عوارض هم به خاطر همه مزایایی که مثلا یک دارو که پزشک میده، باشه. بنابراین، سلام دنیا1، کجا بودی تا حالا؟!
_________________
1- همتی موقع مناظره با رئیسی، اونموقع که زنده بود، در یک مناظره انتخاباتی بهش گفت من دنیا رو میخوام و برعکس تو هستم.
Yesterday, I was impressed by the respectable actors who all voted Pezeshkian and his minister, Hemmati. They themselves were very happy with this situation when Tatlu went to Turkey. I remember Tatlu saying that Sahar Qureshi ate and cursed everything to increase her beauty and had spread it everywhere. One who said that people became bad because they eat meat, said that I was a follower of Tatlu and in short, all our eyes, even mine, were on Sahar Qureshi and all the actors who we thought were high on octane because they were so beautiful. Even the actors themselves said that this was why they were more beautiful.
Yesterday, tired from eight hours of work, I went to the set room. All the actresses were gathered there. I saw one or two people walking around. "Is that how you walk?", I said to one of them. "Yes.", another one said. She also took out an exquisite bottle, like a perfume bottle, in a gift box of exquisite perfume in front of me. She said that we eat a little every day to increase our beauty, and we also rub it on our faces to become plump.
She also offered it to me, to try it. I saw that this was rubbing, not eating. Hence, I let the actress rub it on my face and forehead. Nothing happened and I was returning tired when I saw that in the afternoon only the sound of music was coming from the neighbor's house. Apart from this, I saw a family who had just come for a walk, and their daughter got out of the car and vomited, very beautiful and beautiful, in a blue jacket.
I had also seen this vomiting from the side effects of high octane and beauty after that.
We were all satisfied until I got home. When I got home, I saw that the neighbor had spread plaster and plaster dust that had turned into mud everywhere. I said maybe this was the affects of high octane too. I was already at home when I held a mirror in front of me and saw that my forehead was swollen. I had a strange headache that was definitely caused by high octane. One brought water for me and told that my blood pressure had dropped. It was a normal day and I was the only one who was very sensitive.
We reviewed the news and it said that the air was just polluted. Nothing special happened on Thursday, which ended with the holiday Friday.
When I checked further, I saw that the dollar had only increased in price by a couple of tomans, which is not strange. The dollar should have its current price and value determined by the order of Minister Hemmati. Following his order, the price increased a lot (thirty thousand tomans), but it seems that its value was higher because yesterday they remembered to increase it by three tomans to eliminate "Nima" dollar. They call this their work a countdown to elimination, not being greedy or interested in increasing the octane. They also like to increase that octane a little bit, separately and for fun, every time the dollar goes up.
We were not satisfied. This Hemmati wanted to become president before the martyrdom of Raisi. Someone should become a minister who, before determining and determining the value of the national currency, approves numbers, figures, laws, and bills to determine the value of the dollar?! How good is the dollar? That much higher? The dollar should have been much higher than this, this law is for it and so on, in the end it protects the interests of the dollar and America.
Now some people are saying, "Make a hashtag and Hemmati resigns from the ministry." Okay, we made a hashtag, but who is there to be a friend? I think this government of Pezeshkian has so many friends and judges in the judiciary that whatever we hashtag, Meidari, the ministir of labur, should resign, nothing would have happened. Maybe all these things are happening because we really wanted to become Americans, and these side effects are because of all the benefits, such as a medicine that a doctor gives. So, hello world1, where have you been until now?!
_________________
1- Hemmati told Raisi, when he was alive, in an election debate that I want the world and I am the opposite of you.
مشکل حمل و نقل تقصیر کمبود سوخت نیست. کمبود سوخت هم تقصیر سوء مدیریت نیست.
هر یک دلار ۱۰۰ هزار تومان هم به خاطر حراج سکههای چند روز پیش نیست. اینم البته به خاطر سوء مدیریت که به اون حراجه مربوط نمیشه که به چه کسایی دلالی دادن. بعدا معلوم میشه چند تن طلا گم شده.
حد روانی ۱۰۰ هزار تومان برای دلار رد بشه تا ۲۸۰ هزار تومان هم پیش بینی شده بعضیا بیشتر پیشبینی کردن.
کارگر ارزون تر شد، ۴ دلار درآمد روزانه یک کارگر.
دلار ۴۰۰ هزار تومانی همتی برآورده میشود. چون پیش بینی میکرد داره تمام تلاششو میکنه که به هدفش برسه.
جلسه برگزار شد. قبل از ما یکی دو نفراومده بودند که جلسه قبلی رو تشکیل بدن. آقای رئیس اونها جلسهای داشت که جلسه ما رو به تاخیر مینداخت. روی تخته کلماتی مثل خاک و زمین نوشته شده بود.
خیلی جلسه کوتاه بود چون قرار بود منو باز این به یک عالمه آدم دیگه معرفی کند. البته این میگفت من با بقیه فرق دارم و تو رو به بهترینها معرفی میکنم.
وقت جلسه تموم شد بابام در مورد زمین و خاک به خود من هم مربوط میشد صحبت کرد. اگر تنهایی بودم این جلسه مال من نبود. همونجا که رئیسه میگفت تو رو به بقیه معرفی میکنم و رزومه رو بده برام تموم شده بود. ولی بابام چون به نظرش میومد که باید حرفهایی رو بزنه که به نسل بعدش مربوط میشه شروع کرد به صحبت کردن، از زمین و از خاک. حتی شاید میخواست بگه که آدم مفیدی برای صنعت مرتبط با من بوده، پس امروز به فرزندش توجه بیشتری بشه.
حواسم به نقاط مختلف اتاق بود. صحبت زمین با توجه به رکود مسکن سال 1376 رسید به مسائل کشوری و بنظر رئیس اینا به من مربوط نبود. در حالی که وارث مالک بخشی از زمینها من بودم، به خودم مربوط نمیشد. چقدر خوب که زمینی به نام من بود. البته از بعضی چیزها با خبر شدم که نمی دونستم.
رئیس آدم خوبی بود. بهم گفت تو آینه به خودم نگاه کنم و به خودم توجه کنم. گفت برای رسیدن به این جایگاه خیلی تلاش کرده از جمله تلاشهاش این بود که چند صفحه گزارش درست کرده بود و همکارش اونو تو سطل آشغال انداخته بود و این خندیده بود به خنده گرفته بود در عوض گفته بود که شاید به خاطر اینکه با خودکار نوشتم شما ناراحت شدین تایپ میکنم. با این کارش رئیسش رو از رو برده بود. البته به این هم اشاره کرد که آدم هایی هستند که از تلاش دانشجوها به نفع خودشون سو استفاده میکنند و دانشجو رو عقب می اندازند تا خودشون جلو بیوفتند.
من میگم آزمونده را آزمودن خطاست. اگر قرار رئیس من یه همچین کاری بکنه من قرار نیست تو روش بخندم و بگم که تو کار منو حروم کردی انداختی اشکال نداره یه طور دیگه بهت نشون میدم. اون موقع رئیس تو مردی بود و تو هم مردی بودی. من نگاه میکنم رئیسم اگه مردیه اشکالی نداره نمیگم بهش. من نگاه میکنم اگه رئیسم باعث میشه که با این کارش بین همکارها هم حضور نداشته باشم دور اون رئیس اون همکار رو خط میکشم. من جایی که کار میکنم برام مهمه. به قول یکی که ۱۰ سال به اصطلاح پرسنل بود، ما داریم اینجا زندگی میکنیم. اگر قراره که در زندگیمون انقدر مشکلات باشه بهتره که دنبال مشکل بگردیم و حلش کنیم. شاید اون بنده خدا میدونسته که اگر صبر و تحمل بکنه تغییر رتبه پیدا میکنه یا انتقالی میگیره. شاید اون آب باریکه که بهش دادن امید داشته. من البته از روز اول کسی بهم آب باریکه نداده. داشتم همه اش کارآموزی رایگان میرفتم و پروژه پایانی انجام میدادم. تو این پروژه ها هم سطح استاد رو در سطح جهانی بالا میبردیم که باعث بشه هر وقت خواست از ایران بره. وقتی کسی در ازای کاری که کردم فقط نمره داده و چیز دیگه ای نداده برای صبر و تحمل راجع بهش فکر نمیکنم. من اگه امروز اینجا دبیرم کردن و بهم گفتن که این رو نارنجی، کن اونو چپ چین کن، اینو چرا اینجا نذاشتی؟ اونو چرا اونجا نذاشتی؟ اگر تحمل کردم و بعد دیدم که به دلیل دلخوشی رئیس به شخصیتم داره توهین میشه، اون راه و مسیر رو ادامه نمیدم. میخواد چیکار بشه؟ آخرش این بشه که مثلاً طرف بچهشو جای من بیاره؟ من برم پایین بچهاش بیاد بالا؟ به دلیل دلخوشی رئیس؟
من بهشون میگم بله شما بردین، شما پیروز شدین، جامو میدم به شما و اگر روزی بچه تو رو دیدم رئیسم شده بهش سلام میکنم و فردا میگم خداحافظ. در هر صورت نگاه کنی ظاهراً چارهای نیست قرار نبوده هیچ وقت بچه این طرف رئیس من بشه. خودش که رئیسم نشد بچهشم نتونست رئیسم بشه. آب باریکه را حفظ کردم؟ نه
چیزی از دست دادم؟
با اون شخصیت که اون رئیس بود چیزی هم به دست نمیآوردم که از دست بدم. کسی اونجور فضاها و آدما رو تحمل میکنه که امید داره این فضا و اون آدم رو به بهبودی باشه. خشت اول چون نهد معمار کج، دیوار تا ثریا میرود کج
به نظر من مشکل از اونجایی بود که تعریف من از صبر و تحمل با تعریف اون از صبر و تحمل فرق میکرد. اون یه کسی بود که به خاطر امرار معاش از یه تاریخی به این نتیجه رسیده بود که حقشو به خواهرش بده. بعدشم نتیجه گرفته بود که آب باریکهای که پدرش زمانی داشت چیز خوبی بوده که این میتونسته حداقل تا همون حد داشته باشه. ولی من با اون فرق میکردم. من صبر و تحملم سر یک چیز دیگه بوده تا حالا. من دلی کار میکنم. روزی که نمره ها متزلزل شدن و مهمترین چیزی که من داشتم نمره بود یک عامل باعث شد راه رو ادامه بدم؛ راه سختی که توش ۲۰ سال سابقه کار داشته باشی و ۲۰ سال تحصیل کنی دلم بود که میخواست.
خدمت سربازی برای من موضوع نبود. من مرد نبودم. لازم نبود خرج و مخارج خاصی برای خودم تعبیه کنم، و کاری که میکردم از روی علاقه بود. همسری نداشتم بچهای نداشتم. عرف جامعه تشکیل زندگی رو بر عهده من نگذاشته بود. همین عامل بارها باعث شده که با خودم فکر کنم برای کدوم رئیس دارم کار میکنم. اگر قراره که من در محیط کارم پشتوانه نداشته باشم چه دلیل وجود داره که رئیسش رو تحمل کنم؟
خلاصه اینکه راهنمایی اون از حیث صبر و تحمل مردانه بود و من زن بودم.
I was no man. I was not a mother . i was just a heart. While a bill can be hot I was a broken heart. The heart that God hears it. I had a God who hears everything to me. A God who brings everything to me. I had seen the power of my soul. The power that if I ask from it, it could bring everything to me. It could connect to bad and true. I just should set it's settings. I just should find my hands. If I just could find the true place of them I could tell the true thing to God, and he brings it’s true for me. All of them was related to my soul. If I could control my soul I could tell it where to go. I could tell to my soul everything and asking everything from it, was the right thing that I want. The right that I want is something that I cannot find it everything. I should search the right and true, which it makes me happy. The right was something that it gave me the pleasure, the soul pleasure. My soul was precise. My body was precise. Its precision maybe was not like other creatures. But it was sufficient for me. It even was more than that I wanted. I just should learn. I just should teach it. Where was the source of learning? When I learned where was the source of living? Where was the source of living my soul and my body? Was the source in a job offer? Maybe yes, maybe no. Maybe a little, maybe more. Maybe it was in the sea, maybe it was on the ground. I needed a brief list to reach me sooner to those sources. Those sources that exactly was for me. For my soul the sources should be endless. And my body should stay to work for my soul. My body which it should have long life. Everything had time, number and precision. Learning them should be with the least Force and with the most improvement. Hence my search needed a brief effort and a brief experience. The experience should be like other creatures. Creatures like birds or ducks. Do birds and ducks had an insight group lifes. I wasn't less than them. I wasn't separate than them. I'd like to have a life at least the same as them. I wasn't as precise as them in some modes, but I could simulate their life for myself. They had some bones and crones. I could in some cases be like them and in some cases be like other creatures. Yes I have had a teacher for myself. The teacher was nature. It was my society. It was in my around world. It learned good and bad. The best for myself, was chosen by me.
من باید میگشتم تا رسالتم را برای کسب بهترینها پیدا کنم. رسالت هم اون چیزی نبود که بشه به این راحتی به دستش آورد. این رسالت باید روح منو نوازش میکرد. روح من نیاز به نوازش داشت. این نوازش شامل لحظه بغل گرفتن از حتی پدربزرگ هنگام سرخوردگی و ناراحتی از هم دوره ای ها و همسن هایم نبود. این نوازش شامل همدردی لحظه یک نفر فامیل نزدیک نبود. این بود، ولی من یکی رو میخواستم که دائم نوازشم کنه. خونده بودم که این نوازش رو می توانم از امام غایب بگیرم. جدم کی بود؟ من اون جد رو نمیشناختم. باید یکی هوامو میداشت. برا همین میرفتم حرم اون نوازش رو اونجا جستجو کنم. هر روز نماز میخوندم و این نماز خوندن رو دوست داشتم. این نماز خوندن و این با خدا بودن زمانهایی بود که ممکن بود حسادت اطرافیانم بهم بیشتر شده باشه. زمانی این نماز رو میخوندم که ممکن بود اطرافیان بخواهند اصلاً من نباشم. من زنده بودم. من نمیتونستم به اطرافیانم کاری داشته باشم. من بودم و میخواستم برای خودم کاری کرده باشم. قوانینی که پدر مادر و آبا و اجداد برای من تعریف کرده بودند کارساز نبود. دیگه معلمها و نمرههاشون هم در حال تموم شدن بود. من داشتم فارغ التحصیل میشدم در حالی که نمرهها مهمترین چیزهایی بودند که اونها رو هم به دست نمیآوردم. دنیای من همینقدر کوچیک بود. انتظار زیادی هم نداشتم. حفظ یک نمره و جایگاه توی مدرسه یا دانشگاه کار سختی نباید میبود. این هم داشت تموم میشد. با یه قلب شکسته میتونستم اراده کنم بچه خوشگل زن هم سن و سالم بیفته روی زمین. خدا هم صدای قلب شکسته رو میشنوه و به اون جواب میده. اما آیا این اون چیزی بود که من میخواستم؟ میخواستم به مردم آسیب بزنم؟ خدایا منو ببخش اگه بخوام به خلق تو آسیب بزنم.
از خدا خواستم که راهو بهم نشون بده. راه رو به من از قافله جا مونده فراموش کار نشون بده. رسالتم رو تو اتوبوس و تو راه، تو مسجد و خانه خدا، و تو حرم جستجو میکردم. آن را بین باغ های رویاهام جستجو میکردم. هنگام بیداری در شب در جستجوی آن بودم، و هنگام بیداری در روز به یافتن آن امید داشتم. آن رو در کتابها جستجو میکردم و مثل کسانیکه بخواهند احضار روح کنند هر بار منتظر توجه ویژه غیبی بودم. انتظار نیروهای امدادی غیبی داشتم و هر بار اثری از زیبایی میدیدم و میخواستم اونو تکرار کنم. با روح من سازگار نبود اگر به تکرار میدیدم که دارم باغی رو جستجو میکنم ولی یکی رو گلهایش پا میذاره. اون یکی حتی اگر زن برادرم هم بود از اون باغ بیرونش میکردم. این کاریه که تا حالا من دارم میکنم. گاهی هم قولهایی دادم که سعی کردم پاشون باشم ولی به یک شرط. و اون شرط اینه که کسی باغمو خراب نکنه. من یک باغی دارم که تو اون باغ اگر هیچ کس و هیچ آدمی و هیچ موجودی و هیچ رویای دیگری وجود نداره یک خدایی هست و یک من. خدایی که به مورچه روزی داده، تمیزش رو هم داده و امید دارم که به من هم میده، خوب و تمیزش روهم میده. پس اگر خدای من قوانینی داره که سعی میکنم طبق اون عمل کنم انتظار دارم که دیگران هم بپذیرند که من هم قوانینی دارم که برام محترمه. من سعی کردم روزی به کسی آسیب نزنم پس دیگری هم حق نداره به من آسیب بزنه. تا حدی که عقلم بکشه تحمل میکنم، ولی تحملم هم حدی داره
یه چند روزی درگیر آب جمع کنی جای خونه مون بودم. نه بارون آمده بود و نه این آب مال خانه خودمان وسط شهر بود. بخش اعظمی از آب شیرین تصفیه شده حروم شده خانه خراب کن یک جا جمع شده بود که من باید با طی آن را به یک سمتی میبردم. فایده هم نداشت و کار را رها کردم.
در این اثنا کار دیگری هم بهم محول شد و آن تمیز کردن نقاط چربی کهنه بود. برای تمیز کردن آنها باید جوهر نمک میریختم و چون شیر آب نبود با همان جارو باید پخششان میکردم و همینطور تا آخر. یک روز کامل هم باید برای این کار جدا میکردم. ناگفته نماند که این یک روز کامل از سر حیله هم بود و تا چند روز ادامه پیدا کرد و حتی آثارش تا فردا و چند روز دیگه ادامه داره.
اما، بخش جالب ماجرا اونجایی هست که من مثل فیلسوف های ماکارونی خور پی به یک نکته که نه، بلکه یک نقطه بردم.
من همین طور که سر جایم ایستاده بودم باید جوهر نمک را با جارو پخش میکردم. عجیب که این دسته جارو مثل یک وجه پرگار شده بود و خودم که عمود ایستاده بودم، وجه دیگر پرگار شده بودم. کافی بود در تنها نقطه ثقلی خودم رو یک تکونی بدهم و بارها اشکال هندسی دایره را شکل دهم. دایره، دایره، دایره.
دایره، مربع، اشکال هندسی معماری ایوان و مدائن. آیا همه اینها در شرایط اجبار تولید شدند و تکثر پیدا کردند؟
همه چیز از یک نقطه شروع شده بود و من وسط آن نقطه بودم.
آن آب و آن نقطه
یاد کتاب شرح لمعه افتادم که از مهم ترین کتاب های فقهی شیعیان است. این کتاب توسط شهید ثانی در زندان نوشته شده. بعد از او، کتابش تبدیل به مهم ترین کتب شیعیان میشود و بقدری شرح و حاشیه کنارش مینویسند که تبدیل به کتاب چند هزار صفحه ای میشود.
آن آب که جمع نمیشد
آن آب که نمی توانستم جمعش کنم آیا مفید بود یا نه؟
بلکه مفید بود. من رو یاد آن نقطه انداخت. یاد کتاب خلاصه و کوچک اول شهید ثانی. هر چه خلاصه تر بهتر؛ اگر آب می آمد و همه فصل های اضافی کتاب را میبرد چه میشد؟
یک فصل باقی نمی ماند؟
وقتی داشتم تفسیر سوره حمد امام خمینی را می خواندم اولین نکته ای که توجهم رو جلب کرد تفسیر بسم الله الرحمن الرحیم بود. امام خمینی نوشته بود کل کتاب قرآن در سوره حمد خلاصه میشود. کل سوره حمد در بسم الله الرحمن الرحیم خلاصه میشود و کل بسم الله الرحمن الرحیم در ب "باسم" خلاصه میشود. و آن خلاصه در نقطه ای هست که ما به آن امیر المومنین علی علیه السلام می گوییم.
البته، از عشق حسین علی برای ما تفسیر میشود.
خلاصه اینکه از آن آب بر زمین مانده و آب بازی رسیدم به حسین علیه السلام و کمی تاریخ خواندم.
_______________________________________
That water and that point
I remembered the book "Sharh Lomeh" which is one of the most important books of Shia jurisprudence. This book was written by Shahid Thani (Sani), in prison. After him, his book becomes one of the most important books of the Shiites, and they write so much commentary and margins that it becomes a book of several thousand pages.
The water that did not collect
The water that I could not collect, was it useful or not?
But it was useful. It reminded me of that place. Remembrance of the first summary and small book of Shahid Sani. The shorter the better; What would happen if water came and took away all the extra chapters of the book?
Not one season left?
When I was reading Imam Khomeini's interpretation of Surah Hamad, the first point that caught my attention was the interpretation of (بسم الله الرحمن الرحیم) Bismillah, Rahman, Raheem. Imam Khomeini wrote that the entire book of the Qur'an is summed up in Surah Hamad. The whole Surah Hamad is summed up in Bismillah al-Rahman al-Rahim, and the whole Bismillah al-Rahman al-Rahim is summed up in B "Bism". And that summary is at the point that we call Amir al-Mu'minin Ali (peace be upon him).
Of course, the love of Imam Hossein (Husayn) , the son of Ali is interpreted for us, as a basis of knowing Ali (peace be upon him).
In short, I reached Husayn peace be upon him and read a little history.
امروز صبح که داشتم میومدم جای میدون نزدیک حرم یه پسری رو با چمدونش که معلوم بود مسافر از شهر دیگهایه دیدم. پسر موهاشو از پشت دو دور بسته بود و قشنگ معلوم بود که انتظار داره همه زنا هم همینطوری موهاشونو ببندند.
رسیدیم به سر خیابون. به نظر میومد که شال گردن یک نفر گوشهای افتاده. من دقت نکردم ولی قشنگ از پشت سر داشتم پسر رو میدیدم. پسر طوری به اون شال گردن و محیط اطرافش نگاه میکرد انگار که شورشی شده، و مردم روی زمین همه پهن شدن. بعد یکی اومده سریع همه رو جمع کرده. صحنه تموم شده و همه چیز عادی اتفاق افتاده.
گفتم اینو اینجوریه هر وقت یک پروپاگاندایی این آمریکایی میذاره ا هدف باور میکنند. باورشونو طوری نشون اطرافیان میدن که حتی اگر پشت سرش هم باشی حس کنی اون داره چی بهت میگه.
دیگه گذشت و بعد از ظهر شد. بعد از ظهر چند تا مرد اومدن جای زنها نشستن. به نظرم از اتباع خارجی بودند و هویتشون شاید ازبک یا افغانی بود. یکیشون به اون یکی اشاره میکرد که سوار شیم نشیم چیکار کنیم؟ بالاخره جزو آخرین نفرات سوار شدند.
همونجا یکیشون گفت که من کمرم درد میکنه دختر جلویی رو بلند کرد گفت من به جای تو میشینم. اتوبوس شلوغ بود شایدم بو میومد یکی از مردا هم اومد پنجره رو باز کرد. بعد از اینکه ون مرد از اتوبوس پیاده شد و هوا هم دیگه داشت سرد میشد من پنجره رو بستم. دوباره یه مرد دیگه از اون طرف پنجره دیگهای رو باز کرد.
ما که اصرار نداشتیم.
حالا اومدم خونه باز از زبان یگری میشنوم که میگن صبح شورش بوده. حالا یا صبح بوده یا یک جریانی که هم اون از پشت بسته میدونست همین دختری که میگفت هیجان انگیز بوده. میگفت ریختند سرش، همش میزدن تو سرش، سه تا از اون احمقها هم از خودشون، سه تا پسر اومده بودن و قال میکردن. انگار جلوی دانشگاه بوده و یه چیز خیلی کوتاهی هم بوده، چون هیچ خبری از هیچ کسی نبود و ظرف یه دقیقه تموم شده بود. ولی این دخترا و امثالش داشتن با هندزفریهایی که توی گوششون بود در حالی که چشاشون هی اینور اونور میگردید تند تند خبر منتشر میکردند.
من اینجا مطالب رو مینویسم و یک دونه کامنت برام نمیاد. اون وقت دختره اومده وبلاگ نوشته و میگه من تا انتقاد کردم کلی آدم اومدن جوابمو بدهند. من البته هیچ کامنت رو تقریباً بدون جواب نمیذارم اغلب رو هم تایید میزنم عجیبه که برام اینقدر بعضی ها برعکس صحبت میکنند.
بعدا اضافه کرد: با هم تقسیم کار کردن. از اون طرف دولت که ادامه دولت روحانیه، دوباره شروع کردند به گفتن کلماتی مثل قشر آسیب پذیر، مستضعف و غیره. عارف، معاون اول پزشکیان، گفته که اینها رو به شدت مراقبت میکنیم.
دور قبلی که این کلمات رو استفاده میکردند فقیرتر میشدیم. مثلا قیمت مسکن جهش پیدا میکرد و هر خانواده جوانی که پول تو بانک مسکن گذاشته بود ناتوان از خرید خانه و مسکن میشد. وقتی رسانه ها میپرسیدند که چرا با افزایش قیمت مسکن باید فاصله طبقاتی زیاد شود؟ از اون طرف آقای اسلامی به عنوان وزیر راه و شهرسازی دولت روحانی، برای حل مشکل مسکن میاومد جلوی دوربین و میگفت قشار مستضعف و آسیبپذیر برای دریافت مسکن به کمیته امداد مراجعه کنند. کلا راه حلش هم کمیته امدادی بود. کمیته امداد بیشتر نقش حمایتی ایفا میکند.
فقط در دولت بعدی، رئیسی شهید، این کلمات کم و کمتر استفاده شد و هنگام انتقاد به دولت روحانی به شدت استفاده از این کلمات اشاره شد. در واقع انگار دولت کار معکوسی انجام میده و هرجا کلمات مستضعف و آسیبپذیر رو وارد میکنه باید انتظار داشته باشیم که قراره اتفاق بدی برای این دسته بیفته.